Zapraszam na rozdział :)
Betowała Anax.
Kraków, koniec sierpnia
***
Dla Mateusza dzisiejszy dzień
jest dniem, w którym ktoś z nim zamieszka pierwszy raz od jakiś 8 lat. Przez 8
cudownych dla lat, był wolnym człowiekiem. Nikt mu nie dyktował jak ma się
ubierać, co jeść, jak ma wyglądać jego mieszkanie, nikt mu nie truł, że ciągle
sprowadza jakieś obce kobiety. Wszystko było wg jego widzi mi się. Ale nie.
Dzisiaj to się zmieni.
Właściwie do tej pory nie ma
pojęcia jak to się stało, że zgodził się przygarnąć do swojego mieszkania,
młodą 18-letnią dziewczynę. Jakoś na początku czerwca spotkał się ze swoim
kuzynem Markiem, który przyjechał z Austrii, aby pomóc swojej sympatii w
załatwieniu spraw związanych, z pogrzebem rodziców, którzy zginęli w
katastrofie lotniczej trzy czy cztery miesiące temu. Podobno po pogrzebie
wystąpiły jakieś komplikacje odnośnie spadku dziewczyn. Okazało się, że firma
ich ojca była nieźle zadłużona, a że nie zdążył spłacić kredytów, kobiety musiały
podjąć decyzję: przyjąć spadek, co wiązało się z zaakceptowaniem długu lub
oddać wszystkie posiadłości oraz jakiś 85% pieniędzy, które miały otrzymać po
śmierci rodziców. Oczywiście jak widać na pozór inteligentne dziewczęta wybrały
drugą opcję. Mateusz nie wie ile w sumie mają tych pieniędzy, ale powalające
sumy to raczej nie są. Wracając do meritum sprawy, Bartyzel zgodził się przyjąć
młodszą siostrę Adrianny pod swój dach przynajmniej dopóki nie skończy szkoły,
ponieważ starsza nie ma warunków, aby tamta z nią zamieszkała. Ważną kwestią
jest też to, że ona nie zna języka, a on jak zapewne Marek i jego luba śmią
wątpić, aby tamta zdążyła się tak szybko go nauczyć. Poza tym Artemida, bo tak
się nazywa ta dziewczyna, teraz idzie do klasy maturalnej i lepiej żeby
skończyła szkołę i dobrze napisała maturę w ojczystym kraju.
Co lepsze, ani razu jeszcze na oczy nie zobaczył tej dziewczyny. W
sumie to się stanie dzisiaj. Właśnie był w drodze do domu Ady i Artemidy, aby
odebrać najmłodszą. Musiały opuścić swoje rodzinne gniazdo lada dzień i to na
zawsze. Dobrze, że ma swoją kochaną Toyotę to może zmieści bagaże małolaty.
Dzisiaj ,prawie w tym samym momencie, młodsza znowu rozstanie się z siostrą na
nie wiadomo ile czasu. Marek i Ada muszą już wracać do Austrii, bo jemu
skończył się już urlop, a ona musiała wracać na zajęcia.
Kiedy Mateusz dojeżdżał już pod
wskazany adres jego oczom ukazał się dość spory dom jednorodzinny, mniejszy niż
jego ale i tak duży. Posiadłość była zadbana. Piękny ogród z mnóstwem kwiatów,
bardzo ładne, czarne ogrodzenie o wysokości na oko 1,5 metra. Sam dom był
zachwycający, wyglądał trochę jak typowy dom Greka, czyli czerwony dach
dwuspadowy i białe ściany. Parkując na podwórku obok srebrnej Skody Octavii
zauważył 3 osoby krzątające się z walizkami, które zupełnie nie zwróciły na
niego uwagi. Mateusz wciąż siedząc w samochodzie zauważył jakiś ruch wokół
wyżej wymienionej trójki, a mianowicie małego, cudacznego, w ogóle nie
przypominającego psa pieska. Nie był pewien, jak ten maluch się nazywał, ale
chyba coś jak Chichi? Z resztą nieważne, zwierz jak zwierz. Kolejnym co
zobaczył był kot. Ładny, bury, drobny kotek. Marek wspominał mu, że młoda ma
kocicę, ale imię mu wyleciało z pamięci. Ulżyło jego kuzynowi kiedy zgodził się
też na kota. Mateusz uważa, że skoro i tak już straciła rodziców, siostra
wyjeżdża, zamieszkać ma z obcym mężczyzną, to nie powinna tracić dodatkowo
swojego zwierzęcia. Chociaż skrycie miał nadzieję, że kot nie będzie sprawiał
problemów, a w szczególności nie będzie obsikiwał mu mebli. Wziął wdech, zdjął
z nosa Ray- Bany i wysiadł z auta. Podszedł do gromadki, która dalej nie
zwracała na niego uwagi, zbyt zajęta wynoszeniem rzeczy.
- Cześć
wam.-powiedział z uśmiechem- Dajcie te torby, pomogę wam.
- O, cześć,
spoko już kończymy, ale w sumie weź bagaże Idy- pierwszy odezwał się Marek.-
Rozalię już znasz, a teraz czas na Artemidę. Mateusz to jest Artemida, twoja
nowa lokatorka. Ida to jest Mateusz.- przedstawił ich sobie.
- Cześć-
powiedziała z niepewnym uśmiechem i pierwsza wyciągnęła dłoń
- No
cześć.- uśmiechnął się szeroko Mateusz. Zaczął ją taksować wzrokiem. Była dość
niska jak dla niego, taka mała kruszynka. Jasnobrązowe włosy sięgające za
obojczyk i ku jego zdziwieniu jedno oko miała niebieskie, a drugie zielone.
Soczewka? A z resztą nieważne. Ubrana była w dość krótkie dżinsowe spodenki z
dziurami, białą obcisłą bokserkę i czarne trampki. Ogólnie Artemida tworzyła
dla niego uroczy widok. Słodki uśmiech, niewinne spojrzenie, drobna, ale jednak
dumna postura. Wtem zobaczył, ze na jej szyi widnieje wisiorek z motywem
białego i granatowego skrzydła. Mógłby sobie dać rękę uciąć, że gdzieś już go
widział.
Podczas rozmyślań o wisiorku,
podszedł do niego kot. Zaczął się ocierać o jego nogi i mruczeć. Artemida wtedy
powiedziała:
- Ojej, już
cię polubiła.
- To jest
kocica?
- No tak,
nazywa się Emiko.
- Ładne
imię. Dobra, chodź zaniesiemy twoje rzeczy do samochodu.
Zapakowanie rzeczy zajęło im
około 20 minut. W tym samym czasie Ada i Marek kończyli ze swoim bagażem. No i
przyszło na ckliwe pożegnania, pomyślał sobie Mateusz.
Dziewczęta
zaczęły się tulić, starsza już miała łzy w oczach, ale spojrzenie młodszej tak
jakby zrobiło się zimniejsze. Mateuszowi wydało się to dość dziwne, no ale może
mu się przywidziało. W tym momencie podszedł do niego kuzyn i poklepał po
plecach mówiąc:
- Uważaj na
nią. Pilnuj jej, żeby nie stała się jej żadna krzywda, to jedyna rodzina jaka
została Rianie.
- No, ale
jak jedyna? Przecież chyba miały tam jeszcze ciocie i wujków, nie?
- To nie
jest dobry moment na takie tematy, stary.
- No okej,
bezpiecznej podróży do domu wam życzę.
- A ja
tobie nerwów ze stali i wytrzymałości, haha!- roześmiał się Marek, a drugi
spojrzał na niego zdezorientowany, widząc to dodał- Oj zobaczysz co miałem na
myśli, hahaha..- No i wziął uciekł do Artemidy, a w jego stronę zmierzała już
starsza z dziewczyn.
- Uważajcie
na siebie, mam nadzieję, ze będziesz jej pilnować- powiedziała miękko Ada.
- Nie martw
się, damy sobie jakoś radę.- i w tym oto momencie Mateusz poczuł, że strzelił
jakąś gafę. Mina dziewczyny z miejsca stała się twarda mówiąca, że marny jego
los.
- Słuchaj,
pilnuj jej jak oka w głowie, ma jej się nie stać żadna krzywda, rozumiesz?
Oszołomiony
Mateusz był w stanie wydukać tylko- Taak..- i jak ręką odjął mina kobiety znowu
stała się sympatyczna.
- W takim
razie mam nadzieję, że sobie razem poradzicie. Postaram się systematycznie
wysyłać pewną sumę pieniędzy.
- Nie ma
problemu, myślę, ze mnie stać na utrzymanie jeszcze jednej osoby, a raczej
dwóch, bo jeszcze kot- zaśmiał się Mateusz
- Cieszy
mnie to, ale jednak chcę żeby Ida zawsze miała przy sobie trochę pieniędzy na
wszelki wypadek- rozluźniła się Ada. Cała czwórka zebrała się w grupkę i
jeszcze raz pożegnała. Artemida i Mateusz stali i patrzyli jak tamta dwójka i
piesek wsiada do samochodu i odjeżdża.
- Tak
właściwie to co to za pies?- zapytał.
- To jest Chihuahua
, a ma na imię Zuzia- odparła.
- Śmieszny
jest. Dobra chodź, też się zbieramy. Czas żebyś poznała swój nowy dom.-
uśmiechnął się do dziewczyny, by dodać jej otuchy.
***
No cóż, nie wiedziałam, że mój
tymczasowy opiekun jest taki boski. Takie myśli nachodziły Artemidę od chwili
kiedy po raz pierwszy go zobaczyła. Był bardzo wysoki, nie zdziwiłaby się gdyby
miał ze 2m wzrostu. Umięśniony, ale nie jak jakiś typek nafaszerowany
sterydami. Tak ze „smakiem”, równomiernie. Czarne rozczochrane włosy sięgające
tuż za uszy i piękne ciemne oczy. Najbardziej jednak spodobał jej się kolczyk w
wardze i rękaw na lewej ręce. Wyglądał jak buntownik. Ubrany w czarną luźną
bokserkę z białym napisem „Who are you to wave your finger?”, niebieskie
spodnie do kolan, czarne adidasy i czarne Ray- Bany na nosie. Mhm.. facet
zapowiadał się dość obiecująco. Jeszcze czarna Toyota, a wewnątrz kremowa
tapicerka. W środku samochodu panował jednak wielki bałagan. Powiedzmy sobie
szczerze, Mateusz na czyściocha to nie wyglądał.
Po 20 minutach jazdy minęli jej
obecną szkołę, a po kolejnych 20 zjechali do podziemnego parkingu ogromnego
apartamentowca. Zatkało ją. Najnormalniej w świecie nie wiedziała co
powiedzieć. Siostra nie wspominała, że jej nowy lokator jest taki bogaty. No
sory, ale raczej aż tak wiele osób nie może sobie pozwolić na takie mieszkanko.
Emiko, teraz będziemy na „wyżynach” społecznych i to dosłownie, zaśmiała się w
myślach. Kiedy Mateusz zatrzymał samochód, spojrzał na dziewczynę i z
westchnieniem powiedział:
- No. To
teraz czas na przeniesienie tego wszystkiego na górę. Tutaj jest winda, która
może nas podrzucić. Z gwoli ścisłości, mieszkanie jest na 15 piętrze.- Ida
wybałuszyła oczy z zaskoczeni, a mężczyzna widząc to roześmiał się i rzekł.- Spokojnie,
idzie się przyzwyczaić.
- Możliwe,
że tak- odparła.
- Dobra to
do roboty, weź rzeczy swojej kotki, a ja wezmę twoje bagaże, podejrzewam, ze
będziemy musieli zrobić ze dwie rundki.
Dzięki windzie uwinęli się
bardzo szybko, bo w pół godziny wszystkie rzeczy stały już w przedpokoju.
Wcześniej nie zwracała uwagi na wnętrze, ale teraz mogła sobie na to pozwolić.
Było dość przestrzennie. Obok drzwi frontowych było wejście prowadzące
prawdopodobnie do łazienki. Kuchnię oddzielała pół ścianka. Przy ściance
znajdowały się 2 jasne blaty i kuchenka gazowa, a przy zwykłej ścianie stały 2
kolejne blaty oddzielone białą lodówką z dystrybutorem wody. Koło lodówki
wbudowany był stalowy zlew. Nad kuchenką wisiała specjalna półka na której
zawiesza się patelnie czy garnki. Do ściany był dowiercony wieszak na chochle i
inne przybory kuchenne. Na narożnym blacie stała mikrofala. Przy przeciwległej
ścianie, w której było okno panoramiczne, znajdował się szklany stół z czterema
krzesłami. Naprzeciw kuchni znajdował się ogromny salon o kakaowych ścianach. W
rogu między zwykłą ścianą o kolejnym panoramicznym oknem stał potężny, czarny
fortepian. Obok instrumentu wisiał plazmowy telewizor. Pod nim stał stolik, na
którym znajdował się Xbox 360, a obok leżało kilka gier między innymi
Titanfall, Call of Duty i ku zdziwieniu Artemidy Star Wars i Disneyland
Adventures. Na widok dwóch ostatnich gier Ida podniosła spojrzenie na mężczyznę
i spytała:
- Mam
rozumieć lubisz wracać do dzieciństwa, tak?- Mateusz domyślając się co ma na
myśli, ze śmiechem powiedział:
- Ja w to
nie gram, kupiłem to dla moich siostrzeńców, żeby mieli co tu robić jak
przyjeżdżają w odwiedziny.
Wracając do oglądania nowego
mieszkania, przed telewizorem stała czarna, skórzana, trzyosobowa kanapa, a w
rogach leżały białe poduszki i ku zaskoczeniu obojga Emiko już się wylegiwała
na jednej z nich. Na środku pomieszczenia leżał kremowy dywan. Na ścianie za
kanapą wisiał dość dużych rozmiarów obraz ekspresjonistyczny, który przypominał
chyba jakieś drzewo. Mida była zdania, że impresjoniści jak również
ekspresjoniści podczas tworzenia tych obrazów byli nieźle upaleni. W rogu,
naprzeciw fortepianu, stał postument, na którym stała czarna gitara akustyczna.
Koło wymienionego instrumentu znajdowały się kręcone, drewniane schody,
prowadzące na piętro, gdzie prawdopodobnie były sypialnie.
- Chcesz
żeby drzewo dla Emiko było w salonie czy w twoim pokoju?- spytał
- A mi to
jest obojętne w zasadzie.
- To niech
będzie tutaj, będziesz miała więcej miejsca dla siebie. Są dwie łazienki, jedna
tutaj, druga na górze. Pralka i suszarka są tu. Ta na górze masz dwie pary
drzwi: jedne są z mojej sypialni, a drugie z twojej. W obu są zamki, więc
wystarczy jak przekręcisz kluczyk w drzwiach połączonych z moją sypialnią i na
odwrót. Jakoś sobie poradzimy. Nie?
- Nie ma
problemu.
- Dobra,
chodź pokażę ci twój pokój. Na korytarzu możesz postawić kuwetę kota.- rzekł i
wzięli walizki na górę.
Korytarz był mały. Na jednej
ścianie była lampa naścienna, a na drugiej wisiał drugi ekspresjonistyczny
obraz, a na podłodze stał Fikus Benjamina. Korytarz miał ten sam kolor co
salon.
- Twój
pokój nie był wcześniej używany i ściany są białe, meble kupiłem jakieś 2
tygodnie temu, więc ściany i w ogóle dekorację oddaję twojej wyobraźni. Jak
chcesz przemalować ściany na inny kolor to daj mi znać to jakoś na weekendzie
pojedziemy kupić.
Kiedy weszli do pokoju i odstawili walizki, Ida rozejrzała się. Na
lewo od drzwi stało jasne dębowe biurko, a przy nim fotel obrotowy. Po jego
prawej stronie stała lampka, a po lewej czerwony, wysoki kubek na przybory. Po
prawej stronie drzwi stało również jasnego koloru, drewniane lustro, potem drzwi
do łazienki i w rogu stał Epipremnum. Za biurkiem, przy krótszej ścianie stała
wpół ścięta szafa. Łóżko stało po prawej stronie pokoju przy dłuższej ścianie.
Było za duże dla jednej osoby, ale jednocześnie za małe, żeby 2 osoby mogły się
położyć wygodnie. Łóżko miało jasne kolumny i kremową pościel. Na środku
pomieszczenia leżał niewiele ciemniejszy od podłogi puszysty dywan.
Gdy weszła do łazienki i zatkało
ją. To po prostu była łazienka marzeń. Przy prawej, dłuższej ścianie znajdowała
się marmurowa, dwuosobowa wanna, a obok w rogu szklana kabina prysznicowa. Obok
prysznica wisiał długi kaloryfer, a między nimi drugie drzwi. Przy dłuższej
ścianie po lewej stronie stały 3 blaty, a w środkowym był zainstalowany zlew.
Na ścianie wisiało lustro na szerokość blatów i było podświetlane lampkami
zainstalowanymi za nim. W kącie stała ubikacja.
-
Zakochałam się od pierwszego wejrzenia, choć nie wierzę w taką miłość.- rzekła
rozmarzonym tonem do Matusza, a ten się zaśmiał i odparł.
- Jak
widzisz wszystko jest możliwe. Dobra chodź przyniesiemy resztę rzeczy, rozgość
się, rozpakuj, ja w tym czasie zrobię jako taki obiad, ale nie oczekuj niczego
specjalnego. Zbyt utalentowany nie jestem.
Po kilkunastu minutach Artemida została sama w swoim nowym pokoju. Emiko
już znalazła swoje wymarzone miejsce, czyli kanapę na dole. Nagle zaczęła ją
martwić myśl, że podrze skórę mebla. Musi coś wymyślić. Może wyda już część
pieniędzy od siostry i przeznaczy je na jakąś narzutę? W sumie musi jeszcze
spytać o zgodę Mateusza, w końcu to jest jego królestwo. Powkładała swoje
ubrania do szafy, laptopa umieściła na biurku, posłanie Emiko postawiła między
szafka nocną, a kwiatkiem, jej pudełko z zabawkami umieściła w nogach łóżka.
Swoje kosmetyki i inne przybory codziennego użytku zaniosła do łazienki i
postawiła na lewym blacie, a ręczniki włożyła do szafki.
Po jakiejś godzinie zeszła na
dół. Z miejsca poczuła kotlety. Weszła do kuchni i spytała:
- Może ci w
czymś pomóc?
- Możesz
wyciągnąć talerze, sztućce i szklanki? Są w szafce nad zlewem. -Gdy zrobiła to
o co ją prosił, dodał.- W lodówce powinny być jakieś soki, weź ten, który ci
odpowiada.
Wybór ją oszołomił, był sok
jabłkowy, bananowy, pomarańczowy, porzeczkowy, brzoskwiniowy, pomidorowy i
multiwitamina. Zdecydowała się na pomarańczowy i spytała- A ty jaki chcesz?
- Też
pomarańczowy, dzięki.- Nalała soku do obu szklanek, karton postawiła na środku
stołu.- Już kończę, mam nadzieję, że lubisz kotlety z piersi kurczaka i surówkę
w formie sałata plus papryka i sos do sałatki greckiej? Długo nie byłem na
zakupach i to wszystko co wygrzebałem.
- Jak dla
mnie super.- odpowiedziała. W trakcie jedzenia obiadu Ida zapytała:
- Jakie są
moje obowiązki i w ogóle zasady obowiązujące tutaj?
- Mhm.. W
sumie to się nad tym nie zastanawiałem. A co umiesz robić?
- W
zasadzie to wszystko- Mateusz uniósł brew ze zdziwienia po czym kontynuowała.-
Moja mama była straszną łamagą, potrafiła nawet wodę na herbatę przypalić. Więc
gotowaniem, sprzątaniem, płaceniem rachunków i tak dalej ja się zajmowałam.
- No okej.
To możesz gotować i sprzątać kiedy będziesz miała czas, bo musisz się skupić na
maturze teraz. Masz prawo jazdy?
- Nie, nie
wiem kiedy je zrobię. Planowałam zacząć kurs na początku tego miesiąca.
- I co się
zmieniło?
- No wiesz,
rodzice zginęli i straciłyśmy praktycznie wszystkie pieniądze, zostało jakieś
kilkanaście tysięcy, ale Ada stwierdziła, że przeznaczy się je na moje studia.
- Ojej,
przepraszam, nie chciałem o nich wspominać.
- Spoko,
nie ma problemu, nie przeszkadza mi rozmowa o nich. Wracając do studiów
myślałam o tym, żeby odpuścić je sobie na rok czy dwa. Ada za 2 lata je kończy
i jej bardziej się przydadzą teraz pieniądze niż mnie. Po maturze poszłabym do
pracy, a potem coś wymyśliła.
- No nie
wygłupiaj się. Masz takie samo prawo do nauki jak ona, nie zawieszaj tego w
czasie.
- Ona
lepiej wykorzysta te pieniądze. Ja je zapewne zmarnuję, nawet nie mam pojęcia
co chce w życiu robić.
- Nie
wygaduj takich głupstw. Masz jeszcze trochę czasu nad zastanowieniem się nad
kierunkiem studiów.
- Pewnie
tak.
- Pamiętaj,
nie musisz się mnie wstydzić. Nie bój się mnie poprosić o pieniądze jeśli
będziesz ich potrzebować. Możesz ze mną o wszystkim porozmawiać. –chwila
przerwy- Ale w sumie te swoje babskie tematy możesz zachować dla siebie..
- Dzięki,
zapamiętam na przyszłość.- powiedziała z uśmiechem.
- Jutro
jest wtorek, nie? Jutro rano muszę jechać do klubu pozałatwiać kilka spraw i
przyjeżdża dostawa. O ile dobrze pamiętam we wtorki masz sesję z psychologiem,
tak?
- Tak, o 15
chociaż nie są mi potrzebne.
- Marek
mówił, że nie tak łatwo zniosłaś śmierć rodziców.
- Och no
proszę cię. Ciebie by nie podłamało to, że z dnia na dzień straciłeś rodzinę?
Możesz mnie uważać za bezduszną, ale pogodziłam się z tym jakiś tydzień
później.
- Tam nie
wiem, ale masz na nie chodzić, ok?
- No dobra,
dobra.
- A. Żebym
nie zapomniał, mam jeszcze pewne zasady. Skoro jesteś teraz pod moja opieką,
masz mnie informować gdzie, o której, z kim wychodzisz.
- No okej,
a jakaś konkretna godzina policyjna?
- Mhm..
Najpóźniej o północy bądź w domu, a jeśli miałabyś się z jakiegoś powodu
spóźnić, dzwoń do mnie. I jeszcze jedno zastrzeżenie, nie wchodź do mojego
pokoju, dobra?
- Męska
przestrzeń i te sprawy, mhm? Rozumiem, nie masz co się bać.
- No to z
grubsza wszystko omówiliśmy. Chcesz obejrzeć jakiś film?
- Dobra, a
jaki?
- A jaki
chcesz?
- Cokolwiek
oprócz horroru i dramatu.
- No to może „The interview”? To jest komedia z zeszłego roku.
- Jak dla
mnie spoko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz