I was all for you..: 2016

Zapraszam na rozdział;) Chcę również powiedzieć, że postaram się dodawać rozdziały systematycznie co niedzielę. Niestety jednak mam również szkołę przez co mogę się czasem nie wyrobić, za co z góry przepraszam;)

Betowała Anax.

***

- Ha! Znowu wygrałam!- śmiała się Ida. Po raz kolejny rozniosła Mateusza w pokera.- Cały hajs dla mnie!- radowała się jak dziecko z wygranej. Oboje nie mieli co robić, więc po kolacji zaczęli grać w poker holdem. Co zabawniejsze Artemida pierwszy raz w życiu grała w ten rodzaj pokera. Mateusz mógł się cieszyć, że jest takim świetnym nauczycielem jak również płakać, że uczennica go przewyższyła. Był dzień przed rozpoczęciem roku szkolnego dziewczyny. Aby zachować się jak odpowiedzialny mężczyzna rzekł:

- Wiesz jest już dość późno, nie wstaniesz na rozpoczęcie roku. Poza tym dałem ci wygrać, żebyś się nie zniechęciła.- mrugnął do niej. Prawda jednak była taka, że mógłby chyba ją spokojnie zabrać do jakiegoś kasyna i sama w parę miesięcy zarobiłaby na własne ładne mieszkanko.

- No już nie płacz, następnym razem ci się uda.- Artemida dalej chichotała.

- Dobra, dobra, zmiataj już. Jest pierwsza w nocy. O której masz rozpoczęcie?

- O 9 w kościele, ale chyba to oleję i pójdę już prosto do szkoły na 10.- powiedziała po namyśle.

- Jak chcesz to cię podrzucę, będę miał po drodze do klubu.- zaproponował mężczyzna.

- Mhm.. jeśli to nie problem to dobra.

- Jakby był problem to bym nie proponował, nie uważasz?

- Dobrze tato! I ty sprzątasz hehe!- i jak w jednym momencie siedziała jeszcze na kanapie, tak w drugim była już na schodach.

- Ja ci dam ojca! Jestem za młody, słyszysz!?- smarkula lubiła mu wytykać to, że ma prawie 30 lat, a żyje jak co najwyżej 25-latek. Mała cwaniara kiedyś się doigra, pomyślał. Tymczasem zabrał się za sprzątanie sztucznych banknotów i kart, a następnie schował pudełko w komodzie. Poczłapał do łazienki, żeby się wykąpać. Śmiał podejrzewać, że jutro rano ta będzie zajęta przez dziewczynę.

Miał zamiar wstać po 9 rano, zjeść śniadanie, ubrać się, umyć zęby. No może niekoniecznie w tej kolejności, ale jednak chciał pospać do tej cholernej 9. Niestety od rana słyszał jak Artemida krząta się po pokoju, a potem w łazience. Jak widać lubiła głośno słuchać muzyki przy szykowaniu się, z naciskiem na głośno. O 8 rano usłyszał z łazienki dudnienie muzyki. O ile się nie mylił to Dr Dre. Jakby włączyła mu jakieś darcie mordy to by ją chyba udusił. No nic, nawet jeśliby teraz to ściszyła i tak by już nie zasnął. Wyjrzał przez okno, na dworze było dość ciepło. Podszedł do szafy i zgarnął pierwszą lepszą koszulkę i długie spodnie. Następnie udał się pod drzwi łazienki, załomotał i spytał:

- Hej! Co chcesz na śniadanie?!- muzyka trochę przycichła.

- W sumie to nie wiem, kanapki i herbata wystarczą, dzięki z góry!- krzyknęła.

„Polecam się” tego już nie wypowiedział na głos. Udał się do kuchni. Otworzył lodówkę, aby wyciągnąć potrzebne składniki. Kiedy ją zamknął, ujrzał kota łaszącego mu się wokół nóg.

- Mały, cholerny sęp. Dobra masz, żeby nie było, że jestem złym gospodarzem.- mruknął do siebie, po czym rzucił Emiko plasterek szynki.

Po przygotowaniu śniadania stwierdził, że będzie w porządku jeśli zjedzą razem. Tak więc schował oba talerze kanapek do lodówki, a herbata w sumie zdąży wystygnąć, aż tamta się wyszykuje. Chyba. Walnął się na kanapę i włączył telewizor. Ledwie co się umościł, na klatce piersiowej już leżała kotka Idy. Upierdliwe stworzenie, ale jednak całkiem fajne. Być może po jakiś 20 minutach usłyszał stukot butów na schodach. No nareszcie, pomyślał Mateusz. Wyłączył telewizor i zdjął z siebie kota, który na niego burknął, ale poszedł dalej spać. Odwrócił się w stronę schodów i można powiedzieć, że lekko go zatkało. Nie mógł uwierzyć, że to Artemida. Dziewczyna, która mu pyskuje coraz częściej. Teraz nie wyglądała jak jakaś małolata, ale jak prawdziwa, dojrzała kobieta. Miała na sobie czarną obcisłą sukienkę z długimi rękawami, która kończyła się mniej więcej w połowie ud. Miała dekolt, ale nie rażący po oczach, taki.. ze smakiem jak na uroczystość szkolną. Na nogach miała kremowe buty na wysokich obcasach. Na szyi prezentował się ładny, delikatny, błyszczący łańcuszek, a w dłoni trzymała małą torebkę. Miała starannie zrobiony makijaż, w uszach wiszące kolczyki, a włosy upięła w luźny, ale elegancki kok. Wyglądała po prostu zjawiskowo. Z tego co wiedział, nie miała chłopaka. Patrząc na nią zastanawiał się jakim cudem go nie ma. Powinni ustawiać się do niej w kolejce. Teraz nie była zwykłą 18-latką, ale kobietą, w pełnym tego słowa znaczeniu. Jednak najbardziej Mateusza urzekły jej zniewalająco długie nogi. Oho, coś mu się zapaliło w mózgu i stwierdził, że zapędza się z myślami za bardzo. Mimo wszystko stwierdził, że musi ją skomplementować.

- Jeśli chciałaś wyglądać co najmniej zjawiskowo to ci się to udało na 6 z plusem.- uśmiechnął się jeszcze raz taksując ją wzrokiem.

- Dz..dzięki- uśmiechnęła się. Albo mu się zdawało, albo lekko się zarumieniła. Oj powinna częściej zakładać takie sukienki.

- Dobra, chodźmy zjeść i się zwijamy.

- Okeej.

Kiedy wychodzili z mieszkania Mateusz mógł obejrzeć ją bokiem. Spodobało mu się to co zobaczył. I z przodu i z tyłu miała co trzeba i ile trzeba. Boże, ty skończony debilu, ona ma niespełna 18 lat! Ty głupi pedofilu! Jej siostra cię zabije! Pamiętaj o tym! Takie myśli kłębiły mu się w głowie przez cały czas. Zjechali windą do podziemnego parkingu po czym udali się do samochodu. Wyjeżdżając przywitali się z strażnikiem. Droga minęła im w ciszy, nie licząc tego, jak wyklinał innych kierowców.

- Nie wiem o której wrócę, ale pewnie jakoś po południu.- powiedział Mateusz parkując samochód pod szkołą.- Masz klucze?

- Tak, mam w torebce.- uśmiechnęła się.

- Dobra no to miłego dnia i w ogóle, nie spij się. No. Nie patrz tak na mnie. Też byłem w twoim wieku.- zaśmiał się.

- Ale kiedy to było…- odparła złośliwie, ale widząc jego naburmuszenie dodała łaskawie.- Na pewno jakoś niedawno..

- Tak lepiej, a teraz zmiataj.

- Cześć i tobie również miłego dnia.

Nie omieszkał się również od ruszenia z piskiem opon. Faceci zawsze muszą się popisać… On pojechał w swoją stronę, a ona poszła w swoją.

***

Dobra. Miejmy to już za sobą. Iduś, słuchaj, wyprostuj się, wypnij, nie okazuj emocji, przytakuj im. Takie myśli tłoczyły się w głowie dziewczyny kiedy przestępowała przez próg szkoły. Nie rozmawiała z ludźmi z klasy od.. maja lub czerwca? Cholera ich tam wie. W każdym razie ostatni raz widziała ich na pogrzebie jej rodziców. Chociaż i wtedy starała się ich unikać jak tylko się da, co jej względnie wyszło. Niestety ale, teraz się nie wywinie. Będzie musiała wysłuchiwać tych ich współczuć, kondolencji. Zapewne co wrażliwsze osobniki nawet uronią łezkę czy dwie i ją przytulą. Całą tę farsę trzeba przejść jeszcze raz… No to do dzieła, kto da radę, jak nie ja?

Znała tę szkołę tak dobrze, że mogła się po niej poruszać z zamkniętymi oczami. Po chwili dotarła do auli na oficjalne rozpoczęcie roku szkolnego. W środku było tyle bydła, że idzie się zabić. Z jednej strony rozemocjonowani pierwszoklasiści. Jesu, gamonie nie wiedzą co ich czeka.. Idę o 20 zł, że za trzy miesiące będą wyklinali tę szkołę od najgorszych, pomyślała. No cóż, obok było miejsce dla drugoklasistów. A na deser: druga część auli została przeznaczona dla maturzystów. Ci to już polecieli po bandzie. Obecnych na auli było mniej więcej pół rocznika. Kiedy przeszła do swojej klasy, na oko zobaczyła, że są prawie wszyscy. Ach.. te cholerne przydupasy, w sumie nie powinnam psioczyć. Jestem jednym z nich. Oj tam, nieważne. Podszedłszy do grupki uczniów, ledwo stanęła w miejscu a już ktoś ją obejmował. Ludzie, serio?

- Artemidka!! Tak mi cię szkoda! Moje najszczersze kondolencje, bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało.- po głosie rozpoznała jedną z najbardziej ckliwych dziewczynek z klasy.

- Dziękuję, mnie również jest przykro.- oddała uścisk myśląc: niedługo koniec, niedługo koniec, wytrzymaj.

Podobne sytuacji miały miejsce jeszcze przez mniej więcej 10 minut. Na szczęście dyrektor zabrał głos. Powitał uczniów, powiedział o nowym roku szkolnym, opowiedział o maturach i tak dalej. Następnie poprosił, aby uczniowie rozeszli się po klasach. Złapała się Klary, Kaśki i Majki i skierowały się okrężną drogą do wyznaczonej sali. One przynajmniej nie truły jej dupska tą śmiercią. Pogadały chwilę o tym jak minęły im wakacje i weszły do klasy fizycznej. Usiadła z Kaśką w tej samej ławce co w poprzednim roku, a Klara i Majka za nimi. Zauważyła kogoś nowego siedzącego na równi z nią, tylko rząd obok. Bardzo jej kogoś przypominał, ale nie mogła skojarzyć kogo. No nic, zaraz sobie zapewne przypomni. Do klasy weszła „szanowna” pani profesor Stachewicz. Już, pierwszego dnia miała minę jakby jej kota gazetą zabili. Uciszyła klasę i rzekła:

- Witam was w klasie maturalnej. W klasie mamy nowego ucznia, Tomek Tomczyk.- Artemidzie zapaliła się czerwona lampka kiedy usłyszała wymienione nazwisko.- Mam nadzieję, że go dobrze przywitacie i oprowadzicie po szkole. No cóż, żeby nie przedłużać podyktuję wam plan lekcji na jutro, a na następne dni spiszecie sobie ze strony szkoły.

Po 5 minutach klasa opuszczała salę, zmawiając się, gdzie pójdą na „noworoczne” piwo. Artemidy zbytnio to nie obchodziło, chciała się po prostu napić. Wracając do nowego ucznia, dziewczyna go znała. Dość dobrze, a mianowicie z podstawówki. Jej szkolna miłość i te sprawy. Za dzieciaka nie należał do najinteligentniejszych osobników, ale skoro znalazł się w jej klasie, no to musiał się wyrobić. Dziewczyna zauważyła, że już złapał wspólny język z grupą tak zwanych byczków. Tylko żeby nie był takim imbecylem jak oni… Nie włączała się do rozmowy koleżanek, które obmawiały Tomka, ponieważ zbytnio jej to nie interesowało. W zasadzie to skupiała się przede wszystkim na w miarę ogarniętym chodzie w butach na obcasach, gdyż po zaopatrzeniu się w piwo zmierzali do niezbyt uczęszczanej części parku. Niedługo potem rozlokowali się w kółeczku. Niektórzy rozmawiali głośniej, niektórzy ciszej. Artemida miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje, ale rozglądając się po obecnych nie zauważyła nikogo szczególnego. Spędzili we wspólnym gronie jakąś godzinę, po czym zaczęli się powoli rozchodzić. Artemida była trochę zamyślona, bo Klara miała wpaść do jej nowego domu i w sumie to miała nadzieję, że Mateusza wtedy nie będzie. Według niej byłoby to dla niego co najmniej trochę niezręczne, że sprowadza obcych ludzi do jego mieszkania. Niby spytała go o zgodę dwa dni wcześniej i stwierdził, że nie musi go o takie rzeczy pytać. Chyba, że chce zrobić jakąś imprezę.

- ..ida! Ida!- przyjaciółka szturchnęła ją w bok. Zdenerwowana, że ktoś ja zaczepia, warknęła:

- Co do cholery?!

- Tomek do ciebie mówi.- odparła.

- Że kto?

- Au, dzięki.- wtrącił się chłopak.

- Sory, zamyśliłam się.

- Da się zauważyć- uśmiechnął się. No trzeba przyznać, że przez te 6 lat wyprzystojniał.

- To chciałeś coś ode mnie?

- Tak jestem ciekawy czy mnie pamiętasz i chciałem się przywitać.

- Tak, pamiętam, cześć.- po czym totalnie go olała i przyspieszyła kroku.

- Już? Zaczekaj, chciałem pogadać.

- No to mów spieszy się nam.- powiedziała oschłym tonem, za co została obdarowana sójką w bok od Klary.

- Acha, rozumiem. To może chciałabyś się ze mną spotkać, na przykład w piątek?- zasugerował.

- Nie mam czasu.

- A co wtedy robisz?- dociekał.

- Śmiem podejrzewać, że to nie jest twoja sprawa. Tymczasem do zobaczenia Tomku.- totalnie go zlała, a przyjaciółkę pociągnęła, aby się ruszyła.

Kłębiło się w niej multum myśli. On nie jest jej potrzebny w klasie i już na pewno nie będzie z nim nigdzie wychodziła, nie do diabła. Klara wyczuwając, że druga jest w złym humorze, nie odzywała się, tylko szła obok. Po kilkunastu minutach znalazły się na przystanku autobusowym. Jeśli dobrze pamiętała, musiały jeszcze wysiąść i przesiąść się do tramwaju. Cudowne linie miejskie, pomyślała.

Wsiadłszy do autobusu, Klara zaryzykowała pytanie:

- O co ci chodzi z tym Tomkiem? Chciał z tobą tylko porozmawiać, a ty potraktowałaś go jakby był nikim.

- Mhm.. chodziłam z nim do podstawówki.- odparła z niechęcią.

- No to tym bardziej powinnaś być miła i go przyjaźnie powitać.

- Nie znoszę go i tyle, dobra?

- No dobra, ale czemu?

- Był moją „podstawówkową miłością”. Kolegowaliśmy się i w ogóle, a ja się w nim skrycie kochałam. Któregoś dnia podeszłam do niego i powiedziałam mu, że mi się podoba. A ty wiesz jak zareagował? Zaczął się śmiać i wytykać, że jestem brzydka, paskudnie się ubieram i tak dalej, a on mnie traktował jak kolegę, bo wyglądałam jak chłopiec.- powiedziała z goryczą w głosie. Może to zwykła głupota, podstawówka i te sprawy, ale dla dwunastolatki to była rzecz straszna. Miało to na Artemidę taki wpływ, że dotychczas nosi w sobie tę zadrę.

- Ojeej.. No wiesz głupio postąpił, że ci tak powiedział. Nie miał prawa tego robić, no ale takie są dzieci. Teraz być może wydoroślał i może nawet chce cię przeprosić?

- Słowa kluczowe „być może”. Nie chcę mieć z nim nic wspólnego. No może to, że będzie miał rozbity nos przy pomocy mojej ręki bądź twardej książki.- zaśmiała się pod nosem.

- Wszystko potrafisz zrzucić do przemocy, co?- spytała zrezygnowana.

- Tak, a teraz chodź wysiadamy, bo musimy się jeszcze przejechać tramwajem.

Po upłynięciu około pół godziny, dziewczęta przechodziły przez hall i przywitały się z portierem, a następnie udały się windą do mieszkania.

- Ooo.. boże. Ale cudowne miejsce! Zazdroszczę ci, że tu mieszkasz, też chcę.- zachwycała się Klara.

- Mieszkanie jak każde inne, dupy nie urywa. Chcesz coś zjeść?- spytała z obojętnością w głosie.

- A co masz? I nie przesadzaj, tu jest super, ciekawe jak wygląda twój pokój.

- Zaraz zobaczysz i już się tak nie telep ciołku. Został jeszcze obiad z wczoraj.

- Okej, okej.

Po kolejnym szoku na widok jej sypialni i łazienki, rozwaliły się na łóżku z miską popcornu i laptopem, a następnie włączyły sobie jakiś film.

- To ma być wzruszające?- w pewnym momencie spytała Artemida.

- Tak. Sądzę, że tak.

- Wzrusza cię to?

- Nie, a ciebie?

- Też nie.

- Wyłączamy to i ogarniamy coś innego?

- Może chodźmy na dół i obejrzymy powtórkę „Szpitala”?

- To chodź.- zgarnęły napoje, kota, popcorn i zeszły na dół.

Dziewczęta spędziły na kanapie przynajmniej 2 godziny, ale w końcu po obejrzeniu kilku powtórek jakiś seriali, zasnęły.

***

Ileż można wytrzymać. Każdy ze swoim problemem przychodzi akurat do niego. Nawet nie uważa się za kogoś godnego zaufania czy cokolwiek w tym guście. Przy czym zawsze, ale to zawsze ludzie przychodzili do niego kiedy siedział w swoim gabinecie. W tymże oto momencie siedział na fotelu i patrzył na swojego kumpla z liceum. Osobnik ten ma na imię Daniel i właśnie żali się ze swoich problemów sercowych.

- Dlaczego w ogóle zgodziłem się z nim zamieszkać? Wiedziałem od zawsze jaką ma naturę. Przyznaję, że bardzo się ucieszyłem ze wspólnego mieszkania. Ale ja już tak nie potrafię. To za bardzo boli.- z gwoli ścisłości Daniel jest gejem i kocha się w przyjacielu, a mianowicie Łukaszu. Również żeby rozwiać wszelkie wątpliwości, Łukasz jest zatwardziałym heterykiem. Co z kolei skłania do wniosku, że mamy tu typowy w świecie homoseksualistów przypadek miłości homo- hetero. Przykra sprawa, no ale co można zrobić..- Myślałem, że coś dotarło do tego imbecyla, że nie życzę sobie, aby sprowadzał do domu panienki, a jak chce mu się dupczyć to niech idzie do domu tych dziwek, nie wiem, gdziekolwiek, nie chcę tego widzieć ani słuchać.- Mateusz westchnął i przetarł twarz dłonią. Miał tego serdecznie dość i najchętniej wykorzystałby na Danielu terapię szokową, czyli zdrowy opierdol. Niestety nie mógł tego zrobić, bo nie chciał go skrzywdzić zwłaszcza w takim ala załamaniu. Po za tym znali się od przedszkola i byli sąsiadami.

- Nie wiem co ci mogę poradzić, serio stary. Wiesz, że nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Choć proponowałem ci to już z tysiąc razy, powtórzę: wyprowadź się. Znajdź jakieś inne mieszkanie, najlepiej w pobliżu restauracji, a nie zawsze musisz dojeżdżać i męczyć się w tych cholernych korkach.- Mateusz wiedział, że znowu nic do niego nie dotrze i zaprzeczy. Tym razem, kiedy usłyszał odpowiedź przyjaciela, szczęka opadła mu do ziemi.

- Wiesz co, masz rację.- zapalił się.- Teraz dam mu ostatnią szansę. Powtórzę mu, że nie chcę, aby sprowadzał te puste lalunie. Jeśli znowu to zrobi, szukam nowego mieszkania i do widzenia. Niech te pustaki mu obiadki gotują.

- O kurwa. Poważnie mówisz? Teraz, po 4 latach w końcu zrobisz to co ja ci radzę? Zapiszę ten dzień w kalendarzu.- nie do wiary, w końcu coś dotarło do tego pustego łba, pomyślał Bartyzel.

- Już nie bądź taki hej do przodu, tatuśku.- warknął.

- Ej, bez takich mi tu. Jak już to jestem.. chlebo i dachodawcą.- zaśmiał się.- Może nawet mentorem.

- Dobra, dobra, ja swoje wiem. Jak ci się z nią mieszka póki co?- spytał Daniel.

- Wydaje się być całkiem fajna. Ślicznotka z niej, nie ma chłopaka, idioci. Gdybym był jej rówieśnikiem nie odpuściłbym jej.- powiedział ze śmiechem.- A jak gotuje.. po prostu cudownie. Tylko nad pieczeniem ciast popracuje, bo w tym to porażka na całej linii, ale słowa jej o tym nie powiedziałem, a jeszcze pochwaliłem!

- Błagam cię, nawet na nią nie patrz pod tym kątem. Jest za młoda, a ty powinieneś znaleźć sobie żonę i rodzinę założyć. I nie bądź taki cwany, masz farta, że ci gotuje i jak twierdzisz, bardzo dobrze, a płaczesz, że piec nie umie.

- Można o mnie powiedzieć wiele, ale już na pewno nie to, że wykorzystuję nieletnie.

- Tylko cię ostrzegam. A jak ci idzie z otworzeniem tego klubu we Wrocławiu?- zmienił temat.

- A ciężko ci powiem. Znalezienie odpowiedniego budynku, o odpowiedniej wielkości, lokalizacji. Z tym miałem łatwo, bo ojciec mi ufundował wszystko, ale powoli spłacam mu pieniądze. Teraz chcę sam wszystko zorganizować od deski do deski, że tak powiem.

- No rozumiem, sory, ale w tym ci nie pomogę.

- Spoko, rozumiem.

- Ja się zwijam do pracy, dzięki za rozmowę i w ogóle.- wstał i wyciągnął rękę, aby się pożegnać.

- Nie ma za co, w sumie pomogłem ci tyle co zawsze, czyli prawie nic.- zaśmiał się po czym uścisnął dłoń przyjaciela.

Mateusz posiedział jeszcze z godzinę w papierach. Zebrał swoje rzeczy i tradycyjnie zrobił mały obchód po klubie, aby sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Udał się jeszcze na zakupy do marketu i jak zwykle postał sobie jeszcze w korkach wyklinając ludzi od najgorszych. Chciał odpocząć, pojechać gdzieś na tydzień lub dwa i mieć wszystko w dupie. W sumie to nie był taki głupi pomysł jakby się mogło na początku wydawać. Niedługo ceny wyjazdów spadną. Mimo, że stać go było nawet na bardzo drogie wakacje, wpojono mu racjonalne wydawanie pieniędzy. Jednego dnia mogły być, a drugiego się zgubić. Był uczony wartości pieniądza od najmłodszych lat. Chciał samochód? W porządku, rodzice mu go kupią, jeśli w zamian to odpracuje. Kiedy był młody, nienawidził takiej taktyki wychowania przez swoich rodziców, ale teraz rozumie ich tok myślenia. Pokazali mu, że pieniądze z powietrza się nie biorą. Jeśli kiedyś będzie miał dzieci, będzie je wychowywał w podobny sposób. Wjeżdżając w podziemny parking przywitał się ze strażnikiem i zamienił z nim słowo. Następnie wziął siatki z zakupami i udał się do mieszkania. Przy drzwiach zobaczył dwie pary damskich butów, czyli Artemida i jakaś jej koleżanka są w domu. Słyszał dźwięki dochodzące z telewizora, ale na razie nie zwracał na to uwagi tylko zajął się rozkładaniem zakupów. Nalał świeżej wody kocicy i dosypał karmy. Przeszedł do części dziennej, aby przywitać się z dziewczynami. Na kanapie zobaczył je obie śpiące obok siebie. Obca mu dziewczyna miała długie do pasa, proste, brązowe włosy z jasnymi końcówkami. Miała delikatne rysy twarzy, można powiedzieć, że dziecinne, ale to było nieodpowiednie słowo. Ubrana była w czarną, krótką spódniczkę i białą, luźną, elegancką koszulę. Przeniósł wzrok na swoją współlokatorkę i zauważył, że jej rysy twarzy są inne kiedy śpi. Teraz wyglądała na delikatną i bezbronną dziewczynę, zupełnie inaczej niż normalnie.

Stwierdził, że nie będzie ich budzić, wyłączył telewizor i udał się do kuchni, aby coś przekąsić. Wyciągnął z szafki paczkę chipsów i puszkę napoju energetycznego po czym udał się do swojego pokoju. Tam spędził godzinę na graniu w Wiedźmina III. Przypomniał sobie, że miał ogarnąć na komputerze wyjazd. Tylko nie wiedział kiedy konkretnie miałby pojechać i czy Artemida z nim pojedzie. Nie chciał młodej samej zostawiać, a parę dni wolnych od szkoły nie powinno jej zbawić. Oj, jakoś ją nakłoni, stać go. Pytanie: w Polsce czy za granicę? Jak za granicą to kolega ostatnio mu polecał Węgry, które podobno są Paryżem Wschodu. E tam, tam w lato się wybiorą, chyba że dziewczyna będzie miała inne plany. Teraz miał ochotę na góry, o, do Zakopanego, myślał mężczyzna. Zszedł na dół, aby spytać dziewczynę co o tym sądzi, może już wstała. Znalazł obie młódki w kuchni, rozmawiały przy stole z pudełkiem lodów. Z kotem. Na kuchence. Co.

- Chcę wiedzieć co tam robi Emiko?- spytał, zwracając na siebie uwagę dziewcząt.

- Nie, sądzę, że nie.- uśmiechnęła się Ida.- A właśnie, Mateusz to jest Klara, Klara to jest Mateusz. Mężczyzna wyciągnął do niej rękę, a ta nie wiedzieć czemu spaliła raczka, słodkie, pomyślał sobie.

- Cześć.- powiedziała speszona.

- Witam.- uśmiechnął się.

- Podgrzać ci obiad?- spytała Ida.

- Sam to zrobię, nie jesteś moją służącą.- mrugnął do niej.- Ale możesz królową kuchni zdjąć?- moment na połączenie wątków dla dziewczyny.

- Aa.. jasne, Emiko, dziadu złaź!- po olśnieniu ściągnęła za bety kota.

- To ja już pójdę, muszę jeszcze pomóc mamie w domu.- powiedziała Klara.

- To chodź cię odprowadzę.

- Cześć Mateusz.

- Do zobaczenia dziewczyno.- pomachał jej na pożegnanie. Artemida wróciła kiedy usiadł przy stole z jedzeniem.

- Smacznego i dawno wróciłeś?- spytała.

- Wystarczająco żeby zobaczyć was śpiące. A zmieniając temat, byłaś gdzieś w wakacje?

- No miałam jechać do Hiszpanii z wycieczką, ale że rodzice zginęli uznałam, że to nie w porządku, więc zrezygnowałam.

- Mhm, rozumiem. A co powiesz na wakacje w listopadzie? Dzisiaj sobie pomyślałem, że moglibyśmy skoczyć na parę dni w góry.- krótko mówiąc, dziewczynę zatkało.

- Nie, nie mogę jechać.- rzekła.

- A to czemu? Parę dni, raczej szkoła ci się od tego nie zawali. Chyba, że chcesz jechać gdzieś indziej to mów.

- Nie chodzi o szkołę ani o to, że nie chcę w góry.

- To o co chodzi?- nie wiedząc czemu zobaczył rumieńce na twarzy dziewczyny.

- O to, że.. no ja nie mam pieniędzy na ten wyjazd.

- Ale ja mam pieniądze, zapłacę przecież za wszystko.- powiedział.

- Nie, tak nie może być. Nie chcę żebyś fundował mi wakacje, wystarczy, że u ciebie mieszkam.- tłumaczyła mu.

- Nie zbiednieję od tego, a wypoczniemy sobie. Założę się, że w ciągu jeszcze września będziesz przeklinała szkołę i wszystko wokół.- zaśmiał się, chociaż po części rozumiał dziewczynę.

- Wiem, że nie zbiedniejesz, ale to i tak jest nie w porządku.- dalej się spierała.

- Hmm.. A co powiesz na to, że ratami mi oddasz pieniądze?- jak nie w tą stronę to w drugą, jak to mówią.

- Niby w jaki sposób. Jestem nieletnia, nie mam pracy i nigdzie mnie nie przyjmą.

- A gdybym ja ci dał pracę?

- No niby jaką?- prychnęła.

- No nie wiem. Jak będziesz miała czas to będę zabierał cię do klubu, a ty będziesz tam sprzątała. Czy mogłoby tak być?- dalej próbował ją przekonać. Po części to była dla niego ujma, że każe dziewczynie pracować. Każda inna by jeszcze skakała z radości, że może sobie gdzieś pojechać za darmo. No ale cóż, Ida miała swoje poglądy, on swoje. Szanował to. Chociaż postara się, żeby jak najmniej tam robiła.

- Mhm.. nie uważam, że to dobry pomysł, żebym z tobą jechała. Lepiej by było jakbym została, a jeśli coś to mogę te parę dni spędzić u koleżanki.

- Nie denerwuj ty mnie nawet. Pojedziemy tam razem. Z bólem serca to mówię, ale już i tak się zgadzam żebyś tam sprzątała w ramach rekompensaty. Na inny kompromis nie pójdę.- powiedział twardo. Może tak postawić ją przed faktem dokonanym?

- No dobra, zgadzam się. Ale pod jednym warunkiem. Ja wybieram pensjonat i ma być bez sprzeciwu.- targowała się dalej.

- Wrr.. No dobra, ale masz wybrać coś porządnego i nie patrz nawet na ceny.

- Okej.

- No to umowa stoi, pasuje ci listopad?

- Myślę, że będzie spoko. Dobra, idę do pokoju powtórzyć tę cholerną geometrię analityczną.

- Po co ci to? Szkoła zaczyna się dopiero jutro.

- Tak, ale od połowy maja nie chodziłam do szkoły. Profesor matematyki mnie raczej nie lubi i nie zdziwię się jak jutro na starcie będzie mi kazał zaliczyć ten sprawdzian z drugiej klasy.

- No to ci powodzenia życzę, serio. Nienawidziłem o tego gówna.

- Dzięki.- wzięła ze sobą kota i umknęła na górę.

***

Gonią mnie. Muszę uciekać. Są coraz bliżej. Złapią mnie. Jest ciemno, boje się, boje się, boje się. Jestem sama, nikt nie chce mi pomóc. Oni są wokół mnie. Otaczają mnie z każdej strony, nie chcą dać mi spokoju. Wszyscy krzyczą.

- Czemu to zrobiłaś?!

- Jesteś nikim, rozumiesz kurwa?!

- Jesteś okropna, nie jesteś warta burej dziwki.

Dlaczego oni na mnie krzyczą, czemu mnie nienawidz?. Chcę być sobą! O Boże! Oni tu są! Przecież oni nie żyją! Nawet po śmierci nie chcą mnie zostawić w spokoju?!

- Co znowu? Nie becz bachorze tylko mów! Biegiem zanim ci wpierdolę!- krzyczała matka.

- Ale ja naprawdę nie wiem..- chlipała mała dziewczynka- Ja nic nie zrobiłam..

- Skoro nie wiesz, to zaraz sobie przypomnisz!- uderzyła dziecko w twarz. Na tyle mocno, że poleciało na ziemię. Dziewczynce zaczęła lecieć krew z nosa. Zaraz, zaraz.. To jestem ja! Nie! Tak nie może być. Przecież teraz jestem bezpieczna! Upadłam na kolana, zamknęłam oczy i cicho szeptałam, że to się nie dzieje naprawdę. Nagle wszystko ucichło. Podniosłam wzrok. Stałam na jakiś polach. Było bardzo gorąco. Odwróciłam się i zobaczyłam roztrzaskany samolot. Ludzie byli porozrzucani dookoła niego. Płonęli. A płonąc wrzeszczeli o pomoc. Nagle zobaczyłam dwie znajome postacie. Wyglądały szkaradnie. To przecież mamusia i tatuś. Tata zamiast ręki, miał zakrwawiony kikut. Leżał na ziemi. Czołgał się. Jego obie nogi gdzieś zniknęły. To pewnie przez ten chaos. Potem pomogę mu ich szukać. Mama znowu jakoś tak śmiesznie się na mnie patrzyła. Jednym okiem. Drugie miała na wpół zamknięte. Wylewała się z niego krew. Nie wiedziałam, że mama może tak ładnie płakać, na kolorowo. Jej skóra miała taki zabawny, ciemny, jakby zwęglony odcień.

- Jak mogłaś nas tak zawieść? To wszystko przez ciebie. Idiotka. To wszystko twoja wina.- powiedziała mama zdeformowanym głosem.

- Nigdy nie powinnaś się urodzić, żałuję, że jesteś moją córką.- wycharczał tata.

Zaczęłam krzyczeć. Nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy. Nie chcę żeby mnie nienawidzili, zawsze się staram żeby byli ze mnie dumni. Nie wiem co robię źle, ale wciąż mi nie wychodzi.

- Czemu nie mogłaś być taka jak Adrianna?! No co? Przestań się drzeć! No dlaczego! Przy niej jesteś nikim!- krzyczeli na przemian.

- Nie.. Nie! To nieprawda! Też jestem dobra!- krzyczałam w ich stronę.

I was all for you..

wtorek, 31 maja 2016

Witam ponownie!

sobota, 27 lutego 2016

Zawiecha.

niedziela, 10 stycznia 2016

Bohaterowie

niedziela, 3 stycznia 2016

Rozdział 3