Rozdział 2

Zapraszam na rozdział oraz bardzo proszę o komentowanie czy wam się podoba czy nie:))

Betowała Anax.

***

                Artemida nie mogła zasnąć. Za dużo emocji jak na jeden dzień. Nawet ciche, miarowe mruczenie Emiko jej nie uspakajało. Kręciła się z boku na bok chyba już ze dwie godziny. W końcu się poddała, wzięła laptopa z biurka i wróciła do łóżka. Weszła na facebook’a sprawdzić czy ma jakieś wiadomości. Czekała ją niespodzianka, bo miała ich aż cztery. Stwierdziła jednak, że nigdy nie wiadomo co może być w nich zawarte, więc włączyła sobie swoją ostatnio ulubioną piosenkę zespołu In this Moment- Whore. Ogólnie podobał jej się ten zespół. Na początku urzekła ją okazywana agresja, to ją oczyszczało. Potem zaczęła sprawdzać tłumaczenia piosenek i wtedy po prostu zakochała się w artystce kapeli. W trakcie trwania utworu wróciła z powrotem do wiadomości na portalu społecznościowym. W sumie nie powinna być zaskoczona kto do niej napisał. Jej przyjaciółka Klara, dwie najbliższe koleżanki Maja i Kasia oraz przyjaciel Wojtek. Wszyscy pytali jak się czuje, jak minęła przeprowadzka i czy sobie radzi. Majeczka oczywiście nie omieszkała spytać jak wygląda jej nowy opiekun oraz czy jego materiał genetyczny nadawałby się do podziału. Ida czasem miała wrażenie, że rozmawia z jakąś cholerną seksoholiczką, której kojarzy się ze wszystkim. No cóż, ale ludzie z takim „jebnięciem” są wspaniałymi kompanami na.. w sumie wszystko. Fajnie jest otaczać się osobami o różnych charakterach, upodobaniach. Wtedy nic nie jest monotonne czy nudne. Kiedy odpisywała znajomym, w międzyczasie włączyła kolejną piosenkę i oglądała śmieszne zdjęcia kotów. Po zerknięciu na godzinę, stwierdziła, że serio już pora iść spać.

                Obudziła się około 10 rano. Kiedy otworzyła oczy i znalazła się w obcym miejscu, serio się zdziwiła. Po chwili wróciły do niej wspomnienia z wczorajszego dnia. Rozejrzała się po nowym pokoju. Stwierdziła, że nie wytrzyma z tymi białymi ścianami wokół. Dla niej było za jasno. Na pewno te ściany będą miały ciemny kolor. Fajny będzie kontrast w stosunku do jasnych mebli. Zmusiwszy się do wstania z łóżka, wzięła świeże ubrania i poczłapała do łazienki. Po umyciu się i ubraniu zeszła n dół z brudnymi rzeczami pod ręką w towarzystwie kotki. Przechodząc do drugiej łazienki nigdzie nie zauważyła Mateusza. Pewnie już wyszedł. Wrzuciła ciuchy do kosza i wróciła do kuchni. Na blacie koło zlewu znalazła kartkę z jej imieniem. Rozwinęła ją i przeczytała:

Byłem rano w sklepie. Kupiłem bułki, szynkę, croissant’y zwykłe i z nadzieniem czekoladowym, warzywa, jakieś owoce, mleko i coś tam jeszcze. Na śniadanie masz do wyboru do koloru. Nie wiedziałem co lubisz jeść, a nie chciałem cię budzić, więc kupiłem wszystkiego po trochu. Nie wiem o której godzinie wrócę, ale jak coś zjedz obiad beze mnie. Pamiętaj o wizycie u psychologa!

Mateusz;)

Ida zdecydowała się na herbatę owocową i dwa croissant’y. Pałaszując takie śniadanie postanowiła, że zrobi jakiś pyszny obiad. Po dłuższym zastanowieniu wymyśliła zupę curry, a na drugie.. mhm.. zostały jeszcze kotlety ze wczoraj. To dorobi sałatki i ugotuje ziemniaki. Gorzej z deserem. Niby potrafiła coś tam upiec, ale mimo wszystko jej wypieki nie były tak wspaniałe jak jej przyjaciółki. Klara była prawdziwą wróżką w kwestii ciast. Po śniadaniu do niej zadzwoni i poprosi o radę. Kilka minut później myła już naczynia swoje i te, których używał Mateusz. Po skończeniu tej czynności chwyciła za telefon i wykręciła numer przyjaciółki.

- Tak, słucham?

- Cześć kochanie, co u ciebie słychać?

- A wiesz, leci wszystko powolutku, jak zawsze. A ty jak sobie póki co radzisz? Jeśli coś by się stało pisz, dzwoń od razu!

- Haha.. spokojnie tygrysico. Radzę sobie spokojnie, chociaż dzwonię, bo mam do ciebie pytanko.

- No dawaj, o co chodzi?

- Możesz mi polecić w miarę łatwe ciasto do zrobienia? Nie mam na nic pomysłu, a chcę żeby dobre wyszło.

- Czekaj.. muszę pomyśleć.. Może szarlotka?

- Coś łatwego i szybkiego..

-Już, już. Nie denerwuj się tak. Może Kopiec kreta?

- Ta sama odpowiedź..

- No dobra! Czekaj, stresujesz mnie..

- Ja?!

-Tak, a teraz cicho.

- Ok ok, nie denerwuj się, bo ci żyłka pęknie.

- Ty.. Dobra, udam, ze nie słyszałam. A może babka czekoladowa? Po skończeniu posypałabyś cukrem pudrem. Z tym to już każdy powinnaś dać radę.

- Może dam, może nie, dam ci znać później. Ale jeszcze podaj mi przepis, co? Ty masz tą fajną książeczkę.

- Poczekaj, tylko ją znajdę.

Po zapisaniu przepisu, dziewczyny rozmawiały jeszcze chwilę i każda wróciła do swoich zajęć. Artemida zajrzała na chwile do swojego pokoju, by wziąć laptopa. Od zawsze lubiła gotować słuchając muzyki. Postawiła go na szklanym stole, żeby przez przypadek go nie utytłać, a potem włączyła muzykę zespołu, który niedawno odkryła. Następnie wzięła się za przygotowanie składników potrzebnych do zrobienia zupy. Nastawiła wodę w garnku i zaczęła obrabiać mięso oraz warzywa. Po jakimś czasie już wszystkie składniki wylądowały w garnku i wstawiła wodę do ugotowania klusek. Następnie włączyła piekarnik, ustawiając odpowiednią temperaturą i wzięła się za pieczenie ciasta od czasu do czasu doglądając obiadu. Szczerze była zdziwiona, że tak łatwo jej z nim poszło. Kiedy zupa i makaron już były gotowe, zasiadła do stołu, w myślach wychwalając to, że piekarnik ma ustawiony licznik czasu i może w spokoju zjeść. Niedługo potem, ciasto się „upomniało”, ze należy je już wyciągnąć i odstawić do ostudzenia. Wtedy Ida zabrała się za robienie sałatki greckiej i ugotowanie kartofli. Później wstawiła ją do lodówki, babkę posypała cukrem pudrem i przykryła ją dużą miską, aby Emiko się do niej nie zabrała. Zanim się obejrzała, była już 14. No nic, czas się zbierać. Również napisała liścik dla Mateusza, gdyby wrócił przed nią, informując go, co i gdzie jest. Wróciła do pokoju by odnieść swoje rzeczy, wziąć torbę i spakować do niej telefon, słuchawki, portfel, gumy do żucia i butelkę soku pomarańczowego. Wychodząc z mieszkania upewniła się, czy na pewno dobrze je zamknęła i schowała klucz pod doniczką z kwiatkiem, który stał w rogu korytarza. Na takie rozwiązanie umówiła się z Mateuszem. Musi niedługo dorobić sobie własny, bo ile można wytrzymać na takiej wymianie. Niby mogła to zrobić dzisiaj, ale nie była pewna za ile on wróci, a za ile ona. Po sesji chciała wstąpić do zoologicznego, by kupić kotce smycz i obróżkę. Kiedy mieszkała w normalnym domu, nie musiała się przejmować, że Emiko gdzieś zginie, ale teraz to się zmieniło. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby jej kochanej dziewczynce coś się stało. Artemida wyszła z apartamentowca i skierowała się na przystanek autobusowy, miała nadzieję, że się nie spóźni, co dość często się jej zdarza. Autobus akurat podjechał kiedy dotarła na miejsce. Teraz czeka ją 20 minut jazdy w ścisku z przepoconymi ludźmi. Wspaniale, zawsze o tym marzyła, śmierdzieć jak starzy ludzie czy żulmeni. Na szczęście miała swoje kochane słuchawki, więc mogła skupić się na czymś innym. W sumie ten czas spędzony w busie szybko jej zleciał i została jej teraz tylko 10-minutowa przeprawa do poradni psychologicznej.

                               Artemida siedziała w poczekalni i czekała na swoją kolej. Doktorek, jak lubiła go określać, spóźnia się już 5 minut, ciekawe któż to tak go zajął. Ironia losu, kiedy chociaż raz w życiu ona jest na czas, to tego nie ma. W sumie do tej pory nie wie po jakiego grzyba chodzi do niego. Przyznaje śmierć rodziców to był szok, dostała załamania nerwowego, ale przeszło jej po tygodniu. No ale jak mus to mus. Postawiła jednakże siostrze warunek, że skoro już musi na to chodzić, to ona sobie wybierze psychoterapeutę. Ada wyglądała jakby ją Bóg opuścił, kiedy zobaczyła do kogo chce się zapisać na sesje. No co, skoro już muszą robić z niej wariatkę to niech chociaż jakiś przystojniak ją „leczy”. Wie, że lekkomyślne było to, że wybrała lekarza na podstawie wyglądu, ale chciała chociaż mieć na co popatrzeć i mieć motywację żeby przychodzić do tej cholernej poradni. Akurat kiedy zaczęła się tyrada w myślach na temat seksownego lekarza, drzwi się otworzyły, a wyszła z nich jakaś dziewczynka, na oko 10 lat. Tuż za nią w drzwiach stał wysoki, postawny mężczyzna, zwany Michał Markiewicz. Kiedy ją zobaczył uśmiechnął się i powiedział:

- Cześć dziewczyno.

- Witaj paskudzie. – nie mogła powstrzymać wrednego uśmieszku.

- Ohh.. miła jak zawsze.- wyszczerzył się w uśmiechu. Z gwoli ścisłości Michał, to starszy brat Mai i znają się od jakiś 2 lat, kiedy wpadła w odwiedziny do koleżanki. No cóż, niby miał te swoje 30 lat, ale wyglądał na najwyżej 25. Wydaje jej się, że Ada zgodziła się na niego tylko dlatego, że już parę razy robił za szofera Idy i Mai w czasie imprez.

- W końcu ktoś to przyznał..

- Dobra chodź do środka, przepraszam za opóźnienie, ale Ola miała „kryzys”.

- Oho. A co to się stało?

- Tajemnica lekarska Iduś.

- No okej, okej. Dobra, zaczynajmy już.

 Kiedy weszli do środka, Ida zamiast jak każdy usiąść w krześle przed biurkiem, przysłowiowo rozwaliła się na kanapie, która stała przy ścianie. Michał jak zawsze poważny w wykonywaniu swojej pracy usiadł w swoim fotelu za stołem. Pomieszczenie było dość przytulne, delikatne, zielone ściany, na parapecie stały 3 kwiatki, na środku pokoju leżał kwadratowy dywan w jakieś zabawne wzorki. Przy jednej ścianie stał duży regał z książkami, a po przeciwnej, wisiały obrazki przedstawiające ludzi pracujących na polu, a tuż obok piękny zachód słońca. Artemida właśnie zastanawiała się nad tym, na jaki kolor pomalować swój pokój. Może szary z połączeniem czerwonego? W sumie nie, jakby jakoś ubrudziła ścianę, na szarym byłoby widać plamy.. Kurde i tak będzie widać plamy.

- …asz mnie?- coś przerwało jej rozmyślanie.

- Co?

- Pytam czy mnie słuchasz, no więc?

- Słucham, słucham przecież.

- To odpowiedz na pytanie.

- Jakie?

- No właśnie.. Pytałem jak się czujesz.

- Aa.. świetnie, dobrze sobie radzę, mogę już iść?

- Tak szybko się nie wywiniesz moja droga.

- Szkoda.. No dobra, to o czym będziemy gadać?

- Poproszę dokładny opis jak się czujesz, po stracie rodziców, co teraz robisz, masz jakieś plany na przyszłość?

- Cały czas mówię, że pogodziłam się z ich nieobecnością, ile razy można to powtarzać do diabła?!- Ida od razu pożałowała tego, ze podniosła głos na doktorka. To nie jego wina, to przecież jego praca.- Przepraszam, nie powinnam się unosić.

- Spokojnie, o to chodzi, o ukazywanie emocji. Chcesz może herbaty?

- Tak, poproszę. Masz tą dobrą z płatkami róży i skórką pomarańczy?

- Hiszpańską mandarynkę? Już się robi.- Wstawił wodę w czajniku i wyciągnął 2 kubki, do jednego wsypał kawy rozpuszczalnej, a do drugiego łyżeczkę herbaty. Michał wiedział jak ją podejść. Wystarczy dać jej coś dobrego do picia. Po chwili oboje mieli swoje ulubione napoje.

- Więc jak u ciebie?

- Jak mówiłam dobrze, szybko sobie poradziłam z ich stratą.

- Okej, a jak tam przeprowadzka? W zeszłym tygodniu mówiłaś, że przeprowadzasz się do kuzyna chłopaka twojej siostry.

- Ma na imię Mateusz. Wydaje się fajny i sympatyczny. Jeśli jesteś ciekawy jestem dla niego miła i uprzejma.

- Pamiętam jak taka byłaś.. Taka urocza i grzeczna dziewczynka.

- Ej, przecież jestem grzeczna i urocza.

- Jesteś małą diablicą.. Po dziś dzień pamiętam jak zjechałaś byłego Mai. Na jego miejscu dostałbym depresji.

- No co.. nie miałeś tego słyszeć.. Po co wchodziłeś do pokoju kiedy z nim rozmawiałam przez telefon.

- No wiesz, chciałem sprawdzić jak się czuje moja siostrzyczka, a tu taka niepozorna dziewczyna jak ty używa języka, którego nawet dres by się powstydził.

- Poniosło mnie, okej..- nie wie po co on dalej rozpamiętuje tamto wydarzenie. Nikt nie będzie krzywdził osób, na których jej zależy, chyba proste.

- Dobra, wracając do Mateusza, kiedy się do niego przeniosłaś?

- Wczoraj po południu. Jakbyś zobaczył jego apartament, to teraz spadłbyś z tego fotela.

- Czyli w pewnym sensie nie stracisz luksusu, w którym do tej pory żyłaś?

- O nie. Można powiedzieć, że to nawet wyższy poziom.

- Okej. A jak z planami na przyszłość?

- Wielki znak zapytania. Cały czas nie wiem co ze sobą zrobić. Póki co chcę dobrze napisać maturę. Myślałam, żeby na razie odpuścić studia na rok czy dwa i wyjechać do Anglii do pracy.

- Ale po co? Masz pieniądze stać cię na studia.

- No tak, ale chcę żeby Ada je wykorzystała. Jej bardziej się przydadzą, niedługo sama je kończy, nie chcę żeby przejmowała się szukaniem pracy. Z prawem jazdy poczekam, to ze studiami mogę. Niech Ada będzie teraz skupiona na tej swojej architekturze.

- No wiesz, to bardzo szlachetne z twojej strony, ale myślę, że ona chce żebyś teraz poszła na jakąś uczelnię.

- Zastanowię się jeszcze nad tym dobra? Ale proszę nie mów jej na razie o moich planach, zgoda?

- Rozumiem.

                Reszta rozmowy zleciała dość szybko, poruszyli jeszcze kilka tematów i Ida zbierała się do wyjścia, bo już była 16 godzina. Pożegnała się z doktorkiem i wyszła. Odetchnęła i ruszyła w stronę jej ulubionego sklepu zoologicznego. Ilekroć tam przychodziła ciepłym uśmiechem witała ją właścicielka pani Barbara, która była dla niej jak babcia. Zawsze ucinały sobie krótką pogawędkę oglądając zwierzątka. Miała nadzieję, że dzisiaj pomoże jej w wyborze rzeczy dla Emiko. Wchodząc do sklepu od razu powitał ją ten specyficzny zapach karmy i zwierzątek. Za ladą ujrzała nikogo innego jak leciwą babunię, która właśnie czytała gazetę. Pani Basia, była niską i puszystą kobietą. Zawsze się uśmiechała, za młodu raczej też, bo wokół oczu miała charakterystyczne zmarszczki. Na nosie nosiła okulary z czarną oprawką i złotym łańcuszkiem, który Ida sprawiła jej na święta. Starsza pani zawsze kojarzyła jej się z cyganką. Nigdy nie widziała jej w spodniach, tylko w długich do ziemi spódnicach i zwiewnych bluzkach o fantazyjnych wzorach. Jej siwe włosy, spięte w kok przyozdabiała spinka w kształcie motylka. Najpiękniejszymi były jednak jej szmaragdowe wielkie oczy, które teraz pilnie śledziły artykuł. Artemida chrząknęła, chcąc zwrócić na siebie uwagę. Basia wzdrygnęła się jakby właśnie wybudziła się z transu i rozejrzała po sklepie. Ujrzała dziewczynę.

- Witaj kruszyno! Jak się masz? Co cię do mnie sprowadza, moje dziecko?- rozradowana wystrzeliła pytaniami.

- Dzień dobry. U mnie wszystko w porządku, przyszłam po sprawunki dla Emiko. A co tam u pani słychać?

- Ojej.. zaraz tu wszystko znajdziemy dla małej królewny. U mnie stara bieda, ludzie przychodzą, wychodzą, jedni mili, drudzy naburmuszeni. Jutro w końcu przywiozą te dwie papugi Ary, klient się już nie cierpliwi, bo zamówił je jakieś dwa miesiące temu, a te, które miały wcześniej dojechać zdechły, bo zostały czymś otrute.

- Szkoda mi tamtych, ale dobrze, że w końcu pani wypełni zamówienie i będzie miała spokój.

- Święte słowa dziecino. Dobrze chodź, wybierzemy coś dla małej złośnicy. Czego właściwie szukasz?

- Smyczy i obróżki.- Obie kobiety podeszły do ściany przeznaczonej na te rzeczy i zaczęły przeglądać.

- Myślałaś o jakiś konkretnych kolorach? Właściwie czemu teraz jest jej to potrzebne?

- No wie pani, teraz mieszkamy w wieżowcu i Emiko nie ma zbytniego pola do popisu żeby sobie pofolgować, a boję się, że może coś się jej stać.

- A no tak! Zapomniałam! Dobrze ci tam kruszyno? Wybacz, chciałabym cię przygarnąć do siebie, ale nie mam miejsca w moim mieszkanku, a poza tym Ramona nie przepada za kotami.- posmutniała Basia.

- Proszę pani, nie ma problemu. Jest dobrze, mieszkam z Mateuszem i wydaje się być miły.- pocieszała ją Ida. Od razu pomyślała o swojej rodzinie. Zrobiło jej się żal, że w zasadzie obca kobieta traktuje ją lepiej i troszczy się o nią bardziej niż jej bliscy, którzy uciekli jak tylko się dowiedzieli, że nie mają pieniędzy. Ubodło ja to na początku, że ma tak pazernych krewnych, ale pogodziła się z tym. Lepiej, że teraz się odwrócili i od razu pokazali na czym im zależy, jeśli nie chcą mieć z nią nic wspólnego proszę bardzo, nie będzie im się narzucać.

- Mam nadzieję, jeśli by coś zmalował przyjdź do mnie, a Ramona nauczy go porządku.- zarechotała starsza kobieta. W takich momentach Ida zaczynała się jej bać.

- Co pani myśli o tej obróżce? Jest skórzana wysadzana plastikowymi świecidełkami i na środku ma dzwoneczek.

- Mhm.. Jest ładna, ale dla Emiko wybrałabym inny kolor, a nie pomarańczowy.

- Ee.. nie ma tu innego..

- Jak nie tu, to na zapleczu, poczekaj sekundkę.- i nie ma śladu po pani Barbarze. Zanim się obejrzała już szła z taką samą obróżką w ręce tylko niebieską.- O ta dla naszej panienki będzie idealna!

- Ma pani rację, a do niej zdaje mi się będzie pasować ta cienka, zamszowa smycz.- Ida zdjęła z haczyka przedmiot o tym samym kolorze.

- Emiko będzie najlepiej ozdobioną kotką w dzielnicy, haha!

- Dokładnie, dobrze ja będę już lecieć, tylko niech mi pani powie ile płacę.

- Szkoda, ze już musisz iść. No nic. Za smycz i obrożę 25 złotych, a tu drobny prezencik dla małej ode mnie.- mówiąc wyciągnęła z pudełka na ladzie dzwoniącą piłeczkę.

- Niech się pani nie wygłupia, nie trzeba!- powiedziała, odliczając pieniądze.

- Oj, ty się nie wygłupiaj dziecino, weź i tyle.

- Dobrze. Bardzo pani dziękuję i do widzenia! Wpadnę niedługo w odwiedziny.

- Z Bogiem dziecko, z Bogiem! Uważaj na siebie.- usłyszała Ida, kiedy była już w drzwiach.

                Artemida zerknęła na zegarek i wybałuszyła oczy widząc, że jest już po osiemnastej. Nie wiedziała, że aż tyle czasu jej zeszło, przecież nie dawno wyszła z poradni. Czym prędzej pospieszyła na przystanek autobusowy do domu. Dziwnie się czuła myśląc o mieszkaniu Mateusza jak o „domu”.

***

- Daj mi spokój, nie mam czasu..

- Misiaczku.. wróćmy do siebie, nie bądź taki.- usłyszał w słuchawce.

- Ile razy mam ci powtarzać, że nic z tego nie będzie? Odpuść w końcu.- rzekł coraz bardziej zdenerwowany Mateusz.

- Nie mów mi, że już zapomniałeś jak było nam ze sobą dobrze. Pasujemy do siebie, nie widzisz tego?

- Nie, nie widzę. Było miło, ale to koniec. Rozłączam się, nie dzwoń do mnie więcej, jasne?!

- Ale misiu..- i zerwano połączenie. Mateusz przetarł twarz dłonią zmarnowany. W barze skończyło się martini i czysta wódka. Dostawa się nie pojawiła, bo ktoś w fabryce nawalił. No nic, na dzisiejszy wieczór będzie musiał się zaopatrzyć w zwykłym spożywczaku. I żeby jeszcze dobić człowieka, to dzwoni ten cholerny babsztyl. Kiedy ona da mu w końcu spokój. Spędzili razem kilka nocy z miesiąc temu, a ta wydzwania i wydzwania. W sumie sam jest sobie winien, mógł nie dawać jej numeru telefonu. Chociaż mówiąc właśnie o kobietach, to nie miałem żadnej od miesiąca, pomyślał. Powinno się to zmienić, czas dzwonić do Luki. Wyciągnął telefon i wybrał numer do kumpla, odebrał po 3 sygnałach.

- Streszczaj się, właśnie mam klientkę, nie mam czasu.- usłyszał z miejsca.

- Już, już spokojnie stary. Co powiesz na to żebyśmy sobie dzisiaj wyszli do Cream Club?- spytał Mateusz.

Jeśli on lub Łukasz kiedykolwiek planowali wypad do tegoż klubu od razu było wiadomo, po co.

- Mhm.. zamierzałem się dzisiaj nudzić, ale podoba mi się twoja propozycja!- rozentuzjazmował się Luka.

- No to spoko, wpadnij do mnie koło 21 to strzelimy jeszcze po shocie.

- Tak mi dobrze tak mi rób! Dobra, serio nie mogę gadać, do zobaczyska!

- No siema.- odparł i się rozłączył. Jakoś tak Mateuszowi poprawił się humor, ale zanim pobaluje musi zająć się papierkową robotą. Prowadzenie klubu było męczące, ale mimo wszystko satysfakcjonowało go.

Po paru męczących godzinach mógł odetchnąć z ulgą. Ta część pracy była dla niego najbardziej znienawidzona. Może by kogoś zatrudnił do tej cholernej księgowości. Zerknął na zegarek i stwierdził, że jeszcze rozejrzy się po klubie i da pieniądze jednemu z ochroniarzy żeby kupił alkohol. Wyszedł z biura do pierwszej części klubu. Lokal był podzielony na 3 poziomy. Pierwszy poziom- parter był częścią z muzyką techno. Drugi poziom- piętro niżej można było posłuchać muzyki R’n’B. Trzeci poziom umieszczony najniżej był dla Mateusza ulubionym, który był przeznaczony do tak zwanej „ciężkiej” muzyki, czyli metal, rock i wszystkie pochodne.

Mężczyzna zaczął od najniższego poziomu, szybko się rozejrzał i stwierdziwszy, że wszystko jest w porządku ruszył wyżej. Tam również było spokojnie, więc wrócił na parter, nic się ciekawego nie działo. Zauważył za barem Matiego, który namiętnie pisał coś na telefonie. Usiadł po cichu na stołku barowym i ostrym tonem wyparował:

- Co się tak opierdalasz?!- Mati wzdrygnął się z przestrachem i odwrócił w stronę głosu cały blady.

- Nie strasz mnie tak, zawału dostanę przez ciebie..

- Oj nie marudź, tylko powiedz co, a może kto cię tak zajmuje.

- Nie interesuj się.- odparował, ale po zastanowieniu dodał- Oj Marta znowu awanturę mi zrobiła..

- Boże, o co tym razem się przyczepiła?

- Jej koleżanka wczoraj tu była i widziała jak zbyt długo rozmawiałem z klientką..

- Nigdy ich nie zrozumiem.. rada na szybko: weź z nią zerwij, bo w grobie wylądujesz przed trzydziestką.

- A idź w cholerę, ja chcę się ustatkować.- zasępił się Mati.

- Z nią to szybciej założysz pętlę na szyję.- roześmiał się Mateusz.- Dobra, widziałeś gdzieś Simona? Mam do niego sprawę.- Simon był najbardziej zaufanym ochroniarzem, który pracuje tutaj od początku istnienia jego ‘dziecka’ jak lubił to określać. Nikt nie odważy się mu podskoczyć. Ma koło 200 cm wzrostu jak nie lepiej i przypomina niedźwiedzia. Ma w zwyczaju nie mówić za wiele.

- Chyba jest w szatni, widziałem go niedawno.- odpowiedział.

- No to spadam, potem pogadamy, do zobaczenia.

- Na razie.

Mateusz wszedłszy do szatni pracowników zauważył siedzącego ochroniarza po czym rzekł:

- Simon, jest sprawa.

Pracownik kiwnął głową szefowi, dając znak, że go słucha

- Możesz podjechać do marketu po zapas alkoholu na dzisiaj?

 Kolejne kiwnięcie. No, to się nazywa bezproblemowy człowiek, pomyślał Mateusz. Poinformował ile i czego ma kupić oraz dał mu kartę kredytową.

                Wieczorem siedział w łazience i doprowadzał się do względnego porządku i ubrał w wygodniejsze ciuchy. Artemida siedziała w kuchni i bawiła się jakimś nowym przepisem. Sam już nie pamiętał co robił w wieku zaledwie 18 lat w wakacje, ale na pewno nie siedział w domu. Można to zrzucić na żałobę po rodzicach. Mateusz w zasadzie nie spieszył się z wyszykowaniem, bo nie ma siły a Ziemii, która nakłoniłaby Łukasza do przyjścia na czas. Tak więc już koło 22 zadzwonił portier z informacją, że przybył gość. Po niespełna 5 minutach z łazienki usłyszał:

- Eloooo!!! Bang bang! Idziemy na dupy oho!- był wielce zaciekawiony jak zareaguje na młodziutką dziewczynę w kuchni- No stary gdzie jesteeeś?! A nieważne idę do kuchni po wódeczkę!- Mateusz stwierdził, że lepiej jeśli będzie przy powitaniu z Artemidą, bo cholera wie co temu pierdzielowi strzeli do głowy… Zobaczył dziewczynę, która w tym momencie gramoliła coś na patelni i tak na marginesie dobrze, a nawet bardzo dobrze pachniało. Miała akurat słuchawki na uszach i… kota leżącego na jej ramionach..? Mhm.. dobra nieważne. Musiała głośno słuchać muzyki, bo nawet nie zwróciła uwagi na chłopaków.

- Cześć stary- przybił piątkę z kumplem.

- Siema. A kogo to moje piękne oczy widzą..?- wyszczerzył się z błyskiem w oku, który potrafił dać do zrozumienia co zraz zrobi, no nic Mateusz marzył, żeby tego nie zrobił, no ale cóż. Im bardziej czegoś chcesz tym bardziej to się nie stanie. Potem akcja potoczyła się dość szybko, a mianowicie Łukasz uderzył płaską ręką Artemidę w tyłek, a ta najnormalniej w świecie wystraszona mając w ręce łopatkę kuchenną zamachnęła się nią i zdzieliła go prosto w gębę. Cudowny widok. A teraz czas ogarnąć sytuację, ale tak po za tym reakcja dziewczyny była dość interesująca i zabawna.

- Co ty sobie kurwa wyobrażasz?!- kota nawet nie obszedł hałas. Artemida wciąż trzymała łopatkę w górze gotowa poprawić temu głąbowi. Po chwili jednak zauważyła Mateusza i zdjęła słuchawki z uszu.

- Czy mógłbyś mi powiedzieć co to za idiota?- niemalże warknęła. 28-latek pierwszy raz (i to dość szybko) zobaczył tak uroczą, zezłoszczoną kruszynę. Ten jednak zamiast wytłumaczyć zaistniałą sytuację zaczął ryczeć ze śmiechu. Łukasz rozmasowując policzek odezwał się, jednak teraz utrzymując pewien dystans, odezwał się:

- Jak na taką wróżkę masz parę w łapce. A ja jestem Łukasz, kumpel tego śmieszka.- niepewnie wyciągnął rękę i dodał- Nie musiałaś tak mocno bić, to żarcik tylko..

Ida zmierzyła go wzrokiem, ale również wyciągnęła rękę i rzekła: Jestem Artemida i nie narzekaj, bo mogłeś dostać jeszcze raz. Wszystkie dziewczyny tak „witasz”?

- Hehe.. No raczej. Ale ty pierwsza dałaś mi w gębę.

- Bo ja sobie nie pozwalam na takie zachowanie.

- Oj wyluzuuuuj.. Przepraszam, dobrze?- dziewczyna kiwnęła głową i teraz odezwał się do Mateusza: Skąd wytrzasnąłeś taką kruszynę? Też chce taką.- złożył usta w dzióbek i chyba już zignorował jej obecność.

- Mieszka u mnie tymczasowo, kiedy indziej ci to wytłumaczę. Nie przejmuj się nim, jest dupkiem. A ty co tam smażysz? Bosko pachnie.- tym razem odezwał się do Idy i poszedł do lodówki po whisky, a potem sięgnął po szklanki.- Też chcesz?

- Próbuję zrobić smażony ryż z kurczakiem i boczkiem, ale nie wiem co z tego wyjdzie. A za alkohol to podziękuję, już raz smażyłam tosty między czasie pijąc jakieś wino i do tej pory źle to wspominam.- odpowiedziała z uśmiechem na twarzy.

- O Boże! Boczek! Kobieta smażąca boczek, marzenie!- rozradował się Łukasz- A dasz radę to skończyć w ciągu jakiejś godzinki? Bardzo chcę tego spróbować, proooooszę.- zaczął błagać z maślanymi oczkami rodem ze Shreka.

- W zasadzie to za 10 minut będzie gotowe, więc jak chcecie to wam nałożę.- spojrzała przy tym na Mateusza, a ten kiwnął głową.

Po około 20 minutach chłopaki już siedzieli przy stole i pałaszowali posiłek. Chyba im smakowało, bo Łukasz zachowywał się jak pies.. serio.. pies. Mateusza zadziwiało po prostu zachowanie kumpla.

- Gotuj mi zawsze moje cudowna kuchareczko!- zawył do dziewczyny, która tylko się uśmiechnęła.- Tak w ogóle ile ty masz lat?

- Za dwa miesiące kończę 18.- odparła.

- Mhm.. jak będziesz samotna odezwij się do mnie za 5 lat, żeby to jakos kulturalnie wyglądało.- mrugnął do niej okiem.

- Zapamiętam.- uśmiechnęła się.

- Ejej.. bez takich mi tu- wtrącił Mateusz.- Dobra jeszcze po szklaneczce i zwijamy się. Artemido masz jakieś plany na teraz?

- Zostanę w domu i dokończę rozpakowywać rzeczy.- odrzekła.

- No okej, nie wiem o której wrócę.- powiedział po czym wychylił drinka widząc, że Luka już czeka.- Do zobaczenia, zamknij drzwi i w ogóle

- No cześć wam, miłej zabawy życzę.- a ci tylko pomachali i wyszli. Ale Łukasz znowu zajrzał do mieszkania i powiedział:

- Cieszę się, ze poznałem taką cudowną księżniczkę! Chyba zacznę wcześniej wpadać do tego pustaka skoro ma taką piękną lokatorkę- cmoknął w powietrze i zamknął drzwi.

- Mam nadzieję, że nie zamierzasz niczego głupiego, ona jest młodziutka, a jej siostra powierzyła mi ją w opiece.

- Oj zluzuj poślady.. Przecież nic nie zamierzam, sprawdzałem tylko jej reakcję i przyznaję, że wydaje się być interesującą osóbką póki co, ale nie jestem pewien. A teraz kurwa chodź! Ruchać mi się chce!!

- A kiedy nie..- mruknął do siebie Mateusz.

- Słyszałem to durniu!- po czym uderzył kolegę w bok.

- To gdzie idziemy?

- Przed siebie, tam gdzie nas poniesie drogi przyjacielu..

Po jakiejś godzinie zdecydowali się na klub o nazwie „Blue Shine”. Mężczyźni najpierw zamówili po piwie i zaczęli się rozglądać. Łukaszowi nie potrzeba było wiele czasu, aby znaleźć odpowiednią towarzyszkę na dzisiejszą imprezę. Po niespełna pół godzinie Mateusz widział jak kumpel już zaczyna grę wstępna na parkiecie. On sam stwierdził, że dzisiaj trochę poczeka aż trafi mu się coś naprawdę godnego uwagi. Sporo dziewczyn zawieszało na nim wzrok, co się dziwić w zasadzie. Która by nie poleciała na wysokiego, postawnego, wytatuowanego faceta, który wygląda jakby mógł mieć nawet najbardziej zagorzałą zakonnicę. Był po prostu chodzącym grzechem. Po jakimś czasie zauważył tańczącą przy rurze jakąś platynową blondynkę, o nogach długości stołka barowego. Z daleka było widać, ze byla głupiutkim dziewczęciem. Ale Mateuszowi właśnie o taką chodziło, na raz i do widzenia, więc zaczął przystępować do działania..

                Nigdy kurwa więcej blondynek…- pomyślał kiedy słońce zza okna zaczęło go oślepiać. Spojrzał na nagą, odkrytą dziewczynę, która leżała na jego ramieniu. Powoli wysunął spod niej rękę, znalazł jakieś bokserki, spodnie i pierwszą lepszą z brzegu koszulkę. Udał się do łazienki, obmył twarz, zamknął drzwi na klucz od strony swojego pokoju, po czym udał się do pokoju Artemidy. Ujrzał iście rozkoszny widok, a mianowicie młodą dziewczynę śpiącą na łóżku z kończynami rozrzuconymi w każdą stronę. Podczas snu miała minę aniołka. Najbardziej rozbawił go fakt, ze wokół jej szyi był opleciony kot, który teraz mierzył go podejrzliwie wzrokiem. Pogłaskał kotkę po główce, która udobruchana za to szatańskie wtargnięcie do pokoju, zeszła ze swojej właścicielki i umościła się na poduszce dziewczyny. Chyba instynktownie wyczuła intruza zabierającego jej poduszkę, bo odsunęła głowę, żeby kot miał więcej miejsca. Chodź nie chciał budzić Artemidy musiał to zrobić, ponieważ musieli się ulotnić z mieszkania na kilka godzin. Zaczął delikatnie szturchać ją w ramię wymawiając jednocześnie jej imię. Ta tylko przekręciła się tak, ze leżała teraz do niego plecami. Stwierdził, że chyba musi użyć terapii szokowej mówiąc ostrzejszym tonem, ale w miarę cicho, aby nie obudzić blondynki śpiącej w jego pokoju.

- Artemida jest za dziesięć ósma! Spóźnisz się do szkoły!!- dziewczyna jak na rozkaz podniosła się z łóżka i warknęła:

- O cię kurwa panie! Jakim cudem do diabła!- przetarła oczy i spojrzała się już w miarę przytomnie, a potem zobaczyła rozbawionego Mateusza- O co chodzi?

- Nic w zasadzie, nie mogłem cię obudzić. Wstawaj, nie mamy czasu.

- Ale o co chodzi? Są WAKACJE, coś się stało?

- Tak, długo zejdzie ci z ogarnięciem się? Musimy natychmiast wyjść z mieszkania.

- No niby nie, ale o co chodzi?- drążyła temat dziewczyna.

- Wytłumaczę ci jak już wyjdziemy idź do łazienki się jakoś ogarnij, ubierz, nie wiem, co tam robicie, ale bądź jak najciszej. Jak skończysz zamknij drzwi do swojego pokoju na klucz i zejdź.

- No dobra, dobra, spokojnie.- Wzięła potrzebne rzeczy i poszła do łazienki. Po niespełna 10 minutach była gotowa i zeszła na dół, gdzie czekał na nią mężczyzna.

- Chodź, wychodzimy.- czekał już na zewnątrz.

- Czy możesz mi powiedzieć czemu tak nagle wyszliśmy z apartamentu?- dopytywała Artemida.

Przyzwał windę i kiedy się w niej znaleźli dopiero jej odpowiedział:

- Musimy się ukrywać na mieście dopóki Sara, Klara, nieważne wyjdzie z domu.

- Ahaa… A czemuż to?

- Bo będzie chciała się spotkać znowu, więc kiedy zobaczy, że w mieszkaniu jest sama i nikt nie przychodzi, da sobie spokój i wyjdzie. Nie wyglądasz na zaskoczoną, że w domu jest jakaś kobieta.- zauważył inteligentnie.

- No wiesz, było was troszkę słychać.- dla podkreślenia wypowiedzi przybliżyła kciuk i palec wskazujący.

- Orzesz w mordę, przepraszam, myślałem, że już twardo śpisz.- zakłopotał się.

- Bo spałam, ale była dość głośna, że tak powiem i tylko głuchy by jej nie usłyszał.- zaśmiała się. Rozbawiła ją w sumie zaistniała sytuacja. Nie było jej sprawą to, że Mateusz sprowadza sobie panienki, ale liczyła chociaż na to, że nie natknie się na nie w domu.

- Dobra, w zamian za pobudkę zabieram cię na śniadanie gdzie tylko chcesz.- powiedział.

- Mhm.. może jakieś naleśniki? Dawno nie jadłam.- odparła po przemyśleniu.

- No to super, znam fajną naleśnikarnię. Sory, ale będziemy się tłukli tramwajem, bo jeszcze alkohol się mnie trzyma to nie chcę prowadzić.

- Rozumiem, dla mnie nie ma problemu.- uśmiechnęła się dziewczyna.

                Weszli do przytulnego lokalu mieszczącego się w dość spokojnej i klimatycznej części Krakowa. Kelnerka zaprowadziła ich do stolika w rogu przy oknie i podała im karty.

- Niedługo przyjdę po zamówienie.- posłała im firmowy uśmiech i odeszła.

- Wybieraj co chcesz i ile chcesz, ja płacę.- rzekł z uśmiechem.

- Nawet nie wiesz o co mnie prosisz..

- Uwierz mi, nie zbiednieję od kilku naleśników i przepraszam, ale przydałoby ci się przytyć parę kilo.- zaśmiał się Mateusz.

- Mhm.. no jak chcesz, a co do mojej wagi to mi taka pasuje.- odpowiedziała przeglądając kartę.

Mateusz sam nie mógł się zdecydować co zamówić. W zasadzie w przeszłości zamówił już wszystkie wypisane w karcie dania i wszystkie mu smakowały. Rozejrzał się po lokalu i zdziwił się, że o tej porze jest taki tłok. No nic, nieważne. Kiedy zauważył, że Artemida już się zdecydowała przywołał kelnerkę ruchem ręki.

- Czym mogę służyć?- spytała życzliwie.

- Artemido?

- Mhm.. ja poproszę podwójna porcję czekoladowych naleśników z bananami i szklankę soku pomarańczowego.- Mateusz spojrzał się na nią z niedowierzaniem. Jeden naleśnik był dość kolosalnych rozmiarów, a ta zamówiła podwójną porcję. Taka kruszyna może tyle zjeść? No nic, to może być dość interesujące. Odezwała się męska duma w Mateuszu i stwierdził, ze nie może zjeść mniej od niej.

- A ja chcę również podwójną porcję naleśników z serem i owocami polanymi czekoladą, a do picia kawę.

- A jaką kawę pan sobie życzy?- zapytała równocześnie zapisując zamówienie.

- Jakąś mocną.- odrzekł.

- Dobrze, dziękuję. Postaram się jak najszybciej przynieść pańskie zamówienie.- uśmiechnęła się i odeszła.

- Jesteś w stanie wchłonąć tyle jedzenia? – spytał zaciekawiony kiedy zostali względnie sami.

- Zdziwiłbyś się..- uśmiechnęła się Artemida.

                Atmosfera podczas dość późnego śniadania była luźna i spokojna. Rozmawiali o wszystkim i o niczym. Mateusz dowiedział się, że słuchają podobnej muzyki. Polubił dziewczynę. Była błyskotliwa, zabawna i trochę narwana. Po śniadaniu dla zabicia czasu stwierdzili, że do apartamentu wrócą na piechotę, tak dla pewności, że gdy wejdą nie będzie już blondynki. Mateusz musiał wziąć jeszcze prysznic i przespać się może parę godzin, bo szedł na noc do klubu.

Rozdział 1

Zapraszam na rozdział :)

Betowała Anax.

Kraków, koniec sierpnia

***

                Dla Mateusza dzisiejszy dzień jest dniem, w którym ktoś z nim zamieszka pierwszy raz od jakiś 8 lat. Przez 8 cudownych dla lat, był wolnym człowiekiem. Nikt mu nie dyktował jak ma się ubierać, co jeść, jak ma wyglądać jego mieszkanie, nikt mu nie truł, że ciągle sprowadza jakieś obce kobiety. Wszystko było wg jego widzi mi się. Ale nie. Dzisiaj to się zmieni.

                Właściwie do tej pory nie ma pojęcia jak to się stało, że zgodził się przygarnąć do swojego mieszkania, młodą 18-letnią dziewczynę. Jakoś na początku czerwca spotkał się ze swoim kuzynem Markiem, który przyjechał z Austrii, aby pomóc swojej sympatii w załatwieniu spraw związanych, z pogrzebem rodziców, którzy zginęli w katastrofie lotniczej trzy czy cztery miesiące temu. Podobno po pogrzebie wystąpiły jakieś komplikacje odnośnie spadku dziewczyn. Okazało się, że firma ich ojca była nieźle zadłużona, a że nie zdążył spłacić kredytów, kobiety musiały podjąć decyzję: przyjąć spadek, co wiązało się z zaakceptowaniem długu lub oddać wszystkie posiadłości oraz jakiś 85% pieniędzy, które miały otrzymać po śmierci rodziców. Oczywiście jak widać na pozór inteligentne dziewczęta wybrały drugą opcję. Mateusz nie wie ile w sumie mają tych pieniędzy, ale powalające sumy to raczej nie są. Wracając do meritum sprawy, Bartyzel zgodził się przyjąć młodszą siostrę Adrianny pod swój dach przynajmniej dopóki nie skończy szkoły, ponieważ starsza nie ma warunków, aby tamta z nią zamieszkała. Ważną kwestią jest też to, że ona nie zna języka, a on jak zapewne Marek i jego luba śmią wątpić, aby tamta zdążyła się tak szybko go nauczyć. Poza tym Artemida, bo tak się nazywa ta dziewczyna, teraz idzie do klasy maturalnej i lepiej żeby skończyła szkołę i dobrze napisała maturę w ojczystym kraju.

Co lepsze, ani razu jeszcze na oczy nie zobaczył tej dziewczyny. W sumie to się stanie dzisiaj. Właśnie był w drodze do domu Ady i Artemidy, aby odebrać najmłodszą. Musiały opuścić swoje rodzinne gniazdo lada dzień i to na zawsze. Dobrze, że ma swoją kochaną Toyotę to może zmieści bagaże małolaty. Dzisiaj ,prawie w tym samym momencie, młodsza znowu rozstanie się z siostrą na nie wiadomo ile czasu. Marek i Ada muszą już wracać do Austrii, bo jemu skończył się już urlop, a ona musiała wracać na zajęcia.

                Kiedy Mateusz dojeżdżał już pod wskazany adres jego oczom ukazał się dość spory dom jednorodzinny, mniejszy niż jego ale i tak duży. Posiadłość była zadbana. Piękny ogród z mnóstwem kwiatów, bardzo ładne, czarne ogrodzenie o wysokości na oko 1,5 metra. Sam dom był zachwycający, wyglądał trochę jak typowy dom Greka, czyli czerwony dach dwuspadowy i białe ściany. Parkując na podwórku obok srebrnej Skody Octavii zauważył 3 osoby krzątające się z walizkami, które zupełnie nie zwróciły na niego uwagi. Mateusz wciąż siedząc w samochodzie zauważył jakiś ruch wokół wyżej wymienionej trójki, a mianowicie małego, cudacznego, w ogóle nie przypominającego psa pieska. Nie był pewien, jak ten maluch się nazywał, ale chyba coś jak Chichi? Z resztą nieważne, zwierz jak zwierz. Kolejnym co zobaczył był kot. Ładny, bury, drobny kotek. Marek wspominał mu, że młoda ma kocicę, ale imię mu wyleciało z pamięci. Ulżyło jego kuzynowi kiedy zgodził się też na kota. Mateusz uważa, że skoro i tak już straciła rodziców, siostra wyjeżdża, zamieszkać ma z obcym mężczyzną, to nie powinna tracić dodatkowo swojego zwierzęcia. Chociaż skrycie miał nadzieję, że kot nie będzie sprawiał problemów, a w szczególności nie będzie obsikiwał mu mebli. Wziął wdech, zdjął z nosa Ray- Bany i wysiadł z auta. Podszedł do gromadki, która dalej nie zwracała na niego uwagi, zbyt zajęta wynoszeniem rzeczy.

- Cześć wam.-powiedział z uśmiechem- Dajcie te torby, pomogę wam.

- O, cześć, spoko już kończymy, ale w sumie weź bagaże Idy- pierwszy odezwał się Marek.- Rozalię już znasz, a teraz czas na Artemidę. Mateusz to jest Artemida, twoja nowa lokatorka. Ida to jest Mateusz.- przedstawił ich sobie.

- Cześć- powiedziała z niepewnym uśmiechem i pierwsza wyciągnęła dłoń

- No cześć.- uśmiechnął się szeroko Mateusz. Zaczął ją taksować wzrokiem. Była dość niska jak dla niego, taka mała kruszynka. Jasnobrązowe włosy sięgające za obojczyk i ku jego zdziwieniu jedno oko miała niebieskie, a drugie zielone. Soczewka? A z resztą nieważne. Ubrana była w dość krótkie dżinsowe spodenki z dziurami, białą obcisłą bokserkę i czarne trampki. Ogólnie Artemida tworzyła dla niego uroczy widok. Słodki uśmiech, niewinne spojrzenie, drobna, ale jednak dumna postura. Wtem zobaczył, ze na jej szyi widnieje wisiorek z motywem białego i granatowego skrzydła. Mógłby sobie dać rękę uciąć, że gdzieś już go widział.

                Podczas rozmyślań o wisiorku, podszedł do niego kot. Zaczął się ocierać o jego nogi i mruczeć. Artemida wtedy powiedziała:

- Ojej, już cię polubiła.

- To jest kocica?

- No tak, nazywa się Emiko.

- Ładne imię. Dobra, chodź zaniesiemy twoje rzeczy do samochodu.

                Zapakowanie rzeczy zajęło im około 20 minut. W tym samym czasie Ada i Marek kończyli ze swoim bagażem. No i przyszło na ckliwe pożegnania, pomyślał sobie Mateusz.

Dziewczęta zaczęły się tulić, starsza już miała łzy w oczach, ale spojrzenie młodszej tak jakby zrobiło się zimniejsze. Mateuszowi wydało się to dość dziwne, no ale może mu się przywidziało. W tym momencie podszedł do niego kuzyn i poklepał po plecach mówiąc:

- Uważaj na nią. Pilnuj jej, żeby nie stała się jej żadna krzywda, to jedyna rodzina jaka została Rianie.

- No, ale jak jedyna? Przecież chyba miały tam jeszcze ciocie i wujków, nie?

- To nie jest dobry moment na takie tematy, stary.

- No okej, bezpiecznej podróży do domu wam życzę.

- A ja tobie nerwów ze stali i wytrzymałości, haha!- roześmiał się Marek, a drugi spojrzał na niego zdezorientowany, widząc to dodał- Oj zobaczysz co miałem na myśli, hahaha..- No i wziął uciekł do Artemidy, a w jego stronę zmierzała już starsza z dziewczyn.

- Uważajcie na siebie, mam nadzieję, ze będziesz jej pilnować- powiedziała miękko Ada.

- Nie martw się, damy sobie jakoś radę.- i w tym oto momencie Mateusz poczuł, że strzelił jakąś gafę. Mina dziewczyny z miejsca stała się twarda mówiąca, że marny jego los.

- Słuchaj, pilnuj jej jak oka w głowie, ma jej się nie stać żadna krzywda, rozumiesz?

Oszołomiony Mateusz był w stanie wydukać tylko- Taak..- i jak ręką odjął mina kobiety znowu stała się sympatyczna.

- W takim razie mam nadzieję, że sobie razem poradzicie. Postaram się systematycznie wysyłać pewną sumę pieniędzy.

- Nie ma problemu, myślę, ze mnie stać na utrzymanie jeszcze jednej osoby, a raczej dwóch, bo jeszcze kot- zaśmiał się Mateusz

- Cieszy mnie to, ale jednak chcę żeby Ida zawsze miała przy sobie trochę pieniędzy na wszelki wypadek- rozluźniła się Ada. Cała czwórka zebrała się w grupkę i jeszcze raz pożegnała. Artemida i Mateusz stali i patrzyli jak tamta dwójka i piesek wsiada do samochodu i odjeżdża.

- Tak właściwie to co to za pies?- zapytał.

- To jest Chihuahua , a ma na imię Zuzia- odparła.

- Śmieszny jest. Dobra chodź, też się zbieramy. Czas żebyś poznała swój nowy dom.- uśmiechnął się do dziewczyny, by dodać jej otuchy.

***

                No cóż, nie wiedziałam, że mój tymczasowy opiekun jest taki boski. Takie myśli nachodziły Artemidę od chwili kiedy po raz pierwszy go zobaczyła. Był bardzo wysoki, nie zdziwiłaby się gdyby miał ze 2m wzrostu. Umięśniony, ale nie jak jakiś typek nafaszerowany sterydami. Tak ze „smakiem”, równomiernie. Czarne rozczochrane włosy sięgające tuż za uszy i piękne ciemne oczy. Najbardziej jednak spodobał jej się kolczyk w wardze i rękaw na lewej ręce. Wyglądał jak buntownik. Ubrany w czarną luźną bokserkę z białym napisem „Who are you to wave your finger?”, niebieskie spodnie do kolan, czarne adidasy i czarne Ray- Bany na nosie. Mhm.. facet zapowiadał się dość obiecująco. Jeszcze czarna Toyota, a wewnątrz kremowa tapicerka. W środku samochodu panował jednak wielki bałagan. Powiedzmy sobie szczerze, Mateusz na czyściocha to nie wyglądał.

                Po 20 minutach jazdy minęli jej obecną szkołę, a po kolejnych 20 zjechali do podziemnego parkingu ogromnego apartamentowca. Zatkało ją. Najnormalniej w świecie nie wiedziała co powiedzieć. Siostra nie wspominała, że jej nowy lokator jest taki bogaty. No sory, ale raczej aż tak wiele osób nie może sobie pozwolić na takie mieszkanko. Emiko, teraz będziemy na „wyżynach” społecznych i to dosłownie, zaśmiała się w myślach. Kiedy Mateusz zatrzymał samochód, spojrzał na dziewczynę i z westchnieniem powiedział:

- No. To teraz czas na przeniesienie tego wszystkiego na górę. Tutaj jest winda, która może nas podrzucić. Z gwoli ścisłości, mieszkanie jest na 15 piętrze.- Ida wybałuszyła oczy z zaskoczeni, a mężczyzna widząc to roześmiał się i rzekł.- Spokojnie, idzie się przyzwyczaić.

- Możliwe, że tak- odparła.

- Dobra to do roboty, weź rzeczy swojej kotki, a ja wezmę twoje bagaże, podejrzewam, ze będziemy musieli zrobić ze dwie rundki.

                Dzięki windzie uwinęli się bardzo szybko, bo w pół godziny wszystkie rzeczy stały już w przedpokoju. Wcześniej nie zwracała uwagi na wnętrze, ale teraz mogła sobie na to pozwolić.

Było dość przestrzennie. Obok drzwi frontowych było wejście prowadzące prawdopodobnie do łazienki. Kuchnię oddzielała pół ścianka. Przy ściance znajdowały się 2 jasne blaty i kuchenka gazowa, a przy zwykłej ścianie stały 2 kolejne blaty oddzielone białą lodówką z dystrybutorem wody. Koło lodówki wbudowany był stalowy zlew. Nad kuchenką wisiała specjalna półka na której zawiesza się patelnie czy garnki. Do ściany był dowiercony wieszak na chochle i inne przybory kuchenne. Na narożnym blacie stała mikrofala. Przy przeciwległej ścianie, w której było okno panoramiczne, znajdował się szklany stół z czterema krzesłami. Naprzeciw kuchni znajdował się ogromny salon o kakaowych ścianach. W rogu między zwykłą ścianą o kolejnym panoramicznym oknem stał potężny, czarny fortepian. Obok instrumentu wisiał plazmowy telewizor. Pod nim stał stolik, na którym znajdował się Xbox 360, a obok leżało kilka gier między innymi Titanfall, Call of Duty i ku zdziwieniu Artemidy Star Wars i Disneyland Adventures. Na widok dwóch ostatnich gier Ida podniosła spojrzenie na mężczyznę i spytała:

- Mam rozumieć lubisz wracać do dzieciństwa, tak?- Mateusz domyślając się co ma na myśli, ze śmiechem powiedział:

- Ja w to nie gram, kupiłem to dla moich siostrzeńców, żeby mieli co tu robić jak przyjeżdżają w odwiedziny.

                Wracając do oglądania nowego mieszkania, przed telewizorem stała czarna, skórzana, trzyosobowa kanapa, a w rogach leżały białe poduszki i ku zaskoczeniu obojga Emiko już się wylegiwała na jednej z nich. Na środku pomieszczenia leżał kremowy dywan. Na ścianie za kanapą wisiał dość dużych rozmiarów obraz ekspresjonistyczny, który przypominał chyba jakieś drzewo. Mida była zdania, że impresjoniści jak również ekspresjoniści podczas tworzenia tych obrazów byli nieźle upaleni. W rogu, naprzeciw fortepianu, stał postument, na którym stała czarna gitara akustyczna. Koło wymienionego instrumentu znajdowały się kręcone, drewniane schody, prowadzące na piętro, gdzie prawdopodobnie były sypialnie.

- Chcesz żeby drzewo dla Emiko było w salonie czy w twoim pokoju?- spytał

- A mi to jest obojętne w zasadzie.

- To niech będzie tutaj, będziesz miała więcej miejsca dla siebie. Są dwie łazienki, jedna tutaj, druga na górze. Pralka i suszarka są tu. Ta na górze masz dwie pary drzwi: jedne są z mojej sypialni, a drugie z twojej. W obu są zamki, więc wystarczy jak przekręcisz kluczyk w drzwiach połączonych z moją sypialnią i na odwrót. Jakoś sobie poradzimy. Nie?

- Nie ma problemu.

- Dobra, chodź pokażę ci twój pokój. Na korytarzu możesz postawić kuwetę kota.- rzekł i wzięli walizki na górę.

                Korytarz był mały. Na jednej ścianie była lampa naścienna, a na drugiej wisiał drugi ekspresjonistyczny obraz, a na podłodze stał Fikus Benjamina. Korytarz miał ten sam kolor co salon.

- Twój pokój nie był wcześniej używany i ściany są białe, meble kupiłem jakieś 2 tygodnie temu, więc ściany i w ogóle dekorację oddaję twojej wyobraźni. Jak chcesz przemalować ściany na inny kolor to daj mi znać to jakoś na weekendzie pojedziemy kupić.

Kiedy weszli do pokoju i odstawili walizki, Ida rozejrzała się. Na lewo od drzwi stało jasne dębowe biurko, a przy nim fotel obrotowy. Po jego prawej stronie stała lampka, a po lewej czerwony, wysoki kubek na przybory. Po prawej stronie drzwi stało również jasnego koloru, drewniane lustro, potem drzwi do łazienki i w rogu stał Epipremnum. Za biurkiem, przy krótszej ścianie stała wpół ścięta szafa. Łóżko stało po prawej stronie pokoju przy dłuższej ścianie. Było za duże dla jednej osoby, ale jednocześnie za małe, żeby 2 osoby mogły się położyć wygodnie. Łóżko miało jasne kolumny i kremową pościel. Na środku pomieszczenia leżał niewiele ciemniejszy od podłogi puszysty dywan.

                Gdy weszła do łazienki i zatkało ją. To po prostu była łazienka marzeń. Przy prawej, dłuższej ścianie znajdowała się marmurowa, dwuosobowa wanna, a obok w rogu szklana kabina prysznicowa. Obok prysznica wisiał długi kaloryfer, a między nimi drugie drzwi. Przy dłuższej ścianie po lewej stronie stały 3 blaty, a w środkowym był zainstalowany zlew. Na ścianie wisiało lustro na szerokość blatów i było podświetlane lampkami zainstalowanymi za nim. W kącie stała ubikacja.

- Zakochałam się od pierwszego wejrzenia, choć nie wierzę w taką miłość.- rzekła rozmarzonym tonem do Matusza, a ten się zaśmiał i odparł.

- Jak widzisz wszystko jest możliwe. Dobra chodź przyniesiemy resztę rzeczy, rozgość się, rozpakuj, ja w tym czasie zrobię jako taki obiad, ale nie oczekuj niczego specjalnego. Zbyt utalentowany nie jestem.

Po kilkunastu minutach Artemida została sama w swoim nowym pokoju. Emiko już znalazła swoje wymarzone miejsce, czyli kanapę na dole. Nagle zaczęła ją martwić myśl, że podrze skórę mebla. Musi coś wymyślić. Może wyda już część pieniędzy od siostry i przeznaczy je na jakąś narzutę? W sumie musi jeszcze spytać o zgodę Mateusza, w końcu to jest jego królestwo. Powkładała swoje ubrania do szafy, laptopa umieściła na biurku, posłanie Emiko postawiła między szafka nocną, a kwiatkiem, jej pudełko z zabawkami umieściła w nogach łóżka. Swoje kosmetyki i inne przybory codziennego użytku zaniosła do łazienki i postawiła na lewym blacie, a ręczniki włożyła do szafki.

                Po jakiejś godzinie zeszła na dół. Z miejsca poczuła kotlety. Weszła do kuchni i spytała:

- Może ci w czymś pomóc?

- Możesz wyciągnąć talerze, sztućce i szklanki? Są w szafce nad zlewem. -Gdy zrobiła to o co ją prosił, dodał.- W lodówce powinny być jakieś soki, weź ten, który ci odpowiada.

                Wybór ją oszołomił, był sok jabłkowy, bananowy, pomarańczowy, porzeczkowy, brzoskwiniowy, pomidorowy i multiwitamina. Zdecydowała się na pomarańczowy i spytała- A ty jaki chcesz?

- Też pomarańczowy, dzięki.- Nalała soku do obu szklanek, karton postawiła na środku stołu.- Już kończę, mam nadzieję, że lubisz kotlety z piersi kurczaka i surówkę w formie sałata plus papryka i sos do sałatki greckiej? Długo nie byłem na zakupach i to wszystko co wygrzebałem.

- Jak dla mnie super.- odpowiedziała. W trakcie jedzenia obiadu Ida zapytała:

- Jakie są moje obowiązki i w ogóle zasady obowiązujące tutaj?

- Mhm.. W sumie to się nad tym nie zastanawiałem. A co umiesz robić?

- W zasadzie to wszystko- Mateusz uniósł brew ze zdziwienia po czym kontynuowała.- Moja mama była straszną łamagą, potrafiła nawet wodę na herbatę przypalić. Więc gotowaniem, sprzątaniem, płaceniem rachunków i tak dalej ja się zajmowałam.

- No okej. To możesz gotować i sprzątać kiedy będziesz miała czas, bo musisz się skupić na maturze teraz. Masz prawo jazdy?

- Nie, nie wiem kiedy je zrobię. Planowałam zacząć kurs na początku tego miesiąca.

- I co się zmieniło?

- No wiesz, rodzice zginęli i straciłyśmy praktycznie wszystkie pieniądze, zostało jakieś kilkanaście tysięcy, ale Ada stwierdziła, że przeznaczy się je na moje studia.

- Ojej, przepraszam, nie chciałem o nich wspominać.

- Spoko, nie ma problemu, nie przeszkadza mi rozmowa o nich. Wracając do studiów myślałam o tym, żeby odpuścić je sobie na rok czy dwa. Ada za 2 lata je kończy i jej bardziej się przydadzą teraz pieniądze niż mnie. Po maturze poszłabym do pracy, a potem coś wymyśliła.

- No nie wygłupiaj się. Masz takie samo prawo do nauki jak ona, nie zawieszaj tego w czasie.

- Ona lepiej wykorzysta te pieniądze. Ja je zapewne zmarnuję, nawet nie mam pojęcia co chce w życiu robić.

- Nie wygaduj takich głupstw. Masz jeszcze trochę czasu nad zastanowieniem się nad kierunkiem studiów.

- Pewnie tak.

- Pamiętaj, nie musisz się mnie wstydzić. Nie bój się mnie poprosić o pieniądze jeśli będziesz ich potrzebować. Możesz ze mną o wszystkim porozmawiać. –chwila przerwy- Ale w sumie te swoje babskie tematy możesz zachować dla siebie..

- Dzięki, zapamiętam na przyszłość.- powiedziała z uśmiechem.

- Jutro jest wtorek, nie? Jutro rano muszę jechać do klubu pozałatwiać kilka spraw i przyjeżdża dostawa. O ile dobrze pamiętam we wtorki masz sesję z psychologiem, tak?

- Tak, o 15 chociaż nie są mi potrzebne.

- Marek mówił, że nie tak łatwo zniosłaś śmierć rodziców.

- Och no proszę cię. Ciebie by nie podłamało to, że z dnia na dzień straciłeś rodzinę? Możesz mnie uważać za bezduszną, ale pogodziłam się z tym jakiś tydzień później.

- Tam nie wiem, ale masz na nie chodzić, ok?

- No dobra, dobra.

- A. Żebym nie zapomniał, mam jeszcze pewne zasady. Skoro jesteś teraz pod moja opieką, masz mnie informować gdzie, o której, z kim wychodzisz.

- No okej, a jakaś konkretna godzina policyjna?

- Mhm.. Najpóźniej o północy bądź w domu, a jeśli miałabyś się z jakiegoś powodu spóźnić, dzwoń do mnie. I jeszcze jedno zastrzeżenie, nie wchodź do mojego pokoju, dobra?

- Męska przestrzeń i te sprawy, mhm? Rozumiem, nie masz co się bać.

- No to z grubsza wszystko omówiliśmy. Chcesz obejrzeć jakiś film?

- Dobra, a jaki?

- A jaki chcesz?

- Cokolwiek oprócz horroru i dramatu.

- No to może „The interview”? To jest komedia z zeszłego roku.

- Jak dla mnie spoko.

Prolog

Cześć wszystkim! :) Jestem tu nowa i mam nadzieję, ze spodoba wam się tekst ;) Opowiadanie to nie ma tytułu, bo nie mam pojęcia jak je nazwać ^^ Byłabym wdzięczna za komentarze czy wam się podoba czy nie czy widzicie jakieś błędy, bo jeśli coś znajdziecie to postaram się jak najszybciej je poprawić :)

Kraków, maj

        Kurwa no nie. No po prostu kurwa no nie! Pomyślała Artemida patrząc w swój sprawdzian. Szokiem nie powinno być, że nie jest "najlepsza" z tego koszmarnego przedmiotu wysysającego chęci do życia zwanego.. fizyką. Dziewczyna rozglądając się po klasie sprawdzała reakcje innych uczniów w klasie na wyniki pracy klasowej. Niektórzy wydawali się przybici, inni z obojętnością wpatrywali się w kartki, a jeszcze inna grupa osób się szczerzyła jak głupi do sera. No cóż.. Artemida należała do tych "szczęśliwców", którzy zapewne myśleli "no to po sobotniej imprezie.." czy coś w tym guście. Mida, jak nazywała ją starsza siostra i najlepsza przyjaciółka Klara, miała obojętną minę, jak gdyby kolejna ocena niedostateczna z tegoż cudownego przedmiotu wcale jej nie obeszła. Jednakże nikt nie wie, nawet wyżej wspomniana przyjaciółka, że ta twarz bez wyrazu to tylko maska. Tak naprawdę Artemida przeżywa w środku prawdziwą burzę. Nie obchodzi jej, że jest najgorsza w klasie z tej dziedziny nauki, ale szlag ją po prostu trafia na myśl, że ledwie co rodzice wrócą z urlopu, to już będzie karczemna awantura matki, za jej słabe stopnie. Tak na marginesie ze wszystkiego ma przyzwoite oceny, ale nie. Ma złe oceny z jednego cholernego przedmiotu, więc trzeba za to tyrać. Artemida jeszcze raz rozejrzała się po klasie. Znajdowało się w niej 16 ławek, równo ustawionych, przy czym tylko 2 puste. Nie ma to jak 32 osoby w klasie. Wziąć cholerstwo tylko wystrzelać.  Wracając do opisu krajobrazu, a mianowicie jakże cudownej klasy fizycznej, na końcu sali ściana jest zasłonięta ogromnym z ciemnego drewna regałem, na i w którym znajdują się iście fizyczne pierdoły. Prawa ściana jest przyozdobiona plakatem układu słonecznego i przeróżnymi dyplomami zdobytymi przez uczniów z poprzednich lat. Lewa ściana była pokryta ogromnymi oknami, ozdobionymi ciemnobrązowymi żaluzjami, a na parapetach stały kwiatki doniczkowe. Na ścianie z przodu wisiały dwie tablice, jedna tradycyjna i druga interaktywna i nie wiedzieć czemu praktycznie nie jest używana. Jakoś metr przed owymi tablicami znajduje się królewskich rozmiarów biurko przeznaczone dla nauczyciela.

Artemida pogrążona w rozmyślaniach na temat nadchodzącej domowej awantury nie zwróciła uwagi kiedy pani profesor wstała i rozejrzała się po uczniach z miną zwiastującą kolejne wg niej uzasadnione zażalenia:

- Bardzo się na was zawiodłam. Po co my robimy tyle zadań na tablicy, tyle tłumaczę jak je robić, a wy tego po prostu nie doceniacie. Przykro mi z tego powodu, że najnormalniej w świecie moją ciężką pracę olewacie. Nie wiem czy próbujecie zrobić mi na złość, ale liczyłam na to, że postaracie się chociaż zrobić zadania teoretyczne.- Zakańczając swój wywód spojrzała wymownie na Artemidę. W niej z miejsca się zagotowało. Co ta stara prukwa sobie wyobraża. Wielce mi ciężka praca! No dobra, przyznaję ględzi i ględzi cały czas, ale to już nie jest jej cholerna wina, że ona nie umie uczyć. Walona gwiazda dziwi się, że 80% klasy nic nie umie, no jak ma umieć skoro podczas lekcji szanowna pani profesor każe słuchać co ona mówi, zapisywać co ona mówi, przepisywać do zeszytu wzory, które zapisuje na tablicy oraz przerysowywać rysunek z tablicy interaktywnej jednocześnie. Taki wywód w myślach robi Mida praktycznie podczas każdej lekcji najwspanialszego przedmiotu na świecie.

Artemida nie może się doczekać, aż przyjedzie jej starsza siostra Adrianna, by zabrać ją z tego przytułku dla obłąkanych pełnego nienawiści, ignorancji, chamstwa, nietolerancji potocznie zwanego szkołą. Miały we dwie jechać na zakupy do nowo-otwartej galerii handlowej, by kupić coś cokolwiek na przecenach. Taak.. Mimo, że siostrom nie brakowało pieniędzy czy w ogóle jakichkolwiek dóbr materialnych zostały wychowane tak, aby nie wydawać niepotrzebnie pieniędzy, szanować je, bo może kiedyś ich zabraknąć. Rodzice całe życie uczą je, ze muszą znać wartość pieniądza, że trzeba ciężko na nie zapracować. Wracając do tematu, po w miarę szybkich zakupach, dziewczyny miały wrócić do domu, żeby wysprzątać go na błysk i przygotować coś do jedzenia dla rodziców. Na pewno po powrocie będą zmęczeni, pomyślała Artemida. Ale matka nie będzie na tyle zmęczona, żeby przemilczeć oceny z fizyki, dopowiedziała sobie.

Nagle z rozważań wyrwało ją dość nerwowe pukanie do drzwi. Gdy się uchyliły Mida zauważyła w nich swoją siostrę. Przecież miała przyjechać dopiero za 2 godziny, myślała. Ada najpierw spojrzała na siostrę sparaliżowana, ale szybko się ocknąwszy powiedziała:

-Pani profesor, czy mogę panią prosić na korytarz?- Zdziwiona prośbą nauczycielka odparła:

-Dobrze.- i wyszła z klasy.

Mida zdezorientowana rozmyślała, co się właśnie stało, kiedy została szturchnięta w plecy. Kiedy się odwróciła zobaczyła swoją najlepszą przyjaciółkę z zatroskaną miną. Miała długie do pasa jasnobrązowe włosy, zielone oczy, mały nosek i czerwone, wydatne usta. Na pierwszy rzut oka buzia Klary nie była zbezczeszczona niepotrzebnym jej makijażem, ale jeśli się przyjrzeć miała narysowane cienkie kreski eye-linerem.

-Coś się stało Ida? Co tu robi twoja siostra?- spytała Klara.

-Wiesz, nie mam zielonego pojęcia o co chodzi.- odparła- Masz pracę domową z angielskiego?- spytała Artemida chcąc zmienić temat. Lara, jak czasem nazywała ją w myślach spojrzała na nią z miną mówiąc: Czy ty sobie ze mnie żartujesz?

- Nie, nie mam. Po prostu ponad pół naszej grupy dla beki zabiera mi moją i tak już sponiewieraną książkę.- powiedziała sarkastycznie.

-No dobra dobra, wyluzuj bejbe.-powiedziała Ida.

Artemida dalej mając z tyłu głowy sorkę na korytarzu z jej siostrą, rozmawiała o jakiś głupotach z Klarą, Mają i Kasią. Po paru minutach drzwi ponownie się otworzyły i do klasy weszła profesor Stachewicz ze zdruzgotaną miną. O chuj, co się stało. Pomyślała Ida, a po chwili pani Ewelina powiedziała:

- Artemida spakuj swoje rzeczy, siostra czeka na zewnątrz.- bez szemrania spełniła polecenie kobiety i pożegnała się z koleżankami, a potem z nauczycielką. Kiedy wyszła na korytarz zobaczyła swoją siostrę całą zapłakaną. Zaskoczona natychmiast spytała:

- Co się stało siostrzyczko? Czemu płaczesz? Może Maruś w końcu ci się oświadczył czy co?- próbowała rozweselić siostrę.

- Ida.. rodzice.. mama.. mama i tata.. oni.. nie.. oni nie żyją.- powiedziała Adrianna łkając jeszcze bardziej. No chyba się przesłyszałam, pomyślała Ida.

- Stara.. są rzeczy o których serio się nie żartuje wiesz..?- powiedziała zdezorientowana, ale po przyjrzeniu się twarzy siostry spytała, chociaż już znała odpowiedź- Ty.. nie.. nie żartujesz? Nasi rodzice.. naprawdę nie żyją?- Mida zaczęła sobie powoli zdawać sprawę z tego co się działo, po czym zdruzgotana podniosła głos na siostrę

-Nie... to nie jest prawda, rozumiesz? To nie jest prawda, kto ci naopowiadał takich głupot, co? Rodzice żyją, a ty przestań pierdolić farmazony. Teraz pojedziemy na zakupy jasne? Kupimy jakieś pieprzone ubrania. Potem wrócimy do domu, gdzie niedługo będą rodzice.-Artemida coraz bardziej podnosiła głos.- Posprzątamy cały dom, następnie pomożesz mi ugotować obiad dla całej naszej rodziny, rozumiesz?! Kiedy ugotujemy ten pieprzony obiad mama i tata wejdą do domu z rękami pełnych walizek, rozumiesz?! Wtedy zjemy ten pieprzony obiad nad którym się męczyłyśmy, a potem rozpakujemy walizki, a jeszcze później obejrzymy jakiś durny film ROZUMIESZ?! Więc nie pierdol, ze rodzice nie żyją, tylko zacznij się uśmiechać jak zawsze, opowiadaj cały czas o Marku jasne?!- dziewczyna już po prostu krzyczała na siostrę, która łkając patrzyła na nią.

- Mida.. oni naprawdę nie żyją. Samolot, którym lecieli z Włoch rozbił się dzisiaj w nocy. Policja skontaktowała się ze mną niedawno. Samolot miał uszkodzony silnik i przestał działać kiedy był nie wiadomo na jakiej wysokości. Naszych rodziców juz nie ma..- Ada płakała coraz bardziej

- NIE! MAMA I TATA ŻYJĄ CZAISZ?! PRZESTAŃ KŁAMAĆ! MOŻE TEN KTO DO CIEBIE DZWONIŁ ZROBIŁ CI OKROPNY KAWAŁ!- wrzeszczała młodsza z dziewcząt.

- Uspokój się. Zrozum to, ich już z nami nie będzie- powiedziała twardo starsza.

- Nie.. nie.. rozumiesz.. NIEE!- po wykrzyczeniu Artemida z mieszaniny, szoku, przerażenia, niedowierzania osunęła się na podłogę.