Zapraszam na rozdział;) Chcę również powiedzieć, że postaram się dodawać rozdziały systematycznie co niedzielę. Niestety jednak mam również szkołę przez co mogę się czasem nie wyrobić, za co z góry przepraszam;)
Betowała Anax.
***
- Ha!
Znowu wygrałam!- śmiała się Ida. Po raz kolejny rozniosła Mateusza w pokera.-
Cały hajs dla mnie!- radowała się jak dziecko z wygranej. Oboje nie mieli co
robić, więc po kolacji zaczęli grać w poker holdem. Co zabawniejsze Artemida
pierwszy raz w życiu grała w ten rodzaj pokera. Mateusz mógł się cieszyć, że jest
takim świetnym nauczycielem jak również płakać, że uczennica go przewyższyła.
Był dzień przed rozpoczęciem roku szkolnego dziewczyny. Aby zachować się jak
odpowiedzialny mężczyzna rzekł:
- Wiesz jest już dość późno, nie wstaniesz na rozpoczęcie
roku. Poza tym dałem ci wygrać, żebyś się nie zniechęciła.- mrugnął do niej.
Prawda jednak była taka, że mógłby chyba ją spokojnie zabrać do jakiegoś kasyna
i sama w parę miesięcy zarobiłaby na własne ładne mieszkanko.
- No już nie płacz, następnym razem ci się uda.- Artemida
dalej chichotała.
- Dobra, dobra, zmiataj już. Jest pierwsza w nocy. O której
masz rozpoczęcie?
- O 9 w kościele, ale chyba to oleję i pójdę już prosto do
szkoły na 10.- powiedziała po namyśle.
- Jak chcesz to cię podrzucę, będę miał po drodze do klubu.-
zaproponował mężczyzna.
- Mhm.. jeśli to nie problem to dobra.
- Jakby był problem to bym nie proponował, nie uważasz?
- Dobrze tato! I ty sprzątasz hehe!- i jak w jednym momencie
siedziała jeszcze na kanapie, tak w drugim była już na schodach.
- Ja ci dam ojca! Jestem za młody, słyszysz!?- smarkula
lubiła mu wytykać to, że ma prawie 30 lat, a żyje jak co najwyżej 25-latek.
Mała cwaniara kiedyś się doigra, pomyślał. Tymczasem zabrał się za sprzątanie
sztucznych banknotów i kart, a następnie schował pudełko w komodzie. Poczłapał
do łazienki, żeby się wykąpać. Śmiał podejrzewać, że jutro rano ta będzie
zajęta przez dziewczynę.
Miał
zamiar wstać po 9 rano, zjeść śniadanie, ubrać się, umyć zęby. No może
niekoniecznie w tej kolejności, ale jednak chciał pospać do tej cholernej 9.
Niestety od rana słyszał jak Artemida krząta się po pokoju, a potem w łazience.
Jak widać lubiła głośno słuchać muzyki przy szykowaniu się, z naciskiem na
głośno. O 8 rano usłyszał z łazienki dudnienie muzyki. O ile się nie mylił to
Dr Dre. Jakby włączyła mu jakieś darcie mordy to by ją chyba udusił. No nic,
nawet jeśliby teraz to ściszyła i tak by już nie zasnął. Wyjrzał przez okno, na
dworze było dość ciepło. Podszedł do szafy i zgarnął pierwszą lepszą koszulkę i
długie spodnie. Następnie udał się pod drzwi łazienki, załomotał i spytał:
- Hej! Co chcesz na śniadanie?!- muzyka trochę przycichła.
- W sumie to nie wiem, kanapki i herbata wystarczą, dzięki z
góry!- krzyknęła.
„Polecam się” tego już nie wypowiedział na głos. Udał się do
kuchni. Otworzył lodówkę, aby wyciągnąć potrzebne składniki. Kiedy ją zamknął,
ujrzał kota łaszącego mu się wokół nóg.
- Mały, cholerny sęp. Dobra masz, żeby nie było, że jestem
złym gospodarzem.- mruknął do siebie, po czym rzucił Emiko plasterek szynki.
Po przygotowaniu śniadania
stwierdził, że będzie w porządku jeśli zjedzą razem. Tak więc schował oba
talerze kanapek do lodówki, a herbata w sumie zdąży wystygnąć, aż tamta się
wyszykuje. Chyba. Walnął się na kanapę i włączył telewizor. Ledwie co się
umościł, na klatce piersiowej już leżała kotka Idy. Upierdliwe stworzenie, ale
jednak całkiem fajne. Być może po jakiś 20 minutach usłyszał stukot butów na
schodach. No nareszcie, pomyślał Mateusz. Wyłączył telewizor i zdjął z siebie kota,
który na niego burknął, ale poszedł dalej spać. Odwrócił się w stronę schodów i
można powiedzieć, że lekko go zatkało. Nie mógł uwierzyć, że to Artemida.
Dziewczyna, która mu pyskuje coraz częściej. Teraz nie wyglądała jak jakaś
małolata, ale jak prawdziwa, dojrzała kobieta. Miała na sobie czarną obcisłą
sukienkę z długimi rękawami, która kończyła się mniej więcej w połowie ud.
Miała dekolt, ale nie rażący po oczach, taki.. ze smakiem jak na uroczystość
szkolną. Na nogach miała kremowe buty na wysokich obcasach. Na szyi prezentował
się ładny, delikatny, błyszczący łańcuszek, a w dłoni trzymała małą torebkę.
Miała starannie zrobiony makijaż, w uszach wiszące kolczyki, a włosy upięła w
luźny, ale elegancki kok. Wyglądała po prostu zjawiskowo. Z tego co wiedział,
nie miała chłopaka. Patrząc na nią zastanawiał się jakim cudem go nie ma.
Powinni ustawiać się do niej w kolejce. Teraz nie była zwykłą 18-latką, ale
kobietą, w pełnym tego słowa znaczeniu. Jednak najbardziej Mateusza urzekły jej
zniewalająco długie nogi. Oho, coś mu się zapaliło w mózgu i stwierdził, że
zapędza się z myślami za bardzo. Mimo wszystko stwierdził, że musi ją
skomplementować.
- Jeśli chciałaś wyglądać co najmniej zjawiskowo to ci się
to udało na 6 z plusem.- uśmiechnął się jeszcze raz taksując ją wzrokiem.
- Dz..dzięki- uśmiechnęła się. Albo mu się zdawało, albo
lekko się zarumieniła. Oj powinna częściej zakładać takie sukienki.
- Dobra, chodźmy zjeść i się zwijamy.
- Okeej.
Kiedy wychodzili z mieszkania
Mateusz mógł obejrzeć ją bokiem. Spodobało mu się to co zobaczył. I z przodu i
z tyłu miała co trzeba i ile trzeba. Boże, ty skończony debilu, ona ma
niespełna 18 lat! Ty głupi pedofilu! Jej siostra cię zabije! Pamiętaj o tym!
Takie myśli kłębiły mu się w głowie przez cały czas. Zjechali windą do
podziemnego parkingu po czym udali się do samochodu. Wyjeżdżając przywitali się
z strażnikiem. Droga minęła im w ciszy, nie licząc tego, jak wyklinał innych
kierowców.
- Nie wiem o której wrócę, ale pewnie jakoś po południu.-
powiedział Mateusz parkując samochód pod szkołą.- Masz klucze?
- Tak, mam w torebce.- uśmiechnęła się.
- Dobra no to miłego dnia i w ogóle, nie spij się. No. Nie
patrz tak na mnie. Też byłem w twoim wieku.- zaśmiał się.
- Ale kiedy to było…- odparła złośliwie, ale widząc jego
naburmuszenie dodała łaskawie.- Na pewno jakoś niedawno..
- Tak lepiej, a teraz zmiataj.
- Cześć i tobie również miłego dnia.
Nie omieszkał się również od ruszenia z piskiem opon. Faceci
zawsze muszą się popisać… On pojechał w swoją stronę, a ona poszła w swoją.
***
Dobra.
Miejmy to już za sobą. Iduś, słuchaj, wyprostuj się, wypnij, nie okazuj emocji,
przytakuj im. Takie myśli tłoczyły się w głowie dziewczyny kiedy przestępowała
przez próg szkoły. Nie rozmawiała z ludźmi z klasy od.. maja lub czerwca?
Cholera ich tam wie. W każdym razie ostatni raz widziała ich na pogrzebie jej
rodziców. Chociaż i wtedy starała się ich unikać jak tylko się da, co jej
względnie wyszło. Niestety ale, teraz się nie wywinie. Będzie musiała
wysłuchiwać tych ich współczuć, kondolencji. Zapewne co wrażliwsze osobniki
nawet uronią łezkę czy dwie i ją przytulą. Całą tę farsę trzeba przejść jeszcze
raz… No to do dzieła, kto da radę, jak nie ja?
Znała tę szkołę tak dobrze, że
mogła się po niej poruszać z zamkniętymi oczami. Po chwili dotarła do auli na
oficjalne rozpoczęcie roku szkolnego. W środku było tyle bydła, że idzie się
zabić. Z jednej strony rozemocjonowani pierwszoklasiści. Jesu, gamonie nie
wiedzą co ich czeka.. Idę o 20 zł, że za trzy miesiące będą wyklinali tę szkołę
od najgorszych, pomyślała. No cóż, obok było miejsce dla drugoklasistów. A na deser: druga część
auli została przeznaczona dla maturzystów. Ci to już polecieli po bandzie.
Obecnych na auli było mniej więcej pół rocznika. Kiedy przeszła do swojej
klasy, na oko zobaczyła, że są prawie wszyscy. Ach.. te cholerne przydupasy, w
sumie nie powinnam psioczyć. Jestem jednym z nich. Oj tam, nieważne.
Podszedłszy do grupki uczniów, ledwo stanęła w miejscu a już ktoś ją obejmował.
Ludzie, serio?
- Artemidka!! Tak mi cię szkoda! Moje najszczersze
kondolencje, bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało.- po głosie
rozpoznała jedną z najbardziej ckliwych dziewczynek z klasy.
- Dziękuję, mnie również jest przykro.- oddała uścisk
myśląc: niedługo koniec, niedługo koniec, wytrzymaj.
Podobne sytuacji miały miejsce
jeszcze przez mniej więcej 10 minut. Na szczęście dyrektor zabrał głos. Powitał
uczniów, powiedział o nowym roku szkolnym, opowiedział o maturach i tak dalej. Następnie poprosił, aby
uczniowie rozeszli się po klasach. Złapała się Klary, Kaśki i Majki i
skierowały się okrężną drogą do wyznaczonej sali. One przynajmniej nie truły
jej dupska tą śmiercią. Pogadały chwilę o tym jak minęły im wakacje i weszły do
klasy fizycznej. Usiadła z Kaśką w tej samej ławce co w poprzednim roku, a
Klara i Majka za nimi. Zauważyła kogoś nowego siedzącego na równi z nią, tylko
rząd obok. Bardzo jej kogoś przypominał, ale nie mogła skojarzyć kogo. No nic,
zaraz sobie zapewne przypomni. Do klasy weszła „szanowna” pani profesor Stachewicz.
Już, pierwszego dnia miała minę jakby jej kota gazetą zabili. Uciszyła klasę i
rzekła:
- Witam was w klasie maturalnej. W klasie mamy nowego
ucznia, Tomek Tomczyk.- Artemidzie zapaliła się czerwona lampka kiedy usłyszała
wymienione nazwisko.- Mam nadzieję, że go dobrze przywitacie i oprowadzicie po
szkole. No cóż, żeby nie przedłużać podyktuję wam plan lekcji na jutro, a na
następne dni spiszecie sobie ze strony szkoły.
Po 5 minutach klasa opuszczała
salę, zmawiając się, gdzie pójdą na „noworoczne” piwo. Artemidy zbytnio to nie
obchodziło, chciała się po prostu napić. Wracając do nowego ucznia, dziewczyna
go znała. Dość dobrze, a mianowicie z podstawówki. Jej szkolna miłość i te
sprawy. Za dzieciaka nie należał do najinteligentniejszych osobników, ale skoro
znalazł się w jej klasie, no to musiał się wyrobić. Dziewczyna zauważyła, że
już złapał wspólny język z grupą tak zwanych byczków. Tylko żeby nie był takim
imbecylem jak oni… Nie włączała się do rozmowy koleżanek, które obmawiały
Tomka, ponieważ zbytnio jej to nie interesowało. W zasadzie to skupiała się przede
wszystkim na w miarę ogarniętym chodzie
w butach na obcasach, gdyż po zaopatrzeniu się w piwo zmierzali do niezbyt
uczęszczanej części parku. Niedługo potem rozlokowali się w kółeczku. Niektórzy
rozmawiali głośniej, niektórzy ciszej. Artemida miała wrażenie, że ktoś ją
obserwuje, ale rozglądając się po obecnych nie zauważyła nikogo szczególnego.
Spędzili we wspólnym gronie jakąś godzinę, po czym zaczęli się powoli
rozchodzić. Artemida była trochę zamyślona, bo Klara miała wpaść do jej nowego
domu i w sumie to miała nadzieję, że Mateusza wtedy nie będzie. Według niej
byłoby to dla niego co najmniej trochę niezręczne, że sprowadza obcych ludzi do
jego mieszkania. Niby spytała go o zgodę dwa dni wcześniej i stwierdził, że nie
musi go o takie rzeczy pytać. Chyba, że chce zrobić jakąś imprezę.
- ..ida! Ida!- przyjaciółka szturchnęła ją w bok.
Zdenerwowana, że ktoś ja zaczepia, warknęła:
- Co do cholery?!
- Tomek do ciebie mówi.- odparła.
- Że kto?
- Au, dzięki.- wtrącił się chłopak.
- Sory, zamyśliłam się.
- Da się zauważyć- uśmiechnął się. No trzeba przyznać, że
przez te 6 lat wyprzystojniał.
- To chciałeś coś ode mnie?
- Tak jestem ciekawy czy mnie pamiętasz i chciałem się
przywitać.
- Tak, pamiętam, cześć.- po czym totalnie go olała i
przyspieszyła kroku.
- Już? Zaczekaj, chciałem pogadać.
- No to mów spieszy się nam.- powiedziała oschłym tonem, za
co została obdarowana sójką w bok od Klary.
- Acha, rozumiem. To może chciałabyś się ze mną spotkać, na
przykład w piątek?- zasugerował.
- Nie mam czasu.
- A co wtedy robisz?- dociekał.
- Śmiem podejrzewać, że to nie jest twoja sprawa. Tymczasem
do zobaczenia Tomku.- totalnie go zlała, a przyjaciółkę pociągnęła, aby się
ruszyła.
Kłębiło się w niej multum myśli.
On nie jest jej potrzebny w klasie i już na pewno nie będzie z nim nigdzie
wychodziła, nie do diabła. Klara wyczuwając, że druga jest w złym humorze, nie
odzywała się, tylko szła obok. Po kilkunastu minutach znalazły się na
przystanku autobusowym. Jeśli dobrze pamiętała, musiały jeszcze wysiąść i
przesiąść się do tramwaju. Cudowne linie miejskie, pomyślała.
Wsiadłszy do autobusu, Klara zaryzykowała pytanie:
- O co ci chodzi z tym Tomkiem? Chciał z tobą tylko
porozmawiać, a ty potraktowałaś go jakby był nikim.
- Mhm.. chodziłam z nim do podstawówki.- odparła z
niechęcią.
- No to tym bardziej powinnaś być miła i go przyjaźnie
powitać.
- Nie znoszę go i tyle, dobra?
- No dobra, ale czemu?
- Był moją „podstawówkową miłością”. Kolegowaliśmy się i w
ogóle, a ja się w nim skrycie kochałam. Któregoś dnia podeszłam do niego i
powiedziałam mu, że mi się podoba. A ty wiesz jak zareagował? Zaczął się śmiać
i wytykać, że jestem brzydka, paskudnie się ubieram i tak dalej, a on mnie
traktował jak kolegę, bo wyglądałam jak chłopiec.- powiedziała z goryczą w
głosie. Może to zwykła głupota, podstawówka i te sprawy, ale dla dwunastolatki
to była rzecz straszna. Miało to na Artemidę taki wpływ, że dotychczas nosi w
sobie tę zadrę.
- Ojeej.. No wiesz głupio postąpił, że ci tak powiedział.
Nie miał prawa tego robić, no ale takie są dzieci. Teraz być może wydoroślał i
może nawet chce cię przeprosić?
- Słowa kluczowe „być może”. Nie chcę mieć z nim nic
wspólnego. No może to, że będzie miał rozbity nos przy pomocy mojej ręki bądź
twardej książki.- zaśmiała się pod nosem.
- Wszystko potrafisz zrzucić do przemocy, co?- spytała
zrezygnowana.
- Tak, a teraz chodź wysiadamy, bo musimy się jeszcze
przejechać tramwajem.
Po upłynięciu około pół godziny, dziewczęta przechodziły
przez hall i przywitały się z portierem, a następnie udały się windą do
mieszkania.
- Ooo.. boże. Ale cudowne miejsce! Zazdroszczę ci, że tu
mieszkasz, też chcę.- zachwycała się Klara.
- Mieszkanie jak każde inne, dupy nie urywa. Chcesz coś
zjeść?- spytała z obojętnością w głosie.
- A co masz? I nie przesadzaj, tu jest super, ciekawe jak
wygląda twój pokój.
- Zaraz zobaczysz i już się tak nie telep ciołku. Został
jeszcze obiad z wczoraj.
- Okej, okej.
Po kolejnym szoku na widok jej sypialni i łazienki, rozwaliły
się na łóżku z miską popcornu i laptopem, a następnie włączyły sobie jakiś
film.
- To ma być wzruszające?- w pewnym momencie spytała
Artemida.
- Tak. Sądzę, że tak.
- Wzrusza cię to?
- Nie, a ciebie?
- Też nie.
- Wyłączamy to i ogarniamy coś innego?
- Może chodźmy na dół i obejrzymy powtórkę „Szpitala”?
- To chodź.- zgarnęły napoje, kota, popcorn i zeszły na dół.
Dziewczęta spędziły na kanapie przynajmniej 2 godziny, ale w
końcu po obejrzeniu kilku powtórek jakiś seriali, zasnęły.
***
Ileż
można wytrzymać. Każdy ze swoim problemem przychodzi akurat do niego. Nawet nie
uważa się za kogoś godnego zaufania czy cokolwiek w tym guście. Przy czym
zawsze, ale to zawsze ludzie przychodzili do niego kiedy siedział w swoim
gabinecie. W tymże oto momencie siedział na fotelu i patrzył na swojego kumpla
z liceum. Osobnik ten ma na imię Daniel i właśnie żali się ze swoich problemów
sercowych.
- Dlaczego w ogóle zgodziłem się z nim zamieszkać?
Wiedziałem od zawsze jaką ma naturę. Przyznaję, że bardzo się ucieszyłem ze
wspólnego mieszkania. Ale ja już tak nie potrafię. To za bardzo boli.- z gwoli
ścisłości Daniel jest gejem i kocha się w przyjacielu, a mianowicie Łukaszu.
Również żeby rozwiać wszelkie wątpliwości, Łukasz jest zatwardziałym
heterykiem. Co z kolei skłania do wniosku, że mamy tu typowy w świecie
homoseksualistów przypadek miłości homo- hetero. Przykra sprawa, no ale co
można zrobić..- Myślałem, że coś dotarło
do tego imbecyla, że nie życzę sobie, aby sprowadzał do domu panienki, a jak
chce mu się dupczyć to niech idzie do domu tych dziwek, nie wiem, gdziekolwiek,
nie chcę tego widzieć ani słuchać.- Mateusz westchnął i przetarł twarz dłonią.
Miał tego serdecznie dość i najchętniej wykorzystałby na Danielu terapię
szokową, czyli zdrowy opierdol. Niestety nie mógł tego zrobić, bo nie chciał go
skrzywdzić zwłaszcza w takim ala załamaniu. Po za tym znali się od przedszkola
i byli sąsiadami.
- Nie wiem co ci mogę poradzić, serio stary. Wiesz, że nigdy
nie byłem w takiej sytuacji. Choć proponowałem ci to już z tysiąc razy,
powtórzę: wyprowadź się. Znajdź jakieś inne mieszkanie, najlepiej w pobliżu
restauracji, a nie zawsze musisz dojeżdżać i męczyć się w tych cholernych
korkach.- Mateusz wiedział, że znowu nic do niego nie dotrze i zaprzeczy. Tym
razem, kiedy usłyszał odpowiedź przyjaciela, szczęka opadła mu do ziemi.
- Wiesz co, masz rację.- zapalił się.- Teraz dam mu ostatnią
szansę. Powtórzę mu, że nie chcę, aby sprowadzał te puste lalunie. Jeśli znowu
to zrobi, szukam nowego mieszkania i do widzenia. Niech te pustaki mu obiadki
gotują.
- O kurwa. Poważnie mówisz? Teraz, po 4 latach w końcu
zrobisz to co ja ci radzę? Zapiszę ten dzień w kalendarzu.- nie do wiary, w
końcu coś dotarło do tego pustego łba, pomyślał Bartyzel.
- Już nie bądź taki hej do przodu, tatuśku.- warknął.
- Ej, bez takich mi tu. Jak już to jestem.. chlebo i
dachodawcą.- zaśmiał się.- Może nawet mentorem.
- Dobra, dobra, ja swoje wiem. Jak ci się z nią mieszka póki
co?- spytał Daniel.
- Wydaje się być całkiem fajna. Ślicznotka z niej, nie ma chłopaka,
idioci. Gdybym był jej rówieśnikiem nie odpuściłbym jej.- powiedział ze
śmiechem.- A jak gotuje.. po prostu cudownie. Tylko nad pieczeniem ciast
popracuje, bo w tym to porażka na całej linii, ale słowa jej o tym nie
powiedziałem, a jeszcze pochwaliłem!
- Błagam cię, nawet na nią nie patrz pod tym kątem. Jest za
młoda, a ty powinieneś znaleźć sobie żonę i rodzinę założyć. I nie bądź taki
cwany, masz farta, że ci gotuje i jak twierdzisz, bardzo dobrze, a płaczesz, że
piec nie umie.
- Można o mnie powiedzieć wiele, ale już na pewno nie to, że
wykorzystuję nieletnie.
- Tylko cię ostrzegam. A jak ci idzie z otworzeniem tego
klubu we Wrocławiu?- zmienił temat.
- A ciężko ci powiem. Znalezienie odpowiedniego budynku, o
odpowiedniej wielkości, lokalizacji. Z tym miałem łatwo, bo ojciec mi ufundował
wszystko, ale powoli spłacam mu pieniądze. Teraz chcę sam wszystko zorganizować
od deski do deski, że tak powiem.
- No rozumiem, sory, ale w tym ci nie pomogę.
- Spoko, rozumiem.
- Ja się zwijam do pracy, dzięki za rozmowę i w ogóle.-
wstał i wyciągnął rękę, aby się pożegnać.
- Nie ma za co, w sumie pomogłem ci tyle co zawsze, czyli
prawie nic.- zaśmiał się po czym uścisnął dłoń przyjaciela.
Mateusz posiedział jeszcze z
godzinę w papierach. Zebrał swoje rzeczy i tradycyjnie zrobił mały obchód po
klubie, aby sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Udał się jeszcze na zakupy
do marketu i jak zwykle postał sobie jeszcze w korkach wyklinając ludzi od
najgorszych. Chciał odpocząć, pojechać gdzieś na tydzień lub dwa i mieć
wszystko w dupie. W sumie to nie był taki głupi pomysł jakby się mogło na
początku wydawać. Niedługo ceny wyjazdów spadną. Mimo, że stać go było nawet na
bardzo drogie wakacje, wpojono mu racjonalne wydawanie pieniędzy. Jednego dnia
mogły być, a drugiego się zgubić. Był uczony wartości pieniądza od najmłodszych
lat. Chciał samochód? W porządku, rodzice mu go kupią, jeśli w zamian to
odpracuje. Kiedy był młody, nienawidził takiej taktyki wychowania przez swoich
rodziców, ale teraz rozumie ich tok myślenia. Pokazali mu, że pieniądze z
powietrza się nie biorą. Jeśli kiedyś będzie miał dzieci, będzie je wychowywał
w podobny sposób. Wjeżdżając w podziemny parking przywitał się ze strażnikiem i
zamienił z nim słowo. Następnie wziął siatki z zakupami i udał się do
mieszkania. Przy drzwiach zobaczył dwie pary damskich butów, czyli Artemida i
jakaś jej koleżanka są w domu. Słyszał dźwięki dochodzące z telewizora, ale na
razie nie zwracał na to uwagi tylko zajął się rozkładaniem zakupów. Nalał
świeżej wody kocicy i dosypał karmy. Przeszedł do części dziennej, aby
przywitać się z dziewczynami. Na kanapie zobaczył je obie śpiące obok siebie.
Obca mu dziewczyna miała długie do pasa, proste, brązowe włosy z jasnymi
końcówkami. Miała delikatne rysy twarzy, można powiedzieć, że dziecinne, ale to
było nieodpowiednie słowo. Ubrana była w czarną, krótką spódniczkę i białą,
luźną, elegancką koszulę. Przeniósł wzrok na swoją współlokatorkę i zauważył,
że jej rysy twarzy są inne kiedy śpi. Teraz wyglądała na delikatną i bezbronną
dziewczynę, zupełnie inaczej niż normalnie.
Stwierdził, że nie będzie ich
budzić, wyłączył telewizor i udał się do kuchni, aby coś przekąsić. Wyciągnął z
szafki paczkę chipsów i puszkę napoju energetycznego po czym udał się do
swojego pokoju. Tam spędził godzinę na graniu w Wiedźmina III. Przypomniał
sobie, że miał ogarnąć na komputerze wyjazd. Tylko nie wiedział kiedy
konkretnie miałby pojechać i czy Artemida z nim pojedzie. Nie chciał młodej
samej zostawiać, a parę dni wolnych od szkoły nie powinno jej zbawić. Oj, jakoś
ją nakłoni, stać go. Pytanie: w Polsce czy za granicę? Jak za granicą to kolega
ostatnio mu polecał Węgry, które podobno są Paryżem Wschodu. E tam, tam w lato
się wybiorą, chyba że dziewczyna będzie miała inne plany. Teraz miał ochotę na
góry, o, do Zakopanego, myślał mężczyzna. Zszedł na dół, aby spytać dziewczynę
co o tym sądzi, może już wstała. Znalazł obie młódki w kuchni, rozmawiały przy
stole z pudełkiem lodów. Z kotem. Na kuchence. Co.
- Chcę wiedzieć co tam robi Emiko?- spytał, zwracając na
siebie uwagę dziewcząt.
- Nie, sądzę, że nie.- uśmiechnęła się Ida.- A właśnie,
Mateusz to jest Klara, Klara to jest Mateusz. Mężczyzna wyciągnął do niej rękę,
a ta nie wiedzieć czemu spaliła raczka, słodkie, pomyślał sobie.
- Cześć.- powiedziała speszona.
- Witam.- uśmiechnął się.
- Podgrzać ci obiad?- spytała Ida.
- Sam to zrobię, nie jesteś moją służącą.- mrugnął do niej.-
Ale możesz królową kuchni zdjąć?- moment na połączenie wątków dla dziewczyny.
- Aa.. jasne, Emiko, dziadu złaź!- po olśnieniu ściągnęła za
bety kota.
- To ja już pójdę, muszę jeszcze pomóc mamie w domu.-
powiedziała Klara.
- To chodź cię odprowadzę.
- Cześć Mateusz.
- Do zobaczenia dziewczyno.- pomachał jej na pożegnanie. Artemida
wróciła kiedy usiadł przy stole z jedzeniem.
- Smacznego i dawno wróciłeś?- spytała.
- Wystarczająco żeby zobaczyć was śpiące. A zmieniając
temat, byłaś gdzieś w wakacje?
- No miałam jechać do Hiszpanii z wycieczką, ale że rodzice
zginęli uznałam, że to nie w porządku, więc zrezygnowałam.
- Mhm, rozumiem. A co powiesz na wakacje w listopadzie?
Dzisiaj sobie pomyślałem, że moglibyśmy skoczyć na parę dni w góry.- krótko
mówiąc, dziewczynę zatkało.
- Nie, nie mogę jechać.- rzekła.
- A to czemu? Parę dni, raczej szkoła ci się od tego nie
zawali. Chyba, że chcesz jechać gdzieś indziej to mów.
- Nie chodzi o szkołę ani o to, że nie chcę w góry.
- To o co chodzi?- nie wiedząc czemu zobaczył rumieńce na
twarzy dziewczyny.
- O to, że.. no ja nie mam pieniędzy na ten wyjazd.
- Ale ja mam pieniądze, zapłacę przecież za wszystko.-
powiedział.
- Nie, tak nie może być. Nie chcę żebyś fundował mi wakacje,
wystarczy, że u ciebie mieszkam.- tłumaczyła mu.
- Nie zbiednieję od tego, a wypoczniemy sobie. Założę się,
że w ciągu jeszcze września będziesz przeklinała szkołę i wszystko wokół.-
zaśmiał się, chociaż po części rozumiał dziewczynę.
- Wiem, że nie zbiedniejesz, ale to i tak jest nie w
porządku.- dalej się spierała.
- Hmm.. A co powiesz na to, że ratami mi oddasz pieniądze?-
jak nie w tą stronę to w drugą, jak to mówią.
- Niby w jaki sposób. Jestem nieletnia, nie mam pracy i
nigdzie mnie nie przyjmą.
- A gdybym ja ci dał pracę?
- No niby jaką?- prychnęła.
- No nie wiem. Jak będziesz miała czas to będę zabierał cię
do klubu, a ty będziesz tam sprzątała. Czy mogłoby tak być?- dalej próbował ją
przekonać. Po części to była dla niego ujma, że każe dziewczynie pracować.
Każda inna by jeszcze skakała z radości, że może sobie gdzieś pojechać za
darmo. No ale cóż, Ida miała swoje poglądy, on swoje. Szanował to. Chociaż
postara się, żeby jak najmniej tam robiła.
- Mhm.. nie uważam, że to dobry pomysł, żebym z tobą
jechała. Lepiej by było jakbym została, a jeśli coś to mogę te parę dni spędzić
u koleżanki.
- Nie denerwuj ty mnie nawet. Pojedziemy tam razem. Z bólem
serca to mówię, ale już i tak się zgadzam żebyś tam sprzątała w ramach
rekompensaty. Na inny kompromis nie pójdę.- powiedział twardo. Może tak
postawić ją przed faktem dokonanym?
- No dobra, zgadzam się. Ale pod jednym warunkiem. Ja
wybieram pensjonat i ma być bez sprzeciwu.- targowała się dalej.
- Wrr.. No dobra, ale masz wybrać coś porządnego i nie patrz
nawet na ceny.
- Okej.
- No to umowa stoi, pasuje ci listopad?
- Myślę, że będzie spoko. Dobra, idę do pokoju powtórzyć tę
cholerną geometrię analityczną.
- Po co ci to? Szkoła zaczyna się dopiero jutro.
- Tak, ale od połowy maja nie chodziłam do szkoły. Profesor
matematyki mnie raczej nie lubi i nie zdziwię się jak jutro na starcie będzie
mi kazał zaliczyć ten sprawdzian z drugiej klasy.
- No to ci powodzenia życzę, serio. Nienawidziłem o tego
gówna.
- Dzięki.- wzięła ze sobą kota i umknęła na górę.
***
Gonią mnie. Muszę uciekać. Są coraz bliżej.
Złapią mnie. Jest ciemno, boje się, boje
się, boje się. Jestem sama, nikt nie chce mi pomóc. Oni są wokół mnie. Otaczają
mnie z każdej strony, nie chcą dać mi spokoju. Wszyscy krzyczą.
- Czemu to zrobiłaś?!
- Jesteś nikim,
rozumiesz kurwa?!
- Jesteś okropna, nie
jesteś warta burej dziwki.
Dlaczego oni na mnie
krzyczą, czemu mnie nienawidz?. Chcę być sobą! O Boże! Oni tu są! Przecież oni
nie żyją! Nawet po śmierci nie chcą mnie zostawić w spokoju?!
- Co znowu? Nie becz
bachorze tylko mów! Biegiem zanim ci wpierdolę!- krzyczała matka.
- Ale ja naprawdę nie
wiem..- chlipała mała dziewczynka- Ja nic nie zrobiłam..
- Skoro nie wiesz, to
zaraz sobie przypomnisz!- uderzyła dziecko w twarz. Na tyle mocno, że poleciało
na ziemię. Dziewczynce zaczęła lecieć krew z nosa. Zaraz, zaraz.. To jestem ja!
Nie! Tak nie może być. Przecież teraz
jestem bezpieczna! Upadłam na kolana, zamknęłam oczy i cicho szeptałam, że to
się nie dzieje naprawdę. Nagle wszystko ucichło. Podniosłam wzrok. Stałam na
jakiś polach. Było bardzo gorąco. Odwróciłam się i zobaczyłam roztrzaskany
samolot. Ludzie byli porozrzucani dookoła niego. Płonęli. A płonąc wrzeszczeli
o pomoc. Nagle zobaczyłam dwie znajome postacie. Wyglądały szkaradnie. To przecież
mamusia i tatuś. Tata zamiast ręki, miał zakrwawiony kikut. Leżał na ziemi.
Czołgał się. Jego obie nogi gdzieś zniknęły. To pewnie przez ten chaos. Potem
pomogę mu ich szukać. Mama znowu jakoś tak śmiesznie się na mnie patrzyła.
Jednym okiem. Drugie miała na wpół zamknięte. Wylewała się z niego krew. Nie
wiedziałam, że mama może tak ładnie płakać, na kolorowo. Jej skóra miała taki
zabawny, ciemny, jakby zwęglony odcień.
- Jak mogłaś nas tak
zawieść? To wszystko przez ciebie. Idiotka. To wszystko twoja wina.- powiedziała
mama zdeformowanym głosem.
- Nigdy nie powinnaś
się urodzić, żałuję, że jesteś moją córką.- wycharczał tata.
Zaczęłam krzyczeć.
Nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy. Nie chcę żeby mnie nienawidzili, zawsze
się staram żeby byli ze mnie dumni. Nie wiem co robię źle, ale wciąż mi nie
wychodzi.
- Czemu nie mogłaś być
taka jak Adrianna?! No co? Przestań się drzeć! No dlaczego! Przy niej jesteś
nikim!- krzyczeli na przemian.
- Nie.. Nie! To
nieprawda! Też jestem dobra!- krzyczałam w ich stronę.
