Rozdział 2

Zapraszam na rozdział oraz bardzo proszę o komentowanie czy wam się podoba czy nie:))

Betowała Anax.

***

                Artemida nie mogła zasnąć. Za dużo emocji jak na jeden dzień. Nawet ciche, miarowe mruczenie Emiko jej nie uspakajało. Kręciła się z boku na bok chyba już ze dwie godziny. W końcu się poddała, wzięła laptopa z biurka i wróciła do łóżka. Weszła na facebook’a sprawdzić czy ma jakieś wiadomości. Czekała ją niespodzianka, bo miała ich aż cztery. Stwierdziła jednak, że nigdy nie wiadomo co może być w nich zawarte, więc włączyła sobie swoją ostatnio ulubioną piosenkę zespołu In this Moment- Whore. Ogólnie podobał jej się ten zespół. Na początku urzekła ją okazywana agresja, to ją oczyszczało. Potem zaczęła sprawdzać tłumaczenia piosenek i wtedy po prostu zakochała się w artystce kapeli. W trakcie trwania utworu wróciła z powrotem do wiadomości na portalu społecznościowym. W sumie nie powinna być zaskoczona kto do niej napisał. Jej przyjaciółka Klara, dwie najbliższe koleżanki Maja i Kasia oraz przyjaciel Wojtek. Wszyscy pytali jak się czuje, jak minęła przeprowadzka i czy sobie radzi. Majeczka oczywiście nie omieszkała spytać jak wygląda jej nowy opiekun oraz czy jego materiał genetyczny nadawałby się do podziału. Ida czasem miała wrażenie, że rozmawia z jakąś cholerną seksoholiczką, której kojarzy się ze wszystkim. No cóż, ale ludzie z takim „jebnięciem” są wspaniałymi kompanami na.. w sumie wszystko. Fajnie jest otaczać się osobami o różnych charakterach, upodobaniach. Wtedy nic nie jest monotonne czy nudne. Kiedy odpisywała znajomym, w międzyczasie włączyła kolejną piosenkę i oglądała śmieszne zdjęcia kotów. Po zerknięciu na godzinę, stwierdziła, że serio już pora iść spać.

                Obudziła się około 10 rano. Kiedy otworzyła oczy i znalazła się w obcym miejscu, serio się zdziwiła. Po chwili wróciły do niej wspomnienia z wczorajszego dnia. Rozejrzała się po nowym pokoju. Stwierdziła, że nie wytrzyma z tymi białymi ścianami wokół. Dla niej było za jasno. Na pewno te ściany będą miały ciemny kolor. Fajny będzie kontrast w stosunku do jasnych mebli. Zmusiwszy się do wstania z łóżka, wzięła świeże ubrania i poczłapała do łazienki. Po umyciu się i ubraniu zeszła n dół z brudnymi rzeczami pod ręką w towarzystwie kotki. Przechodząc do drugiej łazienki nigdzie nie zauważyła Mateusza. Pewnie już wyszedł. Wrzuciła ciuchy do kosza i wróciła do kuchni. Na blacie koło zlewu znalazła kartkę z jej imieniem. Rozwinęła ją i przeczytała:

Byłem rano w sklepie. Kupiłem bułki, szynkę, croissant’y zwykłe i z nadzieniem czekoladowym, warzywa, jakieś owoce, mleko i coś tam jeszcze. Na śniadanie masz do wyboru do koloru. Nie wiedziałem co lubisz jeść, a nie chciałem cię budzić, więc kupiłem wszystkiego po trochu. Nie wiem o której godzinie wrócę, ale jak coś zjedz obiad beze mnie. Pamiętaj o wizycie u psychologa!

Mateusz;)

Ida zdecydowała się na herbatę owocową i dwa croissant’y. Pałaszując takie śniadanie postanowiła, że zrobi jakiś pyszny obiad. Po dłuższym zastanowieniu wymyśliła zupę curry, a na drugie.. mhm.. zostały jeszcze kotlety ze wczoraj. To dorobi sałatki i ugotuje ziemniaki. Gorzej z deserem. Niby potrafiła coś tam upiec, ale mimo wszystko jej wypieki nie były tak wspaniałe jak jej przyjaciółki. Klara była prawdziwą wróżką w kwestii ciast. Po śniadaniu do niej zadzwoni i poprosi o radę. Kilka minut później myła już naczynia swoje i te, których używał Mateusz. Po skończeniu tej czynności chwyciła za telefon i wykręciła numer przyjaciółki.

- Tak, słucham?

- Cześć kochanie, co u ciebie słychać?

- A wiesz, leci wszystko powolutku, jak zawsze. A ty jak sobie póki co radzisz? Jeśli coś by się stało pisz, dzwoń od razu!

- Haha.. spokojnie tygrysico. Radzę sobie spokojnie, chociaż dzwonię, bo mam do ciebie pytanko.

- No dawaj, o co chodzi?

- Możesz mi polecić w miarę łatwe ciasto do zrobienia? Nie mam na nic pomysłu, a chcę żeby dobre wyszło.

- Czekaj.. muszę pomyśleć.. Może szarlotka?

- Coś łatwego i szybkiego..

-Już, już. Nie denerwuj się tak. Może Kopiec kreta?

- Ta sama odpowiedź..

- No dobra! Czekaj, stresujesz mnie..

- Ja?!

-Tak, a teraz cicho.

- Ok ok, nie denerwuj się, bo ci żyłka pęknie.

- Ty.. Dobra, udam, ze nie słyszałam. A może babka czekoladowa? Po skończeniu posypałabyś cukrem pudrem. Z tym to już każdy powinnaś dać radę.

- Może dam, może nie, dam ci znać później. Ale jeszcze podaj mi przepis, co? Ty masz tą fajną książeczkę.

- Poczekaj, tylko ją znajdę.

Po zapisaniu przepisu, dziewczyny rozmawiały jeszcze chwilę i każda wróciła do swoich zajęć. Artemida zajrzała na chwile do swojego pokoju, by wziąć laptopa. Od zawsze lubiła gotować słuchając muzyki. Postawiła go na szklanym stole, żeby przez przypadek go nie utytłać, a potem włączyła muzykę zespołu, który niedawno odkryła. Następnie wzięła się za przygotowanie składników potrzebnych do zrobienia zupy. Nastawiła wodę w garnku i zaczęła obrabiać mięso oraz warzywa. Po jakimś czasie już wszystkie składniki wylądowały w garnku i wstawiła wodę do ugotowania klusek. Następnie włączyła piekarnik, ustawiając odpowiednią temperaturą i wzięła się za pieczenie ciasta od czasu do czasu doglądając obiadu. Szczerze była zdziwiona, że tak łatwo jej z nim poszło. Kiedy zupa i makaron już były gotowe, zasiadła do stołu, w myślach wychwalając to, że piekarnik ma ustawiony licznik czasu i może w spokoju zjeść. Niedługo potem, ciasto się „upomniało”, ze należy je już wyciągnąć i odstawić do ostudzenia. Wtedy Ida zabrała się za robienie sałatki greckiej i ugotowanie kartofli. Później wstawiła ją do lodówki, babkę posypała cukrem pudrem i przykryła ją dużą miską, aby Emiko się do niej nie zabrała. Zanim się obejrzała, była już 14. No nic, czas się zbierać. Również napisała liścik dla Mateusza, gdyby wrócił przed nią, informując go, co i gdzie jest. Wróciła do pokoju by odnieść swoje rzeczy, wziąć torbę i spakować do niej telefon, słuchawki, portfel, gumy do żucia i butelkę soku pomarańczowego. Wychodząc z mieszkania upewniła się, czy na pewno dobrze je zamknęła i schowała klucz pod doniczką z kwiatkiem, który stał w rogu korytarza. Na takie rozwiązanie umówiła się z Mateuszem. Musi niedługo dorobić sobie własny, bo ile można wytrzymać na takiej wymianie. Niby mogła to zrobić dzisiaj, ale nie była pewna za ile on wróci, a za ile ona. Po sesji chciała wstąpić do zoologicznego, by kupić kotce smycz i obróżkę. Kiedy mieszkała w normalnym domu, nie musiała się przejmować, że Emiko gdzieś zginie, ale teraz to się zmieniło. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby jej kochanej dziewczynce coś się stało. Artemida wyszła z apartamentowca i skierowała się na przystanek autobusowy, miała nadzieję, że się nie spóźni, co dość często się jej zdarza. Autobus akurat podjechał kiedy dotarła na miejsce. Teraz czeka ją 20 minut jazdy w ścisku z przepoconymi ludźmi. Wspaniale, zawsze o tym marzyła, śmierdzieć jak starzy ludzie czy żulmeni. Na szczęście miała swoje kochane słuchawki, więc mogła skupić się na czymś innym. W sumie ten czas spędzony w busie szybko jej zleciał i została jej teraz tylko 10-minutowa przeprawa do poradni psychologicznej.

                               Artemida siedziała w poczekalni i czekała na swoją kolej. Doktorek, jak lubiła go określać, spóźnia się już 5 minut, ciekawe któż to tak go zajął. Ironia losu, kiedy chociaż raz w życiu ona jest na czas, to tego nie ma. W sumie do tej pory nie wie po jakiego grzyba chodzi do niego. Przyznaje śmierć rodziców to był szok, dostała załamania nerwowego, ale przeszło jej po tygodniu. No ale jak mus to mus. Postawiła jednakże siostrze warunek, że skoro już musi na to chodzić, to ona sobie wybierze psychoterapeutę. Ada wyglądała jakby ją Bóg opuścił, kiedy zobaczyła do kogo chce się zapisać na sesje. No co, skoro już muszą robić z niej wariatkę to niech chociaż jakiś przystojniak ją „leczy”. Wie, że lekkomyślne było to, że wybrała lekarza na podstawie wyglądu, ale chciała chociaż mieć na co popatrzeć i mieć motywację żeby przychodzić do tej cholernej poradni. Akurat kiedy zaczęła się tyrada w myślach na temat seksownego lekarza, drzwi się otworzyły, a wyszła z nich jakaś dziewczynka, na oko 10 lat. Tuż za nią w drzwiach stał wysoki, postawny mężczyzna, zwany Michał Markiewicz. Kiedy ją zobaczył uśmiechnął się i powiedział:

- Cześć dziewczyno.

- Witaj paskudzie. – nie mogła powstrzymać wrednego uśmieszku.

- Ohh.. miła jak zawsze.- wyszczerzył się w uśmiechu. Z gwoli ścisłości Michał, to starszy brat Mai i znają się od jakiś 2 lat, kiedy wpadła w odwiedziny do koleżanki. No cóż, niby miał te swoje 30 lat, ale wyglądał na najwyżej 25. Wydaje jej się, że Ada zgodziła się na niego tylko dlatego, że już parę razy robił za szofera Idy i Mai w czasie imprez.

- W końcu ktoś to przyznał..

- Dobra chodź do środka, przepraszam za opóźnienie, ale Ola miała „kryzys”.

- Oho. A co to się stało?

- Tajemnica lekarska Iduś.

- No okej, okej. Dobra, zaczynajmy już.

 Kiedy weszli do środka, Ida zamiast jak każdy usiąść w krześle przed biurkiem, przysłowiowo rozwaliła się na kanapie, która stała przy ścianie. Michał jak zawsze poważny w wykonywaniu swojej pracy usiadł w swoim fotelu za stołem. Pomieszczenie było dość przytulne, delikatne, zielone ściany, na parapecie stały 3 kwiatki, na środku pokoju leżał kwadratowy dywan w jakieś zabawne wzorki. Przy jednej ścianie stał duży regał z książkami, a po przeciwnej, wisiały obrazki przedstawiające ludzi pracujących na polu, a tuż obok piękny zachód słońca. Artemida właśnie zastanawiała się nad tym, na jaki kolor pomalować swój pokój. Może szary z połączeniem czerwonego? W sumie nie, jakby jakoś ubrudziła ścianę, na szarym byłoby widać plamy.. Kurde i tak będzie widać plamy.

- …asz mnie?- coś przerwało jej rozmyślanie.

- Co?

- Pytam czy mnie słuchasz, no więc?

- Słucham, słucham przecież.

- To odpowiedz na pytanie.

- Jakie?

- No właśnie.. Pytałem jak się czujesz.

- Aa.. świetnie, dobrze sobie radzę, mogę już iść?

- Tak szybko się nie wywiniesz moja droga.

- Szkoda.. No dobra, to o czym będziemy gadać?

- Poproszę dokładny opis jak się czujesz, po stracie rodziców, co teraz robisz, masz jakieś plany na przyszłość?

- Cały czas mówię, że pogodziłam się z ich nieobecnością, ile razy można to powtarzać do diabła?!- Ida od razu pożałowała tego, ze podniosła głos na doktorka. To nie jego wina, to przecież jego praca.- Przepraszam, nie powinnam się unosić.

- Spokojnie, o to chodzi, o ukazywanie emocji. Chcesz może herbaty?

- Tak, poproszę. Masz tą dobrą z płatkami róży i skórką pomarańczy?

- Hiszpańską mandarynkę? Już się robi.- Wstawił wodę w czajniku i wyciągnął 2 kubki, do jednego wsypał kawy rozpuszczalnej, a do drugiego łyżeczkę herbaty. Michał wiedział jak ją podejść. Wystarczy dać jej coś dobrego do picia. Po chwili oboje mieli swoje ulubione napoje.

- Więc jak u ciebie?

- Jak mówiłam dobrze, szybko sobie poradziłam z ich stratą.

- Okej, a jak tam przeprowadzka? W zeszłym tygodniu mówiłaś, że przeprowadzasz się do kuzyna chłopaka twojej siostry.

- Ma na imię Mateusz. Wydaje się fajny i sympatyczny. Jeśli jesteś ciekawy jestem dla niego miła i uprzejma.

- Pamiętam jak taka byłaś.. Taka urocza i grzeczna dziewczynka.

- Ej, przecież jestem grzeczna i urocza.

- Jesteś małą diablicą.. Po dziś dzień pamiętam jak zjechałaś byłego Mai. Na jego miejscu dostałbym depresji.

- No co.. nie miałeś tego słyszeć.. Po co wchodziłeś do pokoju kiedy z nim rozmawiałam przez telefon.

- No wiesz, chciałem sprawdzić jak się czuje moja siostrzyczka, a tu taka niepozorna dziewczyna jak ty używa języka, którego nawet dres by się powstydził.

- Poniosło mnie, okej..- nie wie po co on dalej rozpamiętuje tamto wydarzenie. Nikt nie będzie krzywdził osób, na których jej zależy, chyba proste.

- Dobra, wracając do Mateusza, kiedy się do niego przeniosłaś?

- Wczoraj po południu. Jakbyś zobaczył jego apartament, to teraz spadłbyś z tego fotela.

- Czyli w pewnym sensie nie stracisz luksusu, w którym do tej pory żyłaś?

- O nie. Można powiedzieć, że to nawet wyższy poziom.

- Okej. A jak z planami na przyszłość?

- Wielki znak zapytania. Cały czas nie wiem co ze sobą zrobić. Póki co chcę dobrze napisać maturę. Myślałam, żeby na razie odpuścić studia na rok czy dwa i wyjechać do Anglii do pracy.

- Ale po co? Masz pieniądze stać cię na studia.

- No tak, ale chcę żeby Ada je wykorzystała. Jej bardziej się przydadzą, niedługo sama je kończy, nie chcę żeby przejmowała się szukaniem pracy. Z prawem jazdy poczekam, to ze studiami mogę. Niech Ada będzie teraz skupiona na tej swojej architekturze.

- No wiesz, to bardzo szlachetne z twojej strony, ale myślę, że ona chce żebyś teraz poszła na jakąś uczelnię.

- Zastanowię się jeszcze nad tym dobra? Ale proszę nie mów jej na razie o moich planach, zgoda?

- Rozumiem.

                Reszta rozmowy zleciała dość szybko, poruszyli jeszcze kilka tematów i Ida zbierała się do wyjścia, bo już była 16 godzina. Pożegnała się z doktorkiem i wyszła. Odetchnęła i ruszyła w stronę jej ulubionego sklepu zoologicznego. Ilekroć tam przychodziła ciepłym uśmiechem witała ją właścicielka pani Barbara, która była dla niej jak babcia. Zawsze ucinały sobie krótką pogawędkę oglądając zwierzątka. Miała nadzieję, że dzisiaj pomoże jej w wyborze rzeczy dla Emiko. Wchodząc do sklepu od razu powitał ją ten specyficzny zapach karmy i zwierzątek. Za ladą ujrzała nikogo innego jak leciwą babunię, która właśnie czytała gazetę. Pani Basia, była niską i puszystą kobietą. Zawsze się uśmiechała, za młodu raczej też, bo wokół oczu miała charakterystyczne zmarszczki. Na nosie nosiła okulary z czarną oprawką i złotym łańcuszkiem, który Ida sprawiła jej na święta. Starsza pani zawsze kojarzyła jej się z cyganką. Nigdy nie widziała jej w spodniach, tylko w długich do ziemi spódnicach i zwiewnych bluzkach o fantazyjnych wzorach. Jej siwe włosy, spięte w kok przyozdabiała spinka w kształcie motylka. Najpiękniejszymi były jednak jej szmaragdowe wielkie oczy, które teraz pilnie śledziły artykuł. Artemida chrząknęła, chcąc zwrócić na siebie uwagę. Basia wzdrygnęła się jakby właśnie wybudziła się z transu i rozejrzała po sklepie. Ujrzała dziewczynę.

- Witaj kruszyno! Jak się masz? Co cię do mnie sprowadza, moje dziecko?- rozradowana wystrzeliła pytaniami.

- Dzień dobry. U mnie wszystko w porządku, przyszłam po sprawunki dla Emiko. A co tam u pani słychać?

- Ojej.. zaraz tu wszystko znajdziemy dla małej królewny. U mnie stara bieda, ludzie przychodzą, wychodzą, jedni mili, drudzy naburmuszeni. Jutro w końcu przywiozą te dwie papugi Ary, klient się już nie cierpliwi, bo zamówił je jakieś dwa miesiące temu, a te, które miały wcześniej dojechać zdechły, bo zostały czymś otrute.

- Szkoda mi tamtych, ale dobrze, że w końcu pani wypełni zamówienie i będzie miała spokój.

- Święte słowa dziecino. Dobrze chodź, wybierzemy coś dla małej złośnicy. Czego właściwie szukasz?

- Smyczy i obróżki.- Obie kobiety podeszły do ściany przeznaczonej na te rzeczy i zaczęły przeglądać.

- Myślałaś o jakiś konkretnych kolorach? Właściwie czemu teraz jest jej to potrzebne?

- No wie pani, teraz mieszkamy w wieżowcu i Emiko nie ma zbytniego pola do popisu żeby sobie pofolgować, a boję się, że może coś się jej stać.

- A no tak! Zapomniałam! Dobrze ci tam kruszyno? Wybacz, chciałabym cię przygarnąć do siebie, ale nie mam miejsca w moim mieszkanku, a poza tym Ramona nie przepada za kotami.- posmutniała Basia.

- Proszę pani, nie ma problemu. Jest dobrze, mieszkam z Mateuszem i wydaje się być miły.- pocieszała ją Ida. Od razu pomyślała o swojej rodzinie. Zrobiło jej się żal, że w zasadzie obca kobieta traktuje ją lepiej i troszczy się o nią bardziej niż jej bliscy, którzy uciekli jak tylko się dowiedzieli, że nie mają pieniędzy. Ubodło ja to na początku, że ma tak pazernych krewnych, ale pogodziła się z tym. Lepiej, że teraz się odwrócili i od razu pokazali na czym im zależy, jeśli nie chcą mieć z nią nic wspólnego proszę bardzo, nie będzie im się narzucać.

- Mam nadzieję, jeśli by coś zmalował przyjdź do mnie, a Ramona nauczy go porządku.- zarechotała starsza kobieta. W takich momentach Ida zaczynała się jej bać.

- Co pani myśli o tej obróżce? Jest skórzana wysadzana plastikowymi świecidełkami i na środku ma dzwoneczek.

- Mhm.. Jest ładna, ale dla Emiko wybrałabym inny kolor, a nie pomarańczowy.

- Ee.. nie ma tu innego..

- Jak nie tu, to na zapleczu, poczekaj sekundkę.- i nie ma śladu po pani Barbarze. Zanim się obejrzała już szła z taką samą obróżką w ręce tylko niebieską.- O ta dla naszej panienki będzie idealna!

- Ma pani rację, a do niej zdaje mi się będzie pasować ta cienka, zamszowa smycz.- Ida zdjęła z haczyka przedmiot o tym samym kolorze.

- Emiko będzie najlepiej ozdobioną kotką w dzielnicy, haha!

- Dokładnie, dobrze ja będę już lecieć, tylko niech mi pani powie ile płacę.

- Szkoda, ze już musisz iść. No nic. Za smycz i obrożę 25 złotych, a tu drobny prezencik dla małej ode mnie.- mówiąc wyciągnęła z pudełka na ladzie dzwoniącą piłeczkę.

- Niech się pani nie wygłupia, nie trzeba!- powiedziała, odliczając pieniądze.

- Oj, ty się nie wygłupiaj dziecino, weź i tyle.

- Dobrze. Bardzo pani dziękuję i do widzenia! Wpadnę niedługo w odwiedziny.

- Z Bogiem dziecko, z Bogiem! Uważaj na siebie.- usłyszała Ida, kiedy była już w drzwiach.

                Artemida zerknęła na zegarek i wybałuszyła oczy widząc, że jest już po osiemnastej. Nie wiedziała, że aż tyle czasu jej zeszło, przecież nie dawno wyszła z poradni. Czym prędzej pospieszyła na przystanek autobusowy do domu. Dziwnie się czuła myśląc o mieszkaniu Mateusza jak o „domu”.

***

- Daj mi spokój, nie mam czasu..

- Misiaczku.. wróćmy do siebie, nie bądź taki.- usłyszał w słuchawce.

- Ile razy mam ci powtarzać, że nic z tego nie będzie? Odpuść w końcu.- rzekł coraz bardziej zdenerwowany Mateusz.

- Nie mów mi, że już zapomniałeś jak było nam ze sobą dobrze. Pasujemy do siebie, nie widzisz tego?

- Nie, nie widzę. Było miło, ale to koniec. Rozłączam się, nie dzwoń do mnie więcej, jasne?!

- Ale misiu..- i zerwano połączenie. Mateusz przetarł twarz dłonią zmarnowany. W barze skończyło się martini i czysta wódka. Dostawa się nie pojawiła, bo ktoś w fabryce nawalił. No nic, na dzisiejszy wieczór będzie musiał się zaopatrzyć w zwykłym spożywczaku. I żeby jeszcze dobić człowieka, to dzwoni ten cholerny babsztyl. Kiedy ona da mu w końcu spokój. Spędzili razem kilka nocy z miesiąc temu, a ta wydzwania i wydzwania. W sumie sam jest sobie winien, mógł nie dawać jej numeru telefonu. Chociaż mówiąc właśnie o kobietach, to nie miałem żadnej od miesiąca, pomyślał. Powinno się to zmienić, czas dzwonić do Luki. Wyciągnął telefon i wybrał numer do kumpla, odebrał po 3 sygnałach.

- Streszczaj się, właśnie mam klientkę, nie mam czasu.- usłyszał z miejsca.

- Już, już spokojnie stary. Co powiesz na to żebyśmy sobie dzisiaj wyszli do Cream Club?- spytał Mateusz.

Jeśli on lub Łukasz kiedykolwiek planowali wypad do tegoż klubu od razu było wiadomo, po co.

- Mhm.. zamierzałem się dzisiaj nudzić, ale podoba mi się twoja propozycja!- rozentuzjazmował się Luka.

- No to spoko, wpadnij do mnie koło 21 to strzelimy jeszcze po shocie.

- Tak mi dobrze tak mi rób! Dobra, serio nie mogę gadać, do zobaczyska!

- No siema.- odparł i się rozłączył. Jakoś tak Mateuszowi poprawił się humor, ale zanim pobaluje musi zająć się papierkową robotą. Prowadzenie klubu było męczące, ale mimo wszystko satysfakcjonowało go.

Po paru męczących godzinach mógł odetchnąć z ulgą. Ta część pracy była dla niego najbardziej znienawidzona. Może by kogoś zatrudnił do tej cholernej księgowości. Zerknął na zegarek i stwierdził, że jeszcze rozejrzy się po klubie i da pieniądze jednemu z ochroniarzy żeby kupił alkohol. Wyszedł z biura do pierwszej części klubu. Lokal był podzielony na 3 poziomy. Pierwszy poziom- parter był częścią z muzyką techno. Drugi poziom- piętro niżej można było posłuchać muzyki R’n’B. Trzeci poziom umieszczony najniżej był dla Mateusza ulubionym, który był przeznaczony do tak zwanej „ciężkiej” muzyki, czyli metal, rock i wszystkie pochodne.

Mężczyzna zaczął od najniższego poziomu, szybko się rozejrzał i stwierdziwszy, że wszystko jest w porządku ruszył wyżej. Tam również było spokojnie, więc wrócił na parter, nic się ciekawego nie działo. Zauważył za barem Matiego, który namiętnie pisał coś na telefonie. Usiadł po cichu na stołku barowym i ostrym tonem wyparował:

- Co się tak opierdalasz?!- Mati wzdrygnął się z przestrachem i odwrócił w stronę głosu cały blady.

- Nie strasz mnie tak, zawału dostanę przez ciebie..

- Oj nie marudź, tylko powiedz co, a może kto cię tak zajmuje.

- Nie interesuj się.- odparował, ale po zastanowieniu dodał- Oj Marta znowu awanturę mi zrobiła..

- Boże, o co tym razem się przyczepiła?

- Jej koleżanka wczoraj tu była i widziała jak zbyt długo rozmawiałem z klientką..

- Nigdy ich nie zrozumiem.. rada na szybko: weź z nią zerwij, bo w grobie wylądujesz przed trzydziestką.

- A idź w cholerę, ja chcę się ustatkować.- zasępił się Mati.

- Z nią to szybciej założysz pętlę na szyję.- roześmiał się Mateusz.- Dobra, widziałeś gdzieś Simona? Mam do niego sprawę.- Simon był najbardziej zaufanym ochroniarzem, który pracuje tutaj od początku istnienia jego ‘dziecka’ jak lubił to określać. Nikt nie odważy się mu podskoczyć. Ma koło 200 cm wzrostu jak nie lepiej i przypomina niedźwiedzia. Ma w zwyczaju nie mówić za wiele.

- Chyba jest w szatni, widziałem go niedawno.- odpowiedział.

- No to spadam, potem pogadamy, do zobaczenia.

- Na razie.

Mateusz wszedłszy do szatni pracowników zauważył siedzącego ochroniarza po czym rzekł:

- Simon, jest sprawa.

Pracownik kiwnął głową szefowi, dając znak, że go słucha

- Możesz podjechać do marketu po zapas alkoholu na dzisiaj?

 Kolejne kiwnięcie. No, to się nazywa bezproblemowy człowiek, pomyślał Mateusz. Poinformował ile i czego ma kupić oraz dał mu kartę kredytową.

                Wieczorem siedział w łazience i doprowadzał się do względnego porządku i ubrał w wygodniejsze ciuchy. Artemida siedziała w kuchni i bawiła się jakimś nowym przepisem. Sam już nie pamiętał co robił w wieku zaledwie 18 lat w wakacje, ale na pewno nie siedział w domu. Można to zrzucić na żałobę po rodzicach. Mateusz w zasadzie nie spieszył się z wyszykowaniem, bo nie ma siły a Ziemii, która nakłoniłaby Łukasza do przyjścia na czas. Tak więc już koło 22 zadzwonił portier z informacją, że przybył gość. Po niespełna 5 minutach z łazienki usłyszał:

- Eloooo!!! Bang bang! Idziemy na dupy oho!- był wielce zaciekawiony jak zareaguje na młodziutką dziewczynę w kuchni- No stary gdzie jesteeeś?! A nieważne idę do kuchni po wódeczkę!- Mateusz stwierdził, że lepiej jeśli będzie przy powitaniu z Artemidą, bo cholera wie co temu pierdzielowi strzeli do głowy… Zobaczył dziewczynę, która w tym momencie gramoliła coś na patelni i tak na marginesie dobrze, a nawet bardzo dobrze pachniało. Miała akurat słuchawki na uszach i… kota leżącego na jej ramionach..? Mhm.. dobra nieważne. Musiała głośno słuchać muzyki, bo nawet nie zwróciła uwagi na chłopaków.

- Cześć stary- przybił piątkę z kumplem.

- Siema. A kogo to moje piękne oczy widzą..?- wyszczerzył się z błyskiem w oku, który potrafił dać do zrozumienia co zraz zrobi, no nic Mateusz marzył, żeby tego nie zrobił, no ale cóż. Im bardziej czegoś chcesz tym bardziej to się nie stanie. Potem akcja potoczyła się dość szybko, a mianowicie Łukasz uderzył płaską ręką Artemidę w tyłek, a ta najnormalniej w świecie wystraszona mając w ręce łopatkę kuchenną zamachnęła się nią i zdzieliła go prosto w gębę. Cudowny widok. A teraz czas ogarnąć sytuację, ale tak po za tym reakcja dziewczyny była dość interesująca i zabawna.

- Co ty sobie kurwa wyobrażasz?!- kota nawet nie obszedł hałas. Artemida wciąż trzymała łopatkę w górze gotowa poprawić temu głąbowi. Po chwili jednak zauważyła Mateusza i zdjęła słuchawki z uszu.

- Czy mógłbyś mi powiedzieć co to za idiota?- niemalże warknęła. 28-latek pierwszy raz (i to dość szybko) zobaczył tak uroczą, zezłoszczoną kruszynę. Ten jednak zamiast wytłumaczyć zaistniałą sytuację zaczął ryczeć ze śmiechu. Łukasz rozmasowując policzek odezwał się, jednak teraz utrzymując pewien dystans, odezwał się:

- Jak na taką wróżkę masz parę w łapce. A ja jestem Łukasz, kumpel tego śmieszka.- niepewnie wyciągnął rękę i dodał- Nie musiałaś tak mocno bić, to żarcik tylko..

Ida zmierzyła go wzrokiem, ale również wyciągnęła rękę i rzekła: Jestem Artemida i nie narzekaj, bo mogłeś dostać jeszcze raz. Wszystkie dziewczyny tak „witasz”?

- Hehe.. No raczej. Ale ty pierwsza dałaś mi w gębę.

- Bo ja sobie nie pozwalam na takie zachowanie.

- Oj wyluzuuuuj.. Przepraszam, dobrze?- dziewczyna kiwnęła głową i teraz odezwał się do Mateusza: Skąd wytrzasnąłeś taką kruszynę? Też chce taką.- złożył usta w dzióbek i chyba już zignorował jej obecność.

- Mieszka u mnie tymczasowo, kiedy indziej ci to wytłumaczę. Nie przejmuj się nim, jest dupkiem. A ty co tam smażysz? Bosko pachnie.- tym razem odezwał się do Idy i poszedł do lodówki po whisky, a potem sięgnął po szklanki.- Też chcesz?

- Próbuję zrobić smażony ryż z kurczakiem i boczkiem, ale nie wiem co z tego wyjdzie. A za alkohol to podziękuję, już raz smażyłam tosty między czasie pijąc jakieś wino i do tej pory źle to wspominam.- odpowiedziała z uśmiechem na twarzy.

- O Boże! Boczek! Kobieta smażąca boczek, marzenie!- rozradował się Łukasz- A dasz radę to skończyć w ciągu jakiejś godzinki? Bardzo chcę tego spróbować, proooooszę.- zaczął błagać z maślanymi oczkami rodem ze Shreka.

- W zasadzie to za 10 minut będzie gotowe, więc jak chcecie to wam nałożę.- spojrzała przy tym na Mateusza, a ten kiwnął głową.

Po około 20 minutach chłopaki już siedzieli przy stole i pałaszowali posiłek. Chyba im smakowało, bo Łukasz zachowywał się jak pies.. serio.. pies. Mateusza zadziwiało po prostu zachowanie kumpla.

- Gotuj mi zawsze moje cudowna kuchareczko!- zawył do dziewczyny, która tylko się uśmiechnęła.- Tak w ogóle ile ty masz lat?

- Za dwa miesiące kończę 18.- odparła.

- Mhm.. jak będziesz samotna odezwij się do mnie za 5 lat, żeby to jakos kulturalnie wyglądało.- mrugnął do niej okiem.

- Zapamiętam.- uśmiechnęła się.

- Ejej.. bez takich mi tu- wtrącił Mateusz.- Dobra jeszcze po szklaneczce i zwijamy się. Artemido masz jakieś plany na teraz?

- Zostanę w domu i dokończę rozpakowywać rzeczy.- odrzekła.

- No okej, nie wiem o której wrócę.- powiedział po czym wychylił drinka widząc, że Luka już czeka.- Do zobaczenia, zamknij drzwi i w ogóle

- No cześć wam, miłej zabawy życzę.- a ci tylko pomachali i wyszli. Ale Łukasz znowu zajrzał do mieszkania i powiedział:

- Cieszę się, ze poznałem taką cudowną księżniczkę! Chyba zacznę wcześniej wpadać do tego pustaka skoro ma taką piękną lokatorkę- cmoknął w powietrze i zamknął drzwi.

- Mam nadzieję, że nie zamierzasz niczego głupiego, ona jest młodziutka, a jej siostra powierzyła mi ją w opiece.

- Oj zluzuj poślady.. Przecież nic nie zamierzam, sprawdzałem tylko jej reakcję i przyznaję, że wydaje się być interesującą osóbką póki co, ale nie jestem pewien. A teraz kurwa chodź! Ruchać mi się chce!!

- A kiedy nie..- mruknął do siebie Mateusz.

- Słyszałem to durniu!- po czym uderzył kolegę w bok.

- To gdzie idziemy?

- Przed siebie, tam gdzie nas poniesie drogi przyjacielu..

Po jakiejś godzinie zdecydowali się na klub o nazwie „Blue Shine”. Mężczyźni najpierw zamówili po piwie i zaczęli się rozglądać. Łukaszowi nie potrzeba było wiele czasu, aby znaleźć odpowiednią towarzyszkę na dzisiejszą imprezę. Po niespełna pół godzinie Mateusz widział jak kumpel już zaczyna grę wstępna na parkiecie. On sam stwierdził, że dzisiaj trochę poczeka aż trafi mu się coś naprawdę godnego uwagi. Sporo dziewczyn zawieszało na nim wzrok, co się dziwić w zasadzie. Która by nie poleciała na wysokiego, postawnego, wytatuowanego faceta, który wygląda jakby mógł mieć nawet najbardziej zagorzałą zakonnicę. Był po prostu chodzącym grzechem. Po jakimś czasie zauważył tańczącą przy rurze jakąś platynową blondynkę, o nogach długości stołka barowego. Z daleka było widać, ze byla głupiutkim dziewczęciem. Ale Mateuszowi właśnie o taką chodziło, na raz i do widzenia, więc zaczął przystępować do działania..

                Nigdy kurwa więcej blondynek…- pomyślał kiedy słońce zza okna zaczęło go oślepiać. Spojrzał na nagą, odkrytą dziewczynę, która leżała na jego ramieniu. Powoli wysunął spod niej rękę, znalazł jakieś bokserki, spodnie i pierwszą lepszą z brzegu koszulkę. Udał się do łazienki, obmył twarz, zamknął drzwi na klucz od strony swojego pokoju, po czym udał się do pokoju Artemidy. Ujrzał iście rozkoszny widok, a mianowicie młodą dziewczynę śpiącą na łóżku z kończynami rozrzuconymi w każdą stronę. Podczas snu miała minę aniołka. Najbardziej rozbawił go fakt, ze wokół jej szyi był opleciony kot, który teraz mierzył go podejrzliwie wzrokiem. Pogłaskał kotkę po główce, która udobruchana za to szatańskie wtargnięcie do pokoju, zeszła ze swojej właścicielki i umościła się na poduszce dziewczyny. Chyba instynktownie wyczuła intruza zabierającego jej poduszkę, bo odsunęła głowę, żeby kot miał więcej miejsca. Chodź nie chciał budzić Artemidy musiał to zrobić, ponieważ musieli się ulotnić z mieszkania na kilka godzin. Zaczął delikatnie szturchać ją w ramię wymawiając jednocześnie jej imię. Ta tylko przekręciła się tak, ze leżała teraz do niego plecami. Stwierdził, że chyba musi użyć terapii szokowej mówiąc ostrzejszym tonem, ale w miarę cicho, aby nie obudzić blondynki śpiącej w jego pokoju.

- Artemida jest za dziesięć ósma! Spóźnisz się do szkoły!!- dziewczyna jak na rozkaz podniosła się z łóżka i warknęła:

- O cię kurwa panie! Jakim cudem do diabła!- przetarła oczy i spojrzała się już w miarę przytomnie, a potem zobaczyła rozbawionego Mateusza- O co chodzi?

- Nic w zasadzie, nie mogłem cię obudzić. Wstawaj, nie mamy czasu.

- Ale o co chodzi? Są WAKACJE, coś się stało?

- Tak, długo zejdzie ci z ogarnięciem się? Musimy natychmiast wyjść z mieszkania.

- No niby nie, ale o co chodzi?- drążyła temat dziewczyna.

- Wytłumaczę ci jak już wyjdziemy idź do łazienki się jakoś ogarnij, ubierz, nie wiem, co tam robicie, ale bądź jak najciszej. Jak skończysz zamknij drzwi do swojego pokoju na klucz i zejdź.

- No dobra, dobra, spokojnie.- Wzięła potrzebne rzeczy i poszła do łazienki. Po niespełna 10 minutach była gotowa i zeszła na dół, gdzie czekał na nią mężczyzna.

- Chodź, wychodzimy.- czekał już na zewnątrz.

- Czy możesz mi powiedzieć czemu tak nagle wyszliśmy z apartamentu?- dopytywała Artemida.

Przyzwał windę i kiedy się w niej znaleźli dopiero jej odpowiedział:

- Musimy się ukrywać na mieście dopóki Sara, Klara, nieważne wyjdzie z domu.

- Ahaa… A czemuż to?

- Bo będzie chciała się spotkać znowu, więc kiedy zobaczy, że w mieszkaniu jest sama i nikt nie przychodzi, da sobie spokój i wyjdzie. Nie wyglądasz na zaskoczoną, że w domu jest jakaś kobieta.- zauważył inteligentnie.

- No wiesz, było was troszkę słychać.- dla podkreślenia wypowiedzi przybliżyła kciuk i palec wskazujący.

- Orzesz w mordę, przepraszam, myślałem, że już twardo śpisz.- zakłopotał się.

- Bo spałam, ale była dość głośna, że tak powiem i tylko głuchy by jej nie usłyszał.- zaśmiała się. Rozbawiła ją w sumie zaistniała sytuacja. Nie było jej sprawą to, że Mateusz sprowadza sobie panienki, ale liczyła chociaż na to, że nie natknie się na nie w domu.

- Dobra, w zamian za pobudkę zabieram cię na śniadanie gdzie tylko chcesz.- powiedział.

- Mhm.. może jakieś naleśniki? Dawno nie jadłam.- odparła po przemyśleniu.

- No to super, znam fajną naleśnikarnię. Sory, ale będziemy się tłukli tramwajem, bo jeszcze alkohol się mnie trzyma to nie chcę prowadzić.

- Rozumiem, dla mnie nie ma problemu.- uśmiechnęła się dziewczyna.

                Weszli do przytulnego lokalu mieszczącego się w dość spokojnej i klimatycznej części Krakowa. Kelnerka zaprowadziła ich do stolika w rogu przy oknie i podała im karty.

- Niedługo przyjdę po zamówienie.- posłała im firmowy uśmiech i odeszła.

- Wybieraj co chcesz i ile chcesz, ja płacę.- rzekł z uśmiechem.

- Nawet nie wiesz o co mnie prosisz..

- Uwierz mi, nie zbiednieję od kilku naleśników i przepraszam, ale przydałoby ci się przytyć parę kilo.- zaśmiał się Mateusz.

- Mhm.. no jak chcesz, a co do mojej wagi to mi taka pasuje.- odpowiedziała przeglądając kartę.

Mateusz sam nie mógł się zdecydować co zamówić. W zasadzie w przeszłości zamówił już wszystkie wypisane w karcie dania i wszystkie mu smakowały. Rozejrzał się po lokalu i zdziwił się, że o tej porze jest taki tłok. No nic, nieważne. Kiedy zauważył, że Artemida już się zdecydowała przywołał kelnerkę ruchem ręki.

- Czym mogę służyć?- spytała życzliwie.

- Artemido?

- Mhm.. ja poproszę podwójna porcję czekoladowych naleśników z bananami i szklankę soku pomarańczowego.- Mateusz spojrzał się na nią z niedowierzaniem. Jeden naleśnik był dość kolosalnych rozmiarów, a ta zamówiła podwójną porcję. Taka kruszyna może tyle zjeść? No nic, to może być dość interesujące. Odezwała się męska duma w Mateuszu i stwierdził, ze nie może zjeść mniej od niej.

- A ja chcę również podwójną porcję naleśników z serem i owocami polanymi czekoladą, a do picia kawę.

- A jaką kawę pan sobie życzy?- zapytała równocześnie zapisując zamówienie.

- Jakąś mocną.- odrzekł.

- Dobrze, dziękuję. Postaram się jak najszybciej przynieść pańskie zamówienie.- uśmiechnęła się i odeszła.

- Jesteś w stanie wchłonąć tyle jedzenia? – spytał zaciekawiony kiedy zostali względnie sami.

- Zdziwiłbyś się..- uśmiechnęła się Artemida.

                Atmosfera podczas dość późnego śniadania była luźna i spokojna. Rozmawiali o wszystkim i o niczym. Mateusz dowiedział się, że słuchają podobnej muzyki. Polubił dziewczynę. Była błyskotliwa, zabawna i trochę narwana. Po śniadaniu dla zabicia czasu stwierdzili, że do apartamentu wrócą na piechotę, tak dla pewności, że gdy wejdą nie będzie już blondynki. Mateusz musiał wziąć jeszcze prysznic i przespać się może parę godzin, bo szedł na noc do klubu.