Prolog

Cześć wszystkim! :) Jestem tu nowa i mam nadzieję, ze spodoba wam się tekst ;) Opowiadanie to nie ma tytułu, bo nie mam pojęcia jak je nazwać ^^ Byłabym wdzięczna za komentarze czy wam się podoba czy nie czy widzicie jakieś błędy, bo jeśli coś znajdziecie to postaram się jak najszybciej je poprawić :)

Kraków, maj

        Kurwa no nie. No po prostu kurwa no nie! Pomyślała Artemida patrząc w swój sprawdzian. Szokiem nie powinno być, że nie jest "najlepsza" z tego koszmarnego przedmiotu wysysającego chęci do życia zwanego.. fizyką. Dziewczyna rozglądając się po klasie sprawdzała reakcje innych uczniów w klasie na wyniki pracy klasowej. Niektórzy wydawali się przybici, inni z obojętnością wpatrywali się w kartki, a jeszcze inna grupa osób się szczerzyła jak głupi do sera. No cóż.. Artemida należała do tych "szczęśliwców", którzy zapewne myśleli "no to po sobotniej imprezie.." czy coś w tym guście. Mida, jak nazywała ją starsza siostra i najlepsza przyjaciółka Klara, miała obojętną minę, jak gdyby kolejna ocena niedostateczna z tegoż cudownego przedmiotu wcale jej nie obeszła. Jednakże nikt nie wie, nawet wyżej wspomniana przyjaciółka, że ta twarz bez wyrazu to tylko maska. Tak naprawdę Artemida przeżywa w środku prawdziwą burzę. Nie obchodzi jej, że jest najgorsza w klasie z tej dziedziny nauki, ale szlag ją po prostu trafia na myśl, że ledwie co rodzice wrócą z urlopu, to już będzie karczemna awantura matki, za jej słabe stopnie. Tak na marginesie ze wszystkiego ma przyzwoite oceny, ale nie. Ma złe oceny z jednego cholernego przedmiotu, więc trzeba za to tyrać. Artemida jeszcze raz rozejrzała się po klasie. Znajdowało się w niej 16 ławek, równo ustawionych, przy czym tylko 2 puste. Nie ma to jak 32 osoby w klasie. Wziąć cholerstwo tylko wystrzelać.  Wracając do opisu krajobrazu, a mianowicie jakże cudownej klasy fizycznej, na końcu sali ściana jest zasłonięta ogromnym z ciemnego drewna regałem, na i w którym znajdują się iście fizyczne pierdoły. Prawa ściana jest przyozdobiona plakatem układu słonecznego i przeróżnymi dyplomami zdobytymi przez uczniów z poprzednich lat. Lewa ściana była pokryta ogromnymi oknami, ozdobionymi ciemnobrązowymi żaluzjami, a na parapetach stały kwiatki doniczkowe. Na ścianie z przodu wisiały dwie tablice, jedna tradycyjna i druga interaktywna i nie wiedzieć czemu praktycznie nie jest używana. Jakoś metr przed owymi tablicami znajduje się królewskich rozmiarów biurko przeznaczone dla nauczyciela.

Artemida pogrążona w rozmyślaniach na temat nadchodzącej domowej awantury nie zwróciła uwagi kiedy pani profesor wstała i rozejrzała się po uczniach z miną zwiastującą kolejne wg niej uzasadnione zażalenia:

- Bardzo się na was zawiodłam. Po co my robimy tyle zadań na tablicy, tyle tłumaczę jak je robić, a wy tego po prostu nie doceniacie. Przykro mi z tego powodu, że najnormalniej w świecie moją ciężką pracę olewacie. Nie wiem czy próbujecie zrobić mi na złość, ale liczyłam na to, że postaracie się chociaż zrobić zadania teoretyczne.- Zakańczając swój wywód spojrzała wymownie na Artemidę. W niej z miejsca się zagotowało. Co ta stara prukwa sobie wyobraża. Wielce mi ciężka praca! No dobra, przyznaję ględzi i ględzi cały czas, ale to już nie jest jej cholerna wina, że ona nie umie uczyć. Walona gwiazda dziwi się, że 80% klasy nic nie umie, no jak ma umieć skoro podczas lekcji szanowna pani profesor każe słuchać co ona mówi, zapisywać co ona mówi, przepisywać do zeszytu wzory, które zapisuje na tablicy oraz przerysowywać rysunek z tablicy interaktywnej jednocześnie. Taki wywód w myślach robi Mida praktycznie podczas każdej lekcji najwspanialszego przedmiotu na świecie.

Artemida nie może się doczekać, aż przyjedzie jej starsza siostra Adrianna, by zabrać ją z tego przytułku dla obłąkanych pełnego nienawiści, ignorancji, chamstwa, nietolerancji potocznie zwanego szkołą. Miały we dwie jechać na zakupy do nowo-otwartej galerii handlowej, by kupić coś cokolwiek na przecenach. Taak.. Mimo, że siostrom nie brakowało pieniędzy czy w ogóle jakichkolwiek dóbr materialnych zostały wychowane tak, aby nie wydawać niepotrzebnie pieniędzy, szanować je, bo może kiedyś ich zabraknąć. Rodzice całe życie uczą je, ze muszą znać wartość pieniądza, że trzeba ciężko na nie zapracować. Wracając do tematu, po w miarę szybkich zakupach, dziewczyny miały wrócić do domu, żeby wysprzątać go na błysk i przygotować coś do jedzenia dla rodziców. Na pewno po powrocie będą zmęczeni, pomyślała Artemida. Ale matka nie będzie na tyle zmęczona, żeby przemilczeć oceny z fizyki, dopowiedziała sobie.

Nagle z rozważań wyrwało ją dość nerwowe pukanie do drzwi. Gdy się uchyliły Mida zauważyła w nich swoją siostrę. Przecież miała przyjechać dopiero za 2 godziny, myślała. Ada najpierw spojrzała na siostrę sparaliżowana, ale szybko się ocknąwszy powiedziała:

-Pani profesor, czy mogę panią prosić na korytarz?- Zdziwiona prośbą nauczycielka odparła:

-Dobrze.- i wyszła z klasy.

Mida zdezorientowana rozmyślała, co się właśnie stało, kiedy została szturchnięta w plecy. Kiedy się odwróciła zobaczyła swoją najlepszą przyjaciółkę z zatroskaną miną. Miała długie do pasa jasnobrązowe włosy, zielone oczy, mały nosek i czerwone, wydatne usta. Na pierwszy rzut oka buzia Klary nie była zbezczeszczona niepotrzebnym jej makijażem, ale jeśli się przyjrzeć miała narysowane cienkie kreski eye-linerem.

-Coś się stało Ida? Co tu robi twoja siostra?- spytała Klara.

-Wiesz, nie mam zielonego pojęcia o co chodzi.- odparła- Masz pracę domową z angielskiego?- spytała Artemida chcąc zmienić temat. Lara, jak czasem nazywała ją w myślach spojrzała na nią z miną mówiąc: Czy ty sobie ze mnie żartujesz?

- Nie, nie mam. Po prostu ponad pół naszej grupy dla beki zabiera mi moją i tak już sponiewieraną książkę.- powiedziała sarkastycznie.

-No dobra dobra, wyluzuj bejbe.-powiedziała Ida.

Artemida dalej mając z tyłu głowy sorkę na korytarzu z jej siostrą, rozmawiała o jakiś głupotach z Klarą, Mają i Kasią. Po paru minutach drzwi ponownie się otworzyły i do klasy weszła profesor Stachewicz ze zdruzgotaną miną. O chuj, co się stało. Pomyślała Ida, a po chwili pani Ewelina powiedziała:

- Artemida spakuj swoje rzeczy, siostra czeka na zewnątrz.- bez szemrania spełniła polecenie kobiety i pożegnała się z koleżankami, a potem z nauczycielką. Kiedy wyszła na korytarz zobaczyła swoją siostrę całą zapłakaną. Zaskoczona natychmiast spytała:

- Co się stało siostrzyczko? Czemu płaczesz? Może Maruś w końcu ci się oświadczył czy co?- próbowała rozweselić siostrę.

- Ida.. rodzice.. mama.. mama i tata.. oni.. nie.. oni nie żyją.- powiedziała Adrianna łkając jeszcze bardziej. No chyba się przesłyszałam, pomyślała Ida.

- Stara.. są rzeczy o których serio się nie żartuje wiesz..?- powiedziała zdezorientowana, ale po przyjrzeniu się twarzy siostry spytała, chociaż już znała odpowiedź- Ty.. nie.. nie żartujesz? Nasi rodzice.. naprawdę nie żyją?- Mida zaczęła sobie powoli zdawać sprawę z tego co się działo, po czym zdruzgotana podniosła głos na siostrę

-Nie... to nie jest prawda, rozumiesz? To nie jest prawda, kto ci naopowiadał takich głupot, co? Rodzice żyją, a ty przestań pierdolić farmazony. Teraz pojedziemy na zakupy jasne? Kupimy jakieś pieprzone ubrania. Potem wrócimy do domu, gdzie niedługo będą rodzice.-Artemida coraz bardziej podnosiła głos.- Posprzątamy cały dom, następnie pomożesz mi ugotować obiad dla całej naszej rodziny, rozumiesz?! Kiedy ugotujemy ten pieprzony obiad mama i tata wejdą do domu z rękami pełnych walizek, rozumiesz?! Wtedy zjemy ten pieprzony obiad nad którym się męczyłyśmy, a potem rozpakujemy walizki, a jeszcze później obejrzymy jakiś durny film ROZUMIESZ?! Więc nie pierdol, ze rodzice nie żyją, tylko zacznij się uśmiechać jak zawsze, opowiadaj cały czas o Marku jasne?!- dziewczyna już po prostu krzyczała na siostrę, która łkając patrzyła na nią.

- Mida.. oni naprawdę nie żyją. Samolot, którym lecieli z Włoch rozbił się dzisiaj w nocy. Policja skontaktowała się ze mną niedawno. Samolot miał uszkodzony silnik i przestał działać kiedy był nie wiadomo na jakiej wysokości. Naszych rodziców juz nie ma..- Ada płakała coraz bardziej

- NIE! MAMA I TATA ŻYJĄ CZAISZ?! PRZESTAŃ KŁAMAĆ! MOŻE TEN KTO DO CIEBIE DZWONIŁ ZROBIŁ CI OKROPNY KAWAŁ!- wrzeszczała młodsza z dziewcząt.

- Uspokój się. Zrozum to, ich już z nami nie będzie- powiedziała twardo starsza.

- Nie.. nie.. rozumiesz.. NIEE!- po wykrzyczeniu Artemida z mieszaniny, szoku, przerażenia, niedowierzania osunęła się na podłogę.